Нуҳум бар хоки паҳлуи шаб , ба ин умед дар Кувайт

نهم بر خاک پهلو شب، به این امید در کویت

Ки нанишинад касе аз ҳам нишинон рӯзи паҳлуят

که ننشیند کسی از هم‌نشینان روز پهلویت

Фиғон , комшб ки дорам роҳ дар базми ту , аз ғайрат

فغان، کامشب که دارم راه در بزم تو، از غیرت

Басӯии ғайр бояд бингарам , то нанигарад сӯят !

بسوی غیر باید بنگرم، تا ننگرد سویت!

Дар ин гулшан , ки ҳар мурғӣ гулӣ ҷӯяд , ман он мурғам

در این گلشن، که هر مرغی گلی جوید، من آن مرغم

Ки байнам рӯй ҳар гул , оядам ёд аз гули рӯят

که بینم روی هر گل، آیدم یاد از گل رویت

Ним озурда аз баргаштани Кувайт , агар байнам

نیم آزرده از برگشتن کویت، اگر بینم

Ки ҷузи ман дайгарии озурда бар мегардад аз Кувайт

که جز من دیگری آزرده بر می گردد از کویت

Ба афсунати забони бастам , ббзми ғайру митрсм ;

به افسونت زبان بستم، ببزم غیر و میترسم؛

Ки бошад бо касе дар гуфтугӯи чашми сухани гӯят

که باشد با کسی در گفتگو چشم سخن گویت

Пас аз ранҷиш , басӯиат мекашад ҳар дами дилам , аммо

پس از رنجش، بسویت میکشد هر دم دلم، اما

Бдомни микшми по , мекунам чун ёд аз хуят !

بدامن میکشم پا، میکنم چون یاد از خویت!

Кашӣ чун теғи кин , аз шавқи ҷон додани марои хуштар ;

کشی چون تیغ کین، از شوق جان دادن مرا خوشتر؛

Ки аз қатлами худо нокарда гардад ранҷаи бозуят

که از قتلم خدا ناکرده گردد رنجه بازویت

Дар он маҷлис надонад то касе аҳволи ман , бояд

در آن مجلس نداند تا کسی احوال من، باید

Ки байнами як назари сӯии рақибон , як назари сӯят

که بینم یک نظر سوی رقیبان، یک نظر سویت

зи лутфат то шавад қатъи умеди ғайри якбора

ز لطفت تا شود قطع امید غیر یکباره

Ба Кувайт ҳар саҳар шаб нолад озар чун саги Кувайт

به کویت هر سحر شب نالد آذر چون سگ کویت