Шунидам ки аз гардиши осмон

شنیدم که از گردش آسمان

Ба малики Яман чун Суҳайл ӣмон

به ملک یمن چون سهیل یمان

Ҳумоюни дарахтӣ ба боғи карам

همایون درختی به باغ کرم

Баровардаи сар , баргу бориши дирам

برآورده سر، برگ و بارش درم

Надидӣ касе чин дар абрӯӣ ӯ

ندیدی کسی چین در ابروی او

Шукуфтатар аз рӯй ӯ хуй ӯ

شکفته‌تر از روی او خوی او

Дил аз ҳар чаҳ ҷузи ҷӯад ворастаа дошт

دل از هر چه جز جود وارسته داشت

Ба меҳмони навоз ӣ миён баста дошт

به مهمان‌نواز‌ی میان بسته داشت

Ба фармон ӯ ҳоҷибон дар камӣн

به فرمان او حاجبان در کمین

Ки оранди муҳимонаш аз ҳар замин

که آرند مهمانش از هر زمین

Нпрсидӣ аз миҳмони ном ӯ

نپرسیدی از میهمان نام او

Ҳамеи ҷустӣ аз лутфи ором ӯ

همی‌جستی از لطف آرام او

Надонистӣ аз шоҳи дарвеш ро

ندانستی از شاه درویش را

з бегона нашинохтӣ хеш ро

ز بیگانه نشناختی خویش را

з меҳмон шудӣ ҳар нафаси узри хоҳ

ز مهمان شدی هر نفس عذر‌خواه

Чаҳ тозику тарк ва чаҳ дарвешу шоҳ

چه تازیک و ترک و چه درویش و شاه

Нарафтӣ ғамин кас аз он хонаи боз

نرفتی غمین کس از آن خانه باز

Магар аз ҷудои меҳмони навоз

مگر از جدایی مهمان نواز

Яке уқдаи рӯзӣ ба кораш фитод

یکی عقده روزی به کارش فتاد

Ба дигари қабӣла гузораш фитод

به دیگر قبیله گذارش فتاد

Чу хосони набуданди дунбол ӯ

چو خاصان نبودند دنبال او

Напурсед онҷои каси аҳвол ӯ

نپرسید آنجا کس احوال او

Нагуфт ӯ ҳам аҳволи худ бо касон

نگفت او هم احوال خود با کسان

Ки ор омадаш суҳбати нокасон

که عار آمدش صحبت ناکسان

Ду рӯзӣ ба сари барад бо дарду доғ

دو روزی به‌سر برد با درد و داغ

Чу шоҳини пари канда бо фавҷи зоғ

چو شاهین پر‌کنده با فوج زاغ

Бар ӯ чун ду рӯзӣ ба хории гузашт

بر او چون دو روزی به خواری گذشت

Аз онҷо чу абри баҳории гузашт

از آنجا چو ابر بهاری گذشت

зи ғавғоӣ зоғонаш ошуфт ҳол

ز غوغای زاغانش آشفت حال

Сӯии ошёни худ афрошти бол

سوی آشیان خود افراشت بال

Чу он муҳташам рафт аз онҷои ғамин

چو آن محتشم رفت از آنجا غمین

Шуд огаҳи худованди он сарзамин

شد آگه خداوند آن سرزمین

Чунон гашт аз ғифлати худ хаҷал

چنان گشت از غفلت خود خجل

Ки монад аз хуии хиҷлаташи по ба гул

که ماند از خوی خجلتش پا به گل

Фиристод сӯяши паём оварӣ

فرستاد سویش پیام آوری

Навишташ кигар зонка ном оварӣ

نوشتش که گر زانکه نام آوری

Бибахшоӣ бар ғифлати бандагон

ببخشای بر غفلت بندگان

Ки аз хешанд шармандагон

که از خویشند شرمندگان

Шунидам шудӣ шамъи айвони маро

شنیدم شدی شمع ایوان مرا

Расед аз шарафи сар ба кайвони маро

رسید از شرف سر به کیوان مرا

Вале муҳра дар шаш дар андохтам

ولی مهره در شش‌در انداختم

Ки наҚишм нишасту ғалати бохатм

که نقشم نشست و غلط باختم

Дариғо шудам вақте огоҳи ман

دریغا شدم وقتی آگاه من

Ки гули рахт бар баста буд аз чаман

که گُل رخت بر بسته بود از چمن

Кунун каз карами шуҳраи кишварӣ

کنون کز کرم شهرهٔ کشوری

Карӣмӣ ,гар аз ҷурм ман бигузарӣ !

کریمی، گر از جرم من بگذری!

Чу бшнФти он неки марди ин паём

چو بشنفت آن نیک‌مرد این پیام

Бихандед ва гуфт : аз маниши даҳ салом

بخندید و گفت: از منش ده سلام

Ки оре буд афви ҷурм аз карам

که آری بود عفو جرم از کرم

Аҷаб нест зин карда гар бигузарам

عجب نیست زین کرده گر بگذرم

Вале узр нашнохтан узр нест

ولی عذر نشناختن عذر نیست

Барин маъзирати зор бояд гирист

برین معذرت زار باید گریست

Агар доштӣ поси меҳмони нигоҳ

اگر داشتی پاس مهمان نگاه

Набоист аз ман шудани узри хоҳ

نبایست از من شدن عذر خواه

Чу омад касе дар сарой касе

چو آمد کسی در سرای کسی

Чаҳ бегона , чаҳ ошноӣ касе

چه بیگانه، چه آشنای کسی

Бибояд дам аз меҳрбонӣ задан

بباید دم از مهربانی زدن

Мабодо хаҷал гардад аз омадан

مبادا خجل گردد از آمدن

На оғоз аз ҳурматаш костан

نه آغاز از حرمتش کاستن

Дар охири азуи маъзират хостан

در آخر ازو معذرت خواستن

Гузаштем мо зи ончии онҷои гузашт

گذشتیم ما ز آنچه آنجا گذشت

Ту рӯи фикр худ кун , ки аз мо гузашт

تو رو فکر خود کن‌، که از ما گذشت

Шунидам ки аз бозии осмон

شنیدم که از بازی آسمان

Ду каси баради асир аз диҳии таркмон

دو کس برد اسیر از دهی ترکمان

зи мижгони равон ҳар дуро хӯни ноб

ز مژگان روان هر دو را خون ناب

Пиёдаи равон ҳар ду дар офтоб

پیاده روان هر دو در آفتاب

Яке зи он ду кас буд дониши қарин

یکی ز آن دو کس بود دانش قرین

Ҳаме кард шукри ҷаҳони офарин

همی‌کرد شکر جهان‌آفرین

Яке зи он ду ковро се фарзанд буд

یکی ز آن دو کاو را سه فرزند بود

Се фарзанд ӯ низ дарбанд буд

سه فرزند او نیز دربند بود

Ба ӯ гуфт каз шукр бигузашт кор

به او گفت کز شکر بگذشت کار

Ки дар дасти занҷир ва дар пост хор

که در دست زنجیر و در پاست خار

Ба посух чунин гуфт ки эй бастаи даст

به پاسخ چنین گفت که‌ای بسته‌دست

Ндонӣ ки аз бади бтар низ ҳаст

ندانی که از بد بتر نیز هست

Азин посухи он мард ғофил гирист

ازین پاسخ آن مرد غافل گریست

Каз имрӯзи бадтар , дигар рӯз нест

کز امروز بدتر، دگر روز نیست

Шимурд аз ғазаби баси суханҳои зишт

شمرد از غضب بس سخن‌های زشت

Бибин то чаҳ бар дод тухмӣ ки кишт ? !

ببین تا چه بر داد تخمی که کشت؟!

Чу аз ҷўъи гаштанди таркони сутӯҳ

چو از جوع گشتند ترکان ستوه

Ба даштӣ фурӯд омаданд он гуруҳ

به دشتی فرود آمدند آن گروه

Ки сангӣ дар онҷо на , ҷузи мушти рег

که سنگی در آنجا نه‌، جز مشت ریگ

Се поя наҷустанд аз баҳри дег

سه پایه نجستند از بهر دیگ

Яке дег то бар сар по кунанд

یکی دیگ تا بر سر پا کنند

Магари шўрбоиӣ муҳайё кунанд

مگر شوربایی مهیا کنند

Се сар аз асирон буриданд зуд

سه سر از اسیران بریدند زود

Ки дар дег аз оташ бар оранди дӯд

که در دیگ از آتش بر آرند دود

Ниҳоданд дар зери деги он се сар

نهادند در زیر دیگ آن سه سر

Фитод он ду танро ба он сӯи назар

فتاد آن دو تن را به آن سو نظر

Се сари дида аз он се саркаши ҷавон

سه سر دیده از آن سه سرکش جوان

Ба рух чу гулу лолау арғавон

به رخ چو گل و لاله و ارغوان

Ки афтода дар зери деги сиёҳ

که افتاده در زیر دیگ سیاه

Фишонданд ашк ва кашиданд оҳ

فشاندند اشک و کشیدند آه

Бадар ёфт каз бади бтар дар ҷаҳон

بدر یافت کز بد بتر در جهان

Буд , лек аз чашми мардуми ниҳон !

بود، لیک از چشم مردم نهان!