Ҳаёт ҷовдон бахшад бъошқи лаъли хандонат

حیات جاودان بخشد بعاشق لعل خندانت

Буд сарчашма ӣ оби бақои чоки занхдонат

بود سرچشمه ی آب بقا چاک زنخدانت

Набошигар ту шамъи турбат мо нест дилсӯзӣ ;

نباشی گر تو شمع تربت ما نیست دلسوزی؛

Ки афрӯзади чароғӣ бар сари хоки шҳидонт !

که افروزد چراغی بر سر خاک شهیدانت!

Намайдонӣ чаро шуд чок то домани гиребонам ? !

نمیدانی چرا شد چاک تا دامن گریبانم؟!

Магари рӯзии бадаст чун худӣ уфтад гиребонат !

مگر روزی بدست چون خودی افتد گریبانت!

Аз он ҳар дами бчоки сина ӣ аҳли вафои хндӣ

از آن هر دم بچاک سینه ی اهل وفا خندی

Ки то резади намак бар захми дилҳо аз намакдонат

که تا ریزد نمک بر زخم دل‌ها از نمکدانت

Бҳшр аз куштани озар , макун инкори митрсм

بحشر از کشتن آذر، مکن انکار میترسم

Хаҷали гардӣ чу берун оварад аз синаи пайконат

خجل گردی چو بیرون آورد از سینه پیکانت