Ёри баҳри хотири ағёр зорам ме кашад

یار بهر خاطر اغیار زارم می‌کشد

Ман ба ин хуш мекунам хотир , ки ёрам ме кашад

من به این خوش می‌کنم خاطر، که یارم می‌کشد

Ваъдаи васлам ба маҳшар медиҳад , дар зери теғ ;

وعدهٔ وصلم به محشر می‌دهد، در زیر تیغ؛

намекашад , аммо зи лутф умедворам ме кашад

می‌کشد، اما ز لطف امیدوارم می‌کشد

Дар қафаси доғи фироқи гул , ҷигар май сўздм

در قفس داغ فراق گل، جگر می‌سوزدم

Дар чамани ғавғои зоғу неш хорам ме кашад

در چمن غوغای زاغ و نیش خارم می‌کشد

Дар ватан ,носозӣ аз ағёр , хӯнам мехӯрд ;

در وطن، ناسازی از اغیار، خونم می‌خورد؛

Дар ғарибӣ , ёди ёрон диёрам ме кашад

در غریبی، یاد یاران دیارم می‌کشد

То нгўинд аз барои хотир ғайраст , кош

تا نگویند از برای خاطر غیر است، کاش

Вақт куштан гуяд аз баҳр чаҳ корам ме кашад

وقت کشتن گوید از بهر چه کارم می‌کشد

Бегул рӯй ту , гирён чун рӯми сӯии чаман ;

بی‌گل روی تو، گریان چون روم سوی چمن؛

Хандаи гул , гиряи абр баҳорам ме кашад

خندهٔ گل، گریهٔ ابر بهارم می‌کشد

Онкӣ гар хоҳад , тавонад куштанам аз як нигоҳ

آنکه گر خواهد، تواند کشتنم از یک نگاه

Чист ёрб ҷурми ман , каз интизорам мекашад ? !

چیست یارب جرم من، کز انتظارم می‌کشد؟!

Гар кашам май , оташам бар ҷон занад рӯзи фироқ

گر کشم می، آتشم بر جان زند روز فراق

Вар нанӯшам як ду ҷоми озар , хуморам мекашад !

ور ننوشم یک دو جام آذر، خمارم می‌کشد!