Ончӣ аз мактуби ман зоҳир нашуд , ном манаст ;

آنچه از مکتوب من ظاهر نشد، نام من است؛

Ва ончии қосидро бахотир нест , пайғом ман аст

و آنچه قاصد را بخاطر نیست، پیغام من است

Ғайр , бар ман мебарад ҳасрат , ки ҳам базми туам ;

غیر، بر من میبرد حسرت، که هم بزم توام؛

Коши нӯшади қатра ӣӣ зин май ки дар ҷом ман аст

کاش نوشد قطره یی زین می که در جام من است

Митўонм аз тағофул бар сари раҳми ормат

میتوانم از تغافل بر سر رحم آرمت

Душмани ман ин дил бесабру ором ман аст

دشمن من این دل بی صبر و آرام من است

Дар хаёл ҷустан аз доми ман он ваҳшии ғизол

در خیال جستن از دام من آن وحشی غزال

Ман бойен хуш кардаам хотир ки дар дом манаст !

من باین خوش کرده ام خاطر که در دام من است!

Озари он золим ки бе мӯҷиби маро бадном кард

آذر آن ظالم که بی‌موجب مرا بدنام کرد

Ҳеҷ мегуяд ки ин бечораи бадном манаст ? !

هیچ می‌گوید که این بیچاره بدنام من است؟!