Мурда будам аз ғамат , бар сар раседӣ даии маро ?

مرده بودم از غمت، بر سر رسیدی دی مرا؟

Ман надидамгар туро , шодам ки ту дидӣ маро

من ندیدم گر تو را، شادم که تو دیدی مرا

Хӯни худ бхшидмт , каз рашки вақти куштанам ;

خون خود بخشیدمت، کز رشک وقت کشتنم؛

Ғайр чун кард илтимоси ман , набахшидӣ маро

غیر چون کرد التماس من، نبخشیدی مرا

Имшабу имрӯз , каз рӯй ту чашмам равшан аст

امشب و امروز، کز روی تو چشمم روشن است

Дар назар ноед дигар моҳӣу хуршедии маро

در نظر ناید دگر ماهی و خورشیدی مرا

Гуфт : фардои ризмти хӯн , ҳаст фардо эй рақиб ;

گفت: فردا ریزمت خون، هست فردا ای رقیب؛

Рӯзи наврӯзии туро , имшаби шаби идии маро !

روز نوروزی تو را، امشب شب عیدی مرا!

Хаста будам аз ғам , акнӯн хастатар гаштами зи рашк ;

خسته بودم از غم، اکنون خسته تر گشتم ز رشک؛

Чун ту аз ағёри ҳол хаста пурседӣ маро !

چون تو از اغیار حال خسته پرسیدی مرا!

Ноумедии байн , ки ғайри умедворӣҳои худ

ناامیدی بین، که غیر امیدواریهای خود

Гуфт чандон , каз ту акнӯн нест умедии маро

گفت چندان، کز تو اکنون نیست امیدی مرا

Буд аз об дидаам рози дили озари ошкор

بود از آب دیده ام راز دل آذر آشکار

Оҳ агар имрӯз дар кӯяш касе дидӣ маро

آه اگر امروز در کویش کسی دیدی مرا