Оҳ ки хасмӣ намӯд , даст ба ғорат гушӯд

آه که خصمی نمود، دست به غارت گشود

Шаҳнаи гардун ки буд рӯзу шаби андари камӣн

شحنهٔ گردون که بود روز و شب اندر کمین

Дод бтороҷи бод , тозаи гулии баси латиф

داد بتاراج باد، تازه گلی بس لطیف

Кард ниҳони зери хок , донаи дарии баси смин

کرد نهان زیر خاک، دانه دری بس ثمین

Яъне азин маърака , баради далерии шуҷоъ ;

یعنی ازین معرکه، برد دلیری شجاع؛

Яъне аз ин анҷуман , баради амӣрии амин

یعنی از این انجمن، برد امیری امین

Онкии магари рустамаш , буд асири каманд ;

آنکه مگر رستمش، بود اسیر کمند؛

Онкии магари ҳотамаш буд ғуломи камӣн

آنکه مگر حاتمش بود غلام کمین

Онкии ҳамаи рӯзгор , буд дарин марғзор

آنکه همه روزگار، بود درین مرغزار

Гурги з бимаш назор , барраи зи адлаши самин

گرگ ز بیمش نزار، بره ز عدلش سمین

Рафт Муҳамади амини хон ва , шуд аз рафтанаш

رفت محمد امین خان و، شد از رفتنش

Сина ӣ аҳбоби танг , хотири ёрони ғамин

سینه ی احباب تنگ، خاطر یاران غمین

Бар лаб Ҷайҳун расед , гиря ӣ халқи сипеҳр

بر لب جیحون رسید، گریه ی خلق سپهر

Парда ӣ гардун дарид , нола ӣ аҳли замин

پرده ی گردون درید، ناله ی اهل زمین

Шуд бсрои ҷинон , ҳамраҳи ғулмону ҳур

شد بسرای جنان، همره غلمان و حور

Ин шудаи ёр аз ясор , он зада саф аз ямин

این شده یار از یسار، آن زده صف از یمین

Аз лаҳадаш сар занад , накҳати машку абир ;

از لحدش سر زند، نکهت مشک و عبیر؛

Вази кафанаш бар дамад , буии гулу ёсамин

وز کفنش بر دمد، بوی گل و یاسمین

Хома ӣ озар навишт аз паии таърихи он :

خامه ی آذر نوشت از پی تاریخ آن:

« боди биҳишти барин ; ҷои Муҳамади амин »

«باد بهشت برین؛ جای محمد امین»