Яке рӯз рафтам ббоғии зи кох
یکی روز رفتم بباغی ز کاخ
Ки гули рахт бар баста будаш зи шох
که گل رخت بر بسته بودش ز شاخ
Дилами сӯхт бар булбули тираи бахт
دلم سوخت بر بلبل تیره بخت
Ки нолейдӣ аз ҳиҷри гул бар дарахт
که نالیدی از هجر گل بر درخت
Надидӣ чу рӯй гули андари миён
ندیدی چو روی گل اندر میان
Паридани ҳамеи хостии зи ошён
پریدن همی خواستی ز آشیان
Бон бенаво гуфтам : инак ҳануз
بآن بینوا گفتم: اینک هنوز
Нарафтааст аз рафтани гули ду рӯз
نرفته است از رفتن گل دو روز
Рӯй чун зи сари манзили дӯстон
روی چون ز سر منزل دوستان
На ҷой гуласт охири ин бӯстон ? !
نه جای گل است آخر این بوستان؟!
Бимон то ҷаҳон нав кунад аҳди гул
بمان تا جهان نو کند عهد گل
Бглбн фурӯд оварад маҳди гул
بگلبن فرود آورد مهد گل
Агар боядат гул , Марв зинҳор
اگر بایدت گل، مرو زینهار
Кигар зуд ё дайр , ояд баҳор
که گر زود یا دیر، آید بهار
зи абри баҳору зи боди шимол
ز ابر بهار و ز باد شمال
Шавад соҳати боғи минӯи мисол
شود ساحت باغ مینو مثال
з ҳар шох , дар ханда ояд гулӣ
ز هر شاخ، در خنده آید گلی
з ҳар ошён , бар пурди булбулӣ
ز هر آشیان، بر پرد بلبلی
Бинолед он булбули тнгдл
بنالید آن بلبل تنگدل
Ки захмам мазан бар дил эй сангдил
که زخمم مزن بر دل ای سنگدل
Бойен бо ғам оварад гул аз нахуст
باین با غم آورد گل از نخست
Нахустами бгли гашти паймони дуруст
نخستم بگل گشت پیمان درست
Бшўқи гули ин боғ шуд манзилам
بشوق گل این باغ شد منزلم
Дарин манзил осуд аз гули дилам
درین منزل آسود از گل دلم
Дилу ҷонам аз буии гули гашти маст
دل و جانم از بوی گل گشت مست
Дарин гулшанам дошт гули пои баст
درین گلشنم داشت گل پای بست
Шабу рӯз бо гул дар ин бӯстон
شب و روز با گل در این بوستان
Маро буд баси розҳо ди Ромён
مرا بود بس رازها د رمیان
Баҳри шохам аз шохи парвоз буд
بهر شاخم از شاخ پرواز بود
Ҳазорам ҳам овози дмсоз буд
هزارم هم آواز دمساز بود
Кунун комди айёми давлати басар
کنون کآمد ایام دولت بسر
Азин боғи гули басти бори сафар
ازین باغ گل بست بار سفر
Рӯми ман ҳам аз пай , чу гул зор рафт
روم من هم از پی، چو گل زار رفت
Намонад баҷои дил , чу дилдор рафт
نماند بجا دل، چو دلدار رفت
Бгўшми зи гули достонҳо басӣ аст
بگوشم ز گل داستانها بسی است
Баҳри шохам аз гули нишонҳо басӣ аст
بهر شاخم از گل نشانها بسی است
Аз онҳо биёад оядам ҳар нишон
از آنها بیاد آیدم هر نشان
Чакад хӯнам аз дида ӣ хӯн фишон
چکد خونم از دیده ی خون فشان
Пас аз гул , бглшн нишинам чаро ? !
پس از گل، بگلشن نشینم چرا؟!
Набинам чу гул , хори байнам чаро ? !
نبینم چو گل، خار بینم چرا؟!
Чаро айш бар хеши созами ҳаром ?
چرا عیش بر خویش سازم حرام؟
зи ғавғои зоғони нохуши хиром ? !
ز غوغای زاغان ناخوش خرام؟!
Кунун мерӯм то гул ояд ббоғ
کنون میروم تا گل آید بباغ
Ҳам аз буии гул булбул ояд ббоғ
هم از بوی گل بلبل آید بباغ
Бигуфт ин ва нолидан оғоз кард
بگفت این و نالیدن آغاز کرد
Бинолед ва аз шох парвоз кард
بنالید و از شاخ پرواز کرد