Қосид , аз нанги змни номаи баҷоеи набард

قاصد، از ننگ زمن نامه بجایی نبرد

Вари барад , ном чу ман бесару поеи набард !

ور برد، نام چو من بیسر و پایی نبرد!

Ҳоли он банда чаҳ бошад , ки чу озод шавад

حال آن بنده چه باشد، که چو آزاد شود

Ҷуз дар хоҷа ӣ худ , роҳи баҷоеи набард

جز در خواجه ی خود، راه بجایی نبرد

Ғайр уфтад бгмон , каз пай дилҷӯе ӯст ;

غیر افتد بگمان، کز پی دلجویی اوست؛

Чу бҷўрм кашаду номи хтоӣии набард

چو بجورم کشد و نام خطائی نبرد

Номи ман барад , надонам зи ғазаб ё карамаст ? !

نام من برد، ندانم ز غضب یا کرم است؟!

зи онкии шоҳии бъбси номи гадои набард !

ز آنکه شاهی بعبث نام گدایی نبرد!

Меравад аз ҳамаи каси қосид ва ман мегӯям

میرود از همه کس قاصد و من میگویم

Ки : паёмии зи маниши ғайри дуоеи набард

که: پیامی ز منش غیر دعایی نبرد

Набарам аз ту шикояти бксии ҷузи ту , ки дӯст

نبرم از تو شکایت بکسی جز تو، که دوست

Гила ӣ дӯсти биҷузи дӯсти баҷоеи набард

گله ی دوست بجز دوست بجایی نبرد

Ғайри озар , ки зи ғами марду азу шиква накард

غیر آذر، که ز غم مرد و ازو شکوه نکرد

Дигар он ба ки касе номи вФоӣии набард

دگر آن به که کسی نام وفائی نبرد