Пеши изори ту , ма ҷамол надорад
پیش عذار تو، مه جمال ندارد
Пеши қадат , сарв эътидол надорад
پیش قدت، سرو اعتدال ندارد
Ҳаст ду тобандаи рух , чу меҳр ва чу моҳат
هست دو تابنده رخ، چو مهر و چو ماهت
Меҳри паии хату ма ҷамол надорад
مهر پی خط و مه جمال ندارد
Шарми з қатлам макун , ки куштани ошиқ
شرم ز قتلم مکن، که کشتن عاشق
Ҳаст гуноҳӣ , ки инфеъол надорад
هست گناهی، که انفعال ندارد
Дар шикани дом ӯ , зи бими раҳоӣ
در شکن دام او، ز بیم رهایی
Рашки бмрғӣ барам , ки бол надорад
رشک بمرغی برم، که بال ندارد
Дард чаҳ гӯйӣ , бонкаҳ дард надорад ? !
درد چه گویی، بآنکه درد ندارد؟!
Ҳол чаҳ ҷӯӣ , аз онкӣ ҳол надорад ? !
حال چه جویی، از آنکه حال ندارد؟!
Оҳ ки то ташнаи ком ишқ намирад
آه که تا تشنه کام عشق نمیرد
Роҳи бсрчшмаҳ ӣ висол надорад
راه بسرچشمه ی وصال ندارد
Ғайри ту озар ки дар хаёли висолӣ
غیر تو آذر که در خیال وصالی
Ҳеҷ каси андеша ӣ маҳол надорад !
هیچ کس اندیشه ی محال ندارد!