Кунам шабҳо азин пас посбонии посбонаш ро

کنم شبها ازین پس پاسبانی پاسبانش را

Ниҳон аз ман шабии бӯсади мабодои остонаш ро

نهان از من شبی بوسد مبادا آستانش را

Гузорами сари бпо , ҳар рӯз ва ҳар шаби посбонаш ро

گذارم سر بپا، هر روز و هر شب پاسبانش را

Бойени тақрйви бӯсам балки хоки остонаш ро

باین تقریب بوسم بلکه خاک آستانش را

Наёрам битў монад ва дид маҷлисро , хуши он булбул

نیارم بیتو ماند و دید مجلس را، خوش آن بلبل

Ки пеш аз рафтан гул кард вайрони ошёнаш ро

که پیش از رفتن گل کرد ویران آشیانش را

Ббоғии коид аз нави булбулӣ , то ошёни бандад

بباغی کآید از نو بلبلی، تا آشیان بندد

Набояд санг бар мурғ дигар зад , боғбонаш ро

نباید سنگ بر مرغ دگر زد، باغبانش را

Чу он муфлис ки гум шуд гавҳарӣ дар махзани шоҳаш

چو آن مفلس که گم شد گوهری در مخزن شاهش

Дилам дар кӯй ӯ гум шуд , чисон ҷӯям нишонаш ро

دلم در کوی او گم شد، چسان جویم نشانش را

зи мижгони тарки чашмаши бастаи теғ ва , ҷон талаб дорад ;

ز مژگان ترک چشمش بسته تیغ و، جان طلب دارد؛

Вале ҷузи ман наме фаҳмади кас аз мардуми забонаш ро

ولی جز من نمی فهمد کس از مردم زبانش را

Кунам ҳар шаб дар он кӯи посбонони рози ҷони хизмат

کنم هر شب در آن کو پاسبانان راز جان خدمت

Магари рӯзии бмн танҳо гузоранд остонаш ро

مگر روزی بمن تنها گذارند آستانش را

Чу чашмам бар шаҳидонаш фитад , дар ҳашар осоем

چو چشمم بر شهیدانش فتد، در حشر آسایم

Чу раҳ гум карда ӣӣ озар ки , бинад корвонаш ро

چو ره گم کرده یی آذر که، بیند کاروانش را