Фахри замона , ҳазрати ҳоҷии Абулҳасан

فخر زمانه، حضرت حاجی ابوالحسن

Кӯи рости сФўти сафии зи хулати халил

کو راست صفوت صفی ز خلت خلیل

Он кӯи бакори нек , на дар книтши назир

آن کو بکار نیک، نه در کنیتش نظیر

Он кӯи бФъли хайр , на дар оламаши ъдил

آن کو بفعل خیر، نه در عالمش عدیل

Он соФдл , ки дар талаби оби зиндагӣ

آن صافدل، که در طلب آب زندگی

Шуд рои равшанаши ҳамаи ҷои Хизрро далел

شد رای روشنش همه جا خضر را دلیل

Ёд омадаш , чу аз шаҳи лаби ташнагони ҳусайн

یاد آمدش، چو از شه لب تشنگان حسین

Кард аз барои ташнаи лабон бар ки ӣӣ сиблат

کرد از برای تشنه لبان بر که یی سبیل

Обаш , чу об рӯй шаҳидони Карбало

آبش، چو آب روی شهیدان کربلا

Ғайрат физой чашма ӣ кофуру занҷабил

غیرت فزای چشمه ی کافور و زنجبیل

Ширину софу сарду гувороу мшкбўӣ

شیرین و صاف و سرد و گوارا و مشکبوی

Чун зинда раваду диҷлау Ҷайҳун , Фуроту нил

چون زنده رود و دجله و جیحون، فرات و نیل

Зулмот нест соҳати Кошон ва , шуд аён ;

ظلمات نیست ساحت کاشان و، شد عیان؛

Обӣ ки шуд ҳиўаҳи абади Хизрро кафил

آبی که شد حیوه ابد خضر را کفیل

Обӣ ки Хизри хосса ӣ худ мешимурд , шуд

آبی که خضر خاصه ی خود میشمرد، شد

Бар халқи азуи сиблат , ки бодои ҷроу ҷазил

بر خلق ازو سبیل، که بادا جرا و جزیل

Ҳар ташнаро , ки коми азин бирка тар шавад

هر تشنه را، که کام ازین برکه تر شود

Гуяд ки : эй худои ҷаҳони довари ҷалил

گوید که: ای خدای جهان داور جلیل

Бонии ин банно будаш оқибати бихир

بانی این بنا بودش عاقبت بخیر

Омини сарои даъват ӯ боди Ҷабраил

آمین سرای دعوت او باد جبرئیل

Дар тишнагии буруз қиёмат диҳад мудом ;

در تشنگی بروز قیامت دهد مدام؛

Соқии кавсараш , қадаҳ аз оби слсбил

ساقی کوثرش، قدح از آب سلسبیل

Ҳам бахт ӯ Саид буд , номааш сифед

هم بخت او سعید بود، نامه اش سفید

Ҳам дӯсташи азиз буд , душманаши залил

هم دوستش عزیز بود، دشمنش ذلیل

Таърих хостанд зи хайли суханварон

تاریخ خواستند ز خیل سخنوران

Итмоми биркаро ки буд зилл ӯ злил

اتمام برکه را که بود ظل او ظلیل

Бардошти озари обу бторих он навишт :

برداشت آذر آب و بتاریخ آن نوشت:

Ин бирка бар ҳусайн шуд аз бўолҳсни сиблат

این برکه بر حسین شد از بوالحسن سبیل