Барбаст маҳмили моҳи ман , аз тан тавонам меравад ;

بربست محمل ماه من، از تن توانم می‌رود؛

Ғофил мабош Эй ҳамнишин аз ман ки ҷонам ме равад

غافل مباش ای همنشین از من که جانم می‌رود

Аз ман ниҳон дил рафт ва , ман ҷое гумонам меравад ;

از من نهان دل رفت و، من جایی گمانم می‌رود؛

Кормгар аз дил бар забон , донам ки ҷонам ме равад

کآرم گر از دل بر زبان، دانم که جانم می‌رود

Дардо ки то аз анҷуман рафтӣ , бурун чун ҷони зи тан ;

دردا که تا از انجمن رفتی، برون چون جان ز تن؛

Хуш кардае як ҷой ва ман , сад ҷо гумонам ме равад

خوش کرده‌ای یک جای و من، صد جا گمانم می‌رود

Бошад каз он хилвати саро , бинии равони рӯзии маро ;

باشد کز آن خلوت‌سرا، بینی روان روزی مرا؛

Гӯйӣ ки ин мискин чаро , аз остонам меравад ? !

گویی که این مسکین چرا، از آستانم می‌رود؟!

Аз нанги зоғу ҷаври хас , кунҷ қафас дорад ҳавас ;

از ننگ زاغ و جور خس، کنج قفس دارد هوس؛

Гар булбулии сӯии қафас , аз ошёнам ме равад

گر بلبلی سوی قفس، از آشیانم می‌رود

Халқии зи бими хуй ӯ , барбаста рахт аз кӯй ӯ ;

خلقی ز بیم خوی او، بربسته رخت از کوی او؛

Ман коши байнам рӯй ӯ , то корвонам ме равад

من کاش بینم روی او، تا کاروانم می‌رود

Сӯии чаман зон рафтаи ман , ковро бубинам на саман ;

سوی چمن زان رفته من، کاو را ببینم نه سمن؛

Акнӯн чаҳ монам каз чаман , сарв равонам меравад ? !

اکنون چه مانم کز چمن، سرو روانم می‌رود؟!

Аз ғайритем хӯн шуд дарун , чун бишинавам аз ғайр чун ;

از غیرتم خون شد درون، چون بشنوم از غیر چون؛

Номӣ ки май ғлтм ба хӯн , чун бар забонам меравад ? !

نامی که می‌غلتم به خون، چون بر زبانم می‌رود؟!

Лабҳои он ширини писар , дорад лабам аз бӯсатар ;

لب‌های آن شیرین‌پسر، دارد لبم از بوسه تر؛

Чун май барам номи шукр , об аз даҳонам меравад !

چون می‌برم نام شکر، آب از دهانم می‌رود!

Озари паии сайди ман он , сари ҳалқаи сидоФгнон

آذر پی صید من آن، سر حلقهٔ صیدافگنان

Чун оварад бар кафи Аннан , аз каф Аннанам меравад !

چون آورد بر کف عنان، از کف عنانم می‌رود!