Шунидам ки дар офтоби тамӯз
شنیدم که در آفتاب تموز
Яке рӯзи Кайхусрави неки рӯз
یکی روز کیخسرو نیک روز
Ба сар , сояи Ковиёнии дирафш
بهسر، سایهٔ کاویانی درفش
зи пай , сими соқони зарринаи кафш
ز پی، سیمساقان زرینهکفش
Шикор аФгнон шуд ба саҳроу кӯҳ
شکار افگنان شد به صحرا و کوه
Сарон дар рикобаши ҳамаи ҳам гуруҳ
سران در رکابش همه همگروه
зи таркиши кашон , Кебек ва тиҳу намонад ;
ز ترکشکشان، کبک و تیهو نماند؛
зи оҳӯ ваашон , гӯр ва оҳӯ намонад
ز آهو وشان، گور و آهو نماند
Ҳам аз гирди лашкар , ҳавои тираи гашт
هم از گرد لشکر، هوا تیره گشت
Ҳам аз тоби хур , чашми шаҳи хираи гашт
هم از تاب خور، چشم شه خیره گشت
Диҳӣ дид чун марғзори биҳишт
دهی دید چون مرغزار بهشت
Равони обаш аз ҷӯйборон ба кишт
روان آبش از جویباران به کشت
Замини сояи пурвирди шамшоду сарв
زمین سایهپرورد شمشاد و سرو
Ҳавои арғунуни сози бонги тзрў
هوا ارغنون ساز بانگ تذرو
Фурӯд омад онҷо чу меҳр аз сипеҳр
فرود آمد آنجا چو مهر از سپهر
Ки дар соя осоед аз тоби меҳр
که در سایه آساید از تاب مهر
Сипаҳ низ дар сояи тахти шоҳ
سپه نیز در سایهٔ تخت شاه
Гирифтанд чун бахти ороми гоҳ
گرفتند چون بخت آرام گاه
Фгндаҳи зи сари худ ва аз тани зира
فگنده ز سر خود و از تن زره
Гушӯданд аз банд хуфтон гиреҳ
گشودند از بند خفتان گره
Раҳо карда асбони тозӣ ба кишт
رها کرده اسبان تازی به کشت
Нишастанд дар соҳати он биҳишт
نشستند در ساحت آن بهشت
Кашиданд аз ҷоми шоҳии шароб
کشیدند از جام شاهی شراب
Чашиданд аз мурғу моҳии кабоб
چشیدند از مرغ و ماهی کباب
Ҳаме дид дар дида ҳар сӯи хдиў
همیدید در دیده هر سو خدیو
Ки то боз донад фириштаи зи дев
که تا باز داند فرشته ز دیو
Бибинад зи шҳзодгони каён
ببیند ز شهزادگان کیان
Ки ҷӯяд раҳу расми суду зиён ? !
که جوید ره و رسم سود و زیان؟!
Ки , аз лашкарии саркаш ва тундхуаст ?
که، از لشکری سرکش و تندخوست؟
Ки мискин навозасту дарвеши дӯст ? !
که مسکیننواز است و درویشدوست؟!
Саросари сипаҳ бехабар диду маст
سراسر سپه بیخبر دید و مست
Ба худ баста , ворастаа аз зери даст !
به خود بسته، وارسته از زیر دست!
Ҳама карда бар кушта , асбони яла
همه کرده بر کشته، اسبان یله
Сегон шубон гашта гурги гила
سگان شبان گشته گرگ گله
Кашида яке теғ ва май хоста
کشیده یکی تیغ و می خواسته
Фгндаҳи яке найза , неи хоста
فگنده یکی نیزه، نی خواسته
Раияти саросемаи зи он растхез
رعیت سراسیمه ز آن رستخیز
На рои ситез ва на пои гурез
نه رای ستیز و نه پای گریز
зи лашкар , зану марди он даҳ ҳама
ز لشکر، زن و مرد آن ده همه
Ҳаросон чу аз бими гиреҳгони рама
هراسان چو از بیم گرگان رمه
Дар он тангнои лашкари сангдил
در آن تنگنا لشکر سنگدل
Гирифтаи зи марду зани тнгдл
گرفته ز مرد و زن تنگدل
Яке оби сард ва яке нони гарм
یکی آب سرد و یکی نان گرم
На дар дили мурувват , на дар дидаи шарм
نه در دل مروّت، نه در دیده شرم
Ба ҷузи шоҳи лҳросб каз бхрдӣ
بهجز شاه لهراسب کز بخردی
Надидаи баду нек аз ваии бадӣ
ندیده بد و نیک از وی بدی
Барафрӯхта аз ғами биксон
برافروخته از غم بیکسان
Фрўзни гулаш аз ҷафои хасон
فروزن گلش از جفای خسان
Ҳамаи некӣу номи андӯхта
همه نیکی و نام اندوخته
з бедонишон дониш омӯхта
ز بیدانشان دانش آموخته
Нишаста Аннани ткоўр ба каф
نشسته عنان تکاور به کف
Ҳаме додаш аз сабзаи ҷӯи алаф
همی دادش از سبزهٔ جو علف
Дар он анҷумани он яли додгар
در آن انجمن آن یل دادگر
Ғам бенаво хӯрду хӯни ҷигар
غم بینوا خورد و خون جگر
Ҳаме кард бо ҳам нишинон хос
همیکرد با هم نشینان خاص
Ситами каши зи дасти ситамгари халос
ستمکش ز دست ستمگر خلاص
Чу ин дид Кайхусрави поки зод
چو این دید کیخسرو پاکزاد
зи лашкар ғамин шуд , зи лҳросби шод
ز لشکر غمین شد، ز لهراسب شاد
Ба ҳар як зи лшкргаҳ овоз кард
به هر یک ز لشکرگه آواز کرد
Итобии ҷудогона оғоз кард
عتابی جداگانه آغاز کرد
Саронро ҳама дар баробари нишонд
سران را همه در برابر نشاند
Абои талхии панд , шукр фишонд
ابا تلخی پند، شکر فشاند
Ба манъи ситам , бас дар панди сифт
به منع ستم، بس دُر پند سفت
Пас онгаҳ ба лҳросб гуфт ончӣ гуфт
پس آنگه به لهراسب گفت آنچه گفت
Бигуфто : набошам чу ман дар ҷаҳон
بگفتا: نباشم چو من در جهان
Буд зини ҷавони тоҷу тахти каён
بود زین جوان تاج و تخت کیان
Сазовори ин маснади воФср , ӯст
سزاوار این مسند وافسر، اوست
Ки донад бад аз неку душмани зи дӯст
که داند بد از نیک و دشمن ز دوست
зи бахшоишу бахшишу шарм ва дод
ز بخشایش و بخشش و شرم و داد
Надорад камӣ , ки эзади ши ёри бод
ندارد کمی، کهایزدش یار باد
Ҳам имрӯз каз гармии тири моҳ
هم امروز کز گرمی تیر ماه
Дарин соя осудам аз ранҷи роҳ
درین سایه آسودم از رنج راه
НхФтм ки аз гург донам шубон
نخفتم که از گرگ دانم شبان
Шиносам магари дузд аз посбон
شناسم مگر دزد از پاسبان
Азу дидам ороиши тоҷу тахт
ازو دیدم آرایش تاج و تخت
Ки шуд чун ниёконаши осӯдаи бахт
که شد چون نیاکانش آسوده بخت
На хона ба деҳқони з худ карда танг
نه خانه به دهقان ز خود کرده تنگ
На баррагии Фгнд аз дарахтӣ ба санг
نه برگی فگند از درختی به سنگ
Набард ӯ ваад аз гӯшае тӯша Эй
نبرد او ود از گوشهای توشهای
Нахурд асбаш аз хирмании хӯша Эй
نخورد اسبش از خرمنی خوشهای
Надидам биҷуз дод аз он неки пай
ندیدم بجز داد از آن نیکپی
Ҳамоно ҳамон монда аз насл кӣ
همانا همان مانده از نسل کی
Набошад дилаши сахту паймонаши суст
نباشد دلش سخت و پیمانش سست
Ки бо мо ниҳолаши зи як шох раст
که با ما نهالش ز یک شاخ رست
Бигуфт ину бардошти зи он даҳ хароҷ
بگفت این و برداشت ز آن ده خراج
Пас онгаҳ ба лҳросб бахшед тоҷ
پس آنگه به لهراسب بخشید تاج
з доду диҳиши ошкор ва наҳуфт
ز داد و دهش آشکار و نهفت
Бова гуфт онҳо ки боист гуфт
باو گفت آنها که بایست گفت
Шуниданд чун лашкари андарзи шоҳ
شنیدند چون لشکر اندرز شاه
Ки лҳросб шуд шоҳу раҳбари зи шоҳ
که لهراسب شد شاه و رهبر ز شاه
Пас аз шоҳи гаштанди Фрмонбрш
پس از شاه گشتند فرمانبرش
Ниҳоданд гардан ба ҳукми андараш
نهادند گردن به حکم اندرش