Чу мأмўн хилофат гирифт аз амин

چو مأمون خلافت گرفت از امین

Қавӣ шуд зи теғи имонши ямин

قوی شد ز تیغ یمانش یمین

Яке гуфташ аз муҳаррамон : эй амир

یکی گفتش از محرمان: ای امیر

Ки равшан чу ойӣнаи дории замир

که روشن چو آیینه داری ضمیر

Фалони банда каз ҷӯад додяш мол

فلان بنده کز جود دادیش مال

зи сӯъи адаб боядаш гӯшмол

ز سوء ادب بایدش گوشمال

Набошад бшоаҳи ҷаҳони ин ниҳон

نباشد بشاه جهان این نهان

Ки дар боргоҳи шаҳони ҷаҳон

که در بارگاه شهان جهان

Наад по чу зи андозаи берун касе

نهد پا چو ز اندازه بیرون کسی

Фитад рахна дар кори давлати басӣ

فتد رخنه در کار دولت بسی

Диҳад неку бадро , адаби имтиёз

دهد نیک و بد را، ادب امتیاز

Вагарна , ки аз ма ндонанд боз

وگرنه، که از مه ندانند باز

Касе каз адаб нест дар рӯйиши об

کسی کز ادب نیست در رویش آب

Буд хор дар маҷлиси шайху шоб

بود خوار در مجلس شیخ و شاب

Ндонанд мардум , чу шуд об рӯй

ندانند مردم، چو شد آب روی

Надимони шаҳро зи риндони кӯй

ندیمان شه را ز رندان کوی

Агар аз сиёсат ниёзоряш

اگر از سیاست نیازاریش

На зи он раҳ ки рафтааст бози оряш

نه ز آن ره که رفته است باز آریش

Баради равнақи базми шоҳаншаҳӣ

برد رونق بزم شاهنشهی

Ки худ аз адаб несташ огаҳ ӣ

که خود از ادب نیستش آگه ی

Табассум кунон гуфт мأмўн : балӣ

تبسم کنان گفت مأمون :بلی

Чунинаст расми бузургон , вале

چنین است رسم بزرگان، ولی

Ман аз ҳар хтоӣӣ гар оем бахшам

من از هر خطائی گر آیم بخشم

Бакор ғуломон кунам заҳри чашм

بکار غلامان کنم زهر چشم

Бдшномшони талхи созами лабон

بدشنامشان تلخ سازم لبان

Шавад талх аз он заҳрами аввали забон

شود تلخ از آن زهرم اول زبان

Ба бдхўиими ном чун шуд баланд

به بدخوییم نام چون شد بلند

Чаҳ суд аз адаби бандагони баҳрманд ? !

چه سود از ادب بندگان بهرمند؟!

Раво нест бошад маро аз ғазаб

روا نیست باشد مرا از غضب

Ғуломони адаби пеша , ман беадаб !

غلامان ادب پیشه، من بی ادب!