Шабонгоҳи баргаштаи бахтии бахил

شبانگاه برگشته بختی بخیل

Магар шуд бохтари шумории дахил

مگر شد باختر شماری دخیل

Ки дасти ману доманат аз карам

که دست من و دامنت از کرم

Бибин кӣ равад тирагии зи ахтарам ?

ببین کی رود تیرگی ز اخترم؟

Ки умрӣаст зер ва зибр гашта ам

که عمری است زیر و زبر گشته ام

Азин бахти баргашта , саргашта ам

ازین بخت برگشته، سرگشته ام

Кунам бо ту ин аҳд эй омӯзгор

کنم با تو این عهد ای آموزگار

Ки гардад бкомм агар рӯзгор

که گردد بکامم اگر روزگار

Миёни маон сарфарозат кунам

میان مهان سرفرازت کنم

зи халқи ҷаҳон бениёзат кунам

ز خلق جهان بی نیازت کنم

Басари гавҳару зарфишонами ту ро

بسر گوهر و زرفشانم تو را

Бзри ҳамчуи гавҳари нишонами ту ро

بزر همچو گوهر نشانم تو را

Кашами пеши чандон зару гавҳарат

کشم پیش چندان زر و گوهرت

Ки бинӣ ва ноед змни боварат

که بینی و ناید زمن باورت

Чу зи он сифлаи ахтари шумор ин шунид

چو ز آن سفله اختر شمار این شنید

Боқибол фархунда додаш навид

باقبال فرخنده دادش نوید

Ки неруии иқболу ёрии бахт

که نیروی اقبال و یاری بخت

Нишонди туро ҳамчуи шоҳони бтхт

نشاند تو را همچو شاهان بتخت

зи баси меҳрварзӣу кин оварӣ

ز بس مهرورزی و کین آوری

Ҷаҳони ҷумлаи зери нигин оварӣ

جهان جمله زیر نگین آوری

Аҷаб монад он мард ва будаш ҳарос

عجب ماند آن مرد و بودش هراس

зи кори худу ҳукми ахтаршинос

ز کار خود و حکم اخترشناس

Ки аз бахти худ ин гумонаш набӯд

که از بخت خود این گمانش نبود

Бахуди ин гумони з осмонаш набӯд

بخود این گمان ز آسمانش نبود

Чу ӯ рафт , гуфтам бохтари шумор :

چو او رفت، گفتم باختر شمار:

з ман пресс мансӯба ӣ ин қимор

ز من پرس منصوبه ی این قمار

Чунин дон ки ин мардро ақл нест

چنین دان که این مرد را عقل نیست

?герати ваъда ӣӣ дода , ҷуз нақл нест

گرت وعده یی داده، جز نقل نیست

Касон , озмӯн карда ӯро басӣ

کسان، آزمون کرده او را بسی

Азу рост нашунида ҳаргиз касе

ازو راست نشنیده هرگز کسی

Чаҳ бастии паии хизмат ӯ миён ? !

چه بستی پی خدمت او میان؟!

Гар ӯ суд бинад , ту бинии зиён !

گر او سود بیند، تو بینی زیان!

Ситораи шимури панди ман чун шнФт

ستاره شمر پند من چون شنفت

Биравӣ ман аз лутф хандид ва гуфт

بروی من از لطف خندید و گفت

Ки : ман низ ӣнқадари нодони ним

که: من نیز اینقدر نادان نیم

Вази он ваъда кӯ кард шодони ним

وز آن وعده کو کرد شادان نیم

Вале шармам ояд ки бечора ӣӣ

ولی شرمم آید که بیچاره یی

Ғарибии зи шаҳри худ овора ӣӣ

غریبی ز شهر خود آواره یی

Чаҳ ҷӯяд дилам , ман наҷӯям дилаш

چه جوید دلم، من نجویم دلش

Кунам зору шарманда дар маҳфилаш

کنم زار و شرمنده در محفلش

Ҳамин шуд ки аз ман шнФт ончӣ гуфт

همین شد که از من شنفت آنچه گفت

Дурӯғии шнФтм , дурӯғии шнФт

دروغی شنفتم، دروغی شنفت