эй онкӣ касе мисли ту нанавиштаи хати насх

ای آنکه کسی مثل تو ننوشته خط نسخ

То хома ӣ қудрат рақам навен зада бо коф

تا خامهٔ قدرت رقم نون زده با کاف

Аз арши худо , рӯҳ аломин омад ва оварад

از عرش خدا، روح الامین آمد و آورد

Қуръон ки буд муъҷизаи Сайиди ашроф

قرآن که بود معجزهٔ سید اشراف

Зон аҳд , ҳазор ва сад ҳаштод фузун аст

زان عهد‌، هزار و صد هشتاد فزون است

Рафту Фсҳои арабаши омадаи всоФ

رفت و فصحای عربش آمده وصاف

Лутфи азалии хост кунун мӯъҷизи дигар

لطف ازلی خواست کنون معجز دیگر

Аз калаки ту зоҳир кунад эй мазҳари алтоф

از کلک تو ظاهر کند ای مظهر الطاف

Имрӯз , зи фазли аҳаду ботини Аҳмад ;

امروز، ز فضل احد و باطن احمد؛

Хати муъҷиза ӣ тест , дар атроф ва дар акноф

خط معجزهٔ تست، در اطراف و در اکناف

Новарда чу ӯ , сӯра касе софӣу муҳкам ;

ناورده چو او، سوره کسی صافی و محکم؛

Нанавишта чу ту , оя касе равшану шаффоф

ننوشته چو تو، آیه کسی روشن و شفاف

Яъне ки шуд аз хати ту , хати дгарони насх ;

یعنی که شد از خط تو، خط دگران نسخ؛

Ғайр аз ту касеро нарасад бо ту занад лоф !

غیر از تو کسی را نرسد با تو زند لاف!

Дар каф ,у риққати сафҳа ӣ рӯеаст ; ки аз хат

در کف، ورقت صفحهٔ رویی است؛ که از خط

Шероза занад бар дили сӣ пора ӣ саҳҳоф

شیرازه زند بر دل سی پارهٔ صحاف

Дар нома , мидоди ту буд нофа ӣ мишкӣ

در نامه، مداد تو بود نافهٔ مشکی

КоФшондаҳи бкоФўри ғизоли хутан аз ноф

کافشانده به کافور غزال ختن از ناف

Дар дасти тавонои ту он хома камоне аст

در دست توانای تو آن خامه کمانی است

Корнди бкФи рӯзи ҷадали Орашу наддоф

کآرند به کف روز جدل آرش و نداف

Гази лаки бкФи ғайр ва , бадасти ту ҳадидаст ;

گزلک به کف غیر و، به دست تو حدید است؛

Каз кӯра кашад панҷа ӣ сӯзангару сайёф

کز کوره کشد پنجهٔ سوزنگر و سیاف

Шуд муъҷиза ӣ ҳошимӣ , он рӯзи каломӣ

شد معجزهٔ هاشمی، آن روز کلامی

Комад банӣ ҳошимяши кошифу кшоФ

کامد بنی هاشمیش کاشف و کشاف

Хат низ буд муъҷиза ӣ ҳошимии имрӯз

خط نیز بود معجزهٔ هاشمی امروز

Каз дасти ту зоҳир шуд ва шуд шуҳра дар атроф

کز دست تو ظاهر شد و شد شهره در اطراف

Донад касе ин муъҷизаҳо нек ки , хонд

داند کسی این معجزه‌ها نیک که، خواند

Аз бсмлаҳ ӣ фотиҳа то ҷузви лоилоФ

از بسمله فاتحه تا جزو لایلاف

Қуръон на , биҳиштаст хуш ; он дам ки чу ғулмон

قرآن نه، بهشت است خوش؛ آن دم که چو غلمان

Байнам ки дар он мардуми чашмам шудаи тавоф

بینم که در آن مردم چشمم شده طواف

эй ҳамдами софии гуҳар , эй соҳиби ахлоқ ;

ای همدم صافی‌گهر‌، ای صاحب اخلاق؛

эй аз ҳамаи софии гуҳарони бартарати авсоф

ای از همه‌صافی‌گهر‌ان برترت اوصاف

Зони рӯз ки зодааст туро модари гетӣ

زآن روز که زاده‌ست تو را مادر گیتی

Аслофи нгўинд дигар нохалафи ахлоф

اسلاف نگویند دگر ناخلف اخلاف

Кам дидаам аз халқи ҷаҳон чун ту хлиқӣ

کم دیده‌ام از خلق جهان چون تو خلیقی

Гаштами чл ва на соли миёни ҳамаи асноф

گشتم چل و نه سال میان همه اصناف

Айби ту ҳаминаст , ки аз кас чу бчшмт

عیب تو همین است، که از کس چو به چشمت

Ҳасан камӣ ояд , чаҳ зи аъён чаҳ зи аҷлоФ

حسن کمی آید، چه ز اعیان چه ز اجلاف

Тавсифи вай , аз ҳади барӣ аз фарти тасомӯҳ

توصیف وی، از حد بری از فرط تسامح

Таҳсини вай афзӯн кунӣ аз ғояти иҷҳоф

تحسین وی افزون کنی از غایت اجحاف

Ин гарчи буд аз асари софии сина

این گرچه بود از اثر صافی سینه

Вена гарчи буд аз назари софу дили соф

وین گرچه بود از نظر صاف و دل صاف

Ногуфта касе машк , шаби афрӯзи шабаҳ ро

ناگفته کسی مشک، شب‌افروز شبه را

Ногуфта касе лек илки рӯзи бхФоФ

ناگفته کسی لیک یلک روز به خفاف

Ҳар чизи бондозаҳ хушаст , ин зи ту хуш нест ;

هر چیز به اندازه خوش است، این ز تو خوش نیست؛

Каз ҳасани хайётати шимурии бахя ӣ акоФ

کز حسن خیاطت شمری بخیهٔ اکاف

Аз ханда , бзнгии бача ӣӣ , номи диҳии ҳур

از خنده، به زنگی‌بچه‌ای نام دهی حور

Вази ншأаҳ , балои таҳи хам , исм наҳй соф

وز نشأه، بلای ته خم، اسم نهی صاف

Гӯйӣ ки ҳамаи байза ӣ Байзо бмн оварад

گویی که همه بیضهٔ بیضا به من آورد

Бинӣ ки фитад муҳра ӣ зард аз пари хтоФ

بینی که فتد مهرهٔ زرد از پر خطاف

Ман шоир ва , дар ҳарфи ту худ ин ҳамаи иғроқ

من شاعر و، در حرف تو خود این همه اغراق

Ман бастаи лаб аз ҳарф ва , ту худ ин ҳамаи ҳроФ ? !

من بسته‌لب از حرف و، تو خود این همه حراف؟!

зи иғроқи ту афғон , зи сукути дгарии оҳ ;

ز اغراق تو افغان، ز سکوت دگری آه؛

Каз лаби гуҳ таҳсин занадаш обила то ноф

کز لب گه تحسین زندش آبله تا ناف

Биллоҳ ки хомӯшӣ ӯ зини ду бурун нест

بالله که خاموشی او زین دو برون نیست

Ман донам ва он кӯи падараши номдаҳ аз қоф

من دانم و آن کو پدرش نامده از قاف

ё з аблаҳяш нест , басари соя ӣ дониш

یا ز ابلهی‌ش نیست، به‌سر سایهٔ دانش

ё аз ҳасадаш нест , бадали моя ӣ инсоф

یا از حسدش نیست، به دل مایهٔ انصاف

Гар зи аблаҳяш , роҳ сухан нест , ғамӣ нест ;

گر ز ابلهیش، راه سخن نیست، غمی نیست؛

Хуршед надорад гила , аз бениши хФоФ

خورشید ندارد گله، از بینش خفاف

Вари бастаи лабашро ҳасад , алмнаҳи биллоҳ ;

ور بسته لبش را حسد، المنه بالله؛

Зари неки шиносади маҳаки андари кафи сарроф

زر نیک شناسد محک اندر کف صراف

Хомӯшии доно , гуҳи таҳсин сухан чист ? !

خاموشی دانا، گه تحسین سخن چیست؟!

Зулмӣ ки буд шуҳраи зи шопӯри зўолоктоФ

ظلمی که بود شهره ز شاپور ذوالاکتاف

Алқсаҳ , баҳри роҳи миёна рӯй аввалӣ ;

القصه، به هر راه میانه‌روی اولی؛

Шуд хайри аломўри аўстҳои шимаҳ ӣ аслоф

شد خیر الامور اوسطها شیمهٔ اسلاف

Нозаш бдлирӣаст , на ҷубн ва на таҳаввур ;

نازش به دلیری است، نه جبن و نه تهور؛

Болаш буд аз ҷӯад , на аз бухл ва на зи исроф !

بالش بود از جود، نه از بخل و نه ز اسراف!

Ҳушдор , нагӯйӣ бгли тираи гултар ;

هشدار، نگویی به گلِ تیره گلِ تر؛

Зинҳор , нагӯйӣ бнмдмоли қсби боф

زنهار، نگویی به نمدمال قصب‌باف

То зи ахтар то банда буд зевари афлок

تا ز اختر تابنده بود زیور افلاک

То гавҳар рухшанда диҳад зинати асдоФ

تا گوهر رخشنده دهد زینت اصداف

Бодои бФлки ахтари иқболи ту равшан

بادا به فلک اختر اقبال تو روشن

Бодо ба замини гавҳари омоли ту шаффоф

بادا به زمین گوهر آمال تو شفاف