Шунидам яке рӯз бар тарафи дашт

شنیدم یکی روز بر طرف دشت

Ҷавонии бдҳқони перии гузашт

جوانی بدهقان پیری گذشت

Ки хуии аи рухи аФшондши офтоб

که خوی ا رخ افشاندش آفتاب

Ҳамеи кишти нахл ва ҳаме дод об

همی کشت نخل و همی داد آب

Ҷавонро шигифт омад аз кори вай

جوان را شگفت آمد از کار وی

Чунин гуфт бо пери фархундаи пай

چنین گفت با پیر فرخنده پی

Ки : акнӯн аз перӣ эй некбахт

که: اکنون از پیری ای نیکبخت

Ҳаме ларзадат тан чу барги дарахт

همی لرزدت تن چو برگ درخت

Чаҳ кории дарахтӣ ки ноед бакор

چه کاری درختی که ناید بکار

Аз он на шукуфа бибинӣ на бор ? !

از آن نه شکوفه ببینی نه بار؟!

зи инсоф агар нагузарӣ ин амал

ز انصاف اگر نگذری این عمل

Диҳад ёд аз ҳирсу тӯли амл !

دهد یاد از حرص و طول امل!

Бпосх чунин гуфт деҳқони пер

بپاسخ چنین گفت دهقان پیر

Ки : эй навҷавони хурда бар ман мгир

که: ای نوجوان خرده بر من مگیر

Чу хӯрдем мо кушта ӣ дигарон

چو خوردیم ما کشته ی دیگران

Ки буданд тухми вафои парварон

که بودند تخم وفا پروران

Бакорем то кушта ӣ мо хуранд

بکاریم تا کشته ی ما خورند

Магари номи моро ба некӣ баранд

مگر نام ما را به نیکی برند