Аё хони замон , каз бими хашмат ;

ایا خان زمان، کز بیم خشمت؛

Кунад баҳроми хӯни ошоми лоўаҳ

کند بهرام خون آشام لاوه

Пайандӯд айвони ту кайвон

پی اندود ایوان تو کیوان

Кашад аз моҳи нав бар дӯш науҳ

کشد از ماه نو بر دوش ناوه

Чу хонд хутба ӣ ҷоҳи ту брҷис

چو خواند خطبه ی جاه تو برجیس

Ъло гардад зи оғозаши илова

علا گردد ز آغازش علاوه

Тунди хуршед , аз хати шуъоъӣ

تند خورشید، از خط شعاعی

Барои банди шамшерати клоўаҳ

برای بند شمشیرت کلاوه

Чу Лайлӣ , ҳар шабат то бар шабистон

چو لیلی، هر شبت تا بر شبستان

Наад ноҳиди азин мишкӣни кҷоўаҳ

نهد ناهید ازین مشکین کجاوه

Буд камтари дабири маҷлисати тир

بود کمتر دبیر مجلست تیر

Бчшмшгар з хур набӯд ғшоўаҳ

بچشمش گر ز خور نبود غشاوه

Равон кардам пиёдаи қосидии дӯш

روان کردم پیاده قاصدی دوش

Сипеҳрашгар на бози оради зи оўаҳ

سپهرش گر نه باز آرد ز آوه

Паёмӣ чанд аз ман сӯят оварад

پیامی چند از من سویت آورد

Тамаъ дорам ки нишморяш ёва

طمع دارم که نشماریش یاوه

Наҳйгар номаам бар сар , аҷаб нест ;

نهی گر نامه ام بر سر، عجب نیست؛

Ки шуд чатри Фаридуни нтъи Кова

که شد چتر فریدون نطع کاوه

Ҷавобии дархураши даҳ то нагӯяд :

جوابی درخورش ده تا نگوید:

Маози аллоҳи ман тлки алқсоўаҳ

معاذ الله من تلک القساوه

Мабодо аз хуии шармаш чу ояд

مبادا از خوی شرمش چو آید

Шавад саҳрои Қум , дарёии сова

شود صحرای قم، دریای ساوه