Сӯхти дил , аммо ғубори кӣна аз кас барнадошт ;

سوخت دل، اما غبار کینه از کس برنداشت؛

Ҳайратӣ дорам азин оташ ки хокистар надошт !

حیرتی دارم ازین آتش که خاکستر نداشت!

Дӯш дар базм ту дидам ғайрро ва , зиндаам ;

دوش در بزم تو دیدم غیر را و، زنده ام؛

Ин қадари ҳам сабр аз ман ҳечкас бовар надошт

این قدر هم صبر از من هیچکس باور نداشت

Шаб фиристодам зи сӯзи дил , бкўиши нома ҳо

شب فرستادم ز سوز دل، بکویش نامه ها

Рӯз дидам ҳар тарафи мурғӣ ки бол ва пар надошт

روز دیدم هر طرف مرغی که بال و پر نداشت

Буд халқии огаҳ аз қатлам , ки дар базми ту дӯш ;

بود خلقی آگه از قتلم، که در بزم تو دوش؛

Кам касе медид сӯии ман , ки чашм тар надошт !

کم کسی میدید سوی من، که چشم تر نداشت!

Озар , он соъат ки об аз ханҷар ӯ ме чашид

آذر، آن ساعت که آب از خنجر او می‌چشید

Мард ва дар дили орзӯии чашма кавсар надошт

مرد و در دل آرزوی چشمهٔ کوثر نداشت