Шукри озар , ки шаби ҳаштуми моҳи озор
شکر آذر، که شب هشتم ماه آذار
Ду шукуфтаи гулам , аз гулбун омол дамид
دو شکفته گلم، از گلبن آمال دمید
Шаби идам , ду фириштаи блб бом нишаст ;
شب عیدم، دو فرشته به لب بام نشست
Ҳар якеро дами рӯҳи алқудс аз бол дамид
هر یکی را دم روح القدس از بال دمید
Яъне аз лутфи илоҳии басарами сояи Фгнд
یعنی از لطف الهی به سرم سایه فگند
Ду сеӣ сарв , ки аз равза ӣ иқбол дамид
دو سهی سرو، که از روضهٔ اقبال دمید
Шамъи ду моҳи навам , нима ӣ он шаб афрӯхт
شمع دو ماه نُوَم، نیمهٔ آن شب افروخت
Нури ду субҳи хушам , аввали он сол дамид
نور دو صبح خوشم، اول آن سال دمید
Ҳар ду гавҳар , зи яке дарҷам , ногоҳ намӯд
هر دو گوهر، ز یکی دُرجم، ناگاه نمود
Ҳар ду ахтар , зи яке бурҷам ; фӣ улҳол дамид
هر دو اختر، ز یکی بُرجم ؛ فی الحال دمید
Номи ин иброҳӣм омад ва он Исмоил
نام این ابراهیم آمد و آن اسماعیل
Чун барояшони дами файзи набӣ ва ол дамид
چون بر ایشان دم فیض نبی و آل دمید
Сими ахтар , басари он , пар ҷбрил фишонд ;
سیم اختر، به سر آن، پر جبریل فشاند
Накҳати гул , брхи ин , дам мекол дамид !
نکهت گل، به رخ این، دم میکال دمید!
Хонд хур , бар рахшони аввали рӯзи оя ӣ нур
خواند خور، بر رخشان اول روز آیهٔ نور
Ва ани икоди охири шаб , моҳи з дунбол дамид
و ان یکاد آخر شب، ماه ز دنبال دمید
Кишон , тахти бшоистгии бахти ниҳод ;
کیشان، تخت به شایستگی بخت نهاد
Ҷамашон , ноӣ бФрхндгӣ фол дамид
جمشان، نای به فرخندگی فال دمید
Нарӯм ё раби азин боғ , ки байнами хаташон
نروم یا رب ازین باغ، که بینم خطشان
Чун зи гули сабзаи бороиш тимсол дамид
چون ز گل سبزه بهآرایش تمثال دمید
Чун бширами хабар аз мақдамашон доду дилам
چون بشیرم خبر از مقدمشان داد و دلم
Ҳрзшон аз дами ҷонпарвар абдол дамид
حرزشان از دم جان پرور ابدال دمید
Хомаи бардоштаму нома , навиштам таърих
خامه برداشتم و نامه، نوشتم تاریخ
« ду маи нави шабии азмшрқ иҷлол дамид »
«دو مه نو شبی ازمشرق اجلال دمید»