Яке рӯзи шҳзодаҳ ӣӣ навҷавон
یکی روز شهزاده یی نوجوان
Шикор аФгнон шуд бсҳрои равон
شکار افگنان شد بصحرا روان
Бногаҳи ғизоли фарибанда ӣӣ
بناگه غزال فریبنده یی
БФтроки шҳзодаҳ аз паии саманд
بفتراک شهزاده از پی سمند
Бсръти ҳаме дар навардед роҳ
بسرعت همی در نوردید راه
Дар он роҳи коФтоди давр аз сипоҳ
در آن راه کافتاد دور از سپاه
Ббоғӣ чу фирдавс роҳаш фитод
بباغی چو فردوس راهش فتاد
Бдҳқони перӣ нигоҳаш фитод
بدهقان پیری نگاهش فتاد
Ки белии бкФ , хуии з рух ме фишонд
که بیلی بکف، خوی ز رخ می فشاند
Ба бустони ниҳолии зи нав май нишонд
به بستان نهالی ز نو می نشاند
Шигифт омад аз ваии малики зода ро
شگفت آمد از وی ملک زاده را
Чунин гуфт он марди озода ро
چنین گفت آن مرد آزاده را
Ки : то чанд дории бадунёи ҳавас ? !
که: تا چند داری بدنیا هوس؟!
Ки афтодат андари кашокаши нафас !
که افتادت اندر کشاکش نفس!
Кунун боядат рафт сӯии биҳишт
کنون بایدت رفت سوی بهشت
Чаҳ кӯшӣ бадингуна дар кори кишт ? !
چه کوشی بدینگونه در کار کشت؟!
Ҳамоно дарахтӣ ки май парварӣ
همانا درختی که می پروری
Тамаъи дорӣ аз мивааш брхўрӣ ? !
طمع داری از میوه اش برخوری؟!
Кунун нахлат аз бори ғам хам гирифт !
کنون نخلت از بار غم خم گرفت!
Шуд обати зи гул , ?наргаст нам гирифт !
شد آبت ز گل، نرگست نم گرفت!
зи бахт сияҳ гашта мӯяти сифед
ز بخت سیه گشته مویت سفید
Чаро нестӣ аз ҷаҳони ноумед ? !
چرا نیستی از جهان ناامید؟!
Чунин кати зи перии ҷабин чин гирифт
چنین کت ز پیری جبین چین گرفت
Хурии мива ӣ ин дарахт эй шигифт ? !
خوری میوه ی این درخت ای شگفت؟!
Чунин гуфт деҳқон ки : ин некбахт
چنین گفت دهقان که: این نیکبخت
Бомед ин май нишонами дарахт
بامید این می نشانم درخت
Ки аз сояаш сарфарозӣ кунам
که از سایه اش سرفرازی کنم
Ки аз мивааш ҷон навозӣ кунам
که از میوه اش جان نوازی کنم
Аҷаб нест аз гардиши осмон
عجب نیست از گردش آسمان
Ки гардад яқин ончӣ дорам гумон
که گردد یقین آنچه دارم گمان
Чаҳ хуш гуфт донои омӯзгор
چه خوش گفت دانای آموزگار
Каз умед мегардад ин рӯзгор
کز امید می گردد این روزگار
Набинӣ ки мардуми зи бурноу пер
نبینی که مردم ز برنا و پیر
Бъолм чаҳ доно чаҳ дониш пазир
بعالم چه دانا چه دانش پذیر
Бомед киштӣ дар оби аФгннд
بامید کشتی در آب افگنند
Ки харгоҳ бар тараф соҳил зананд
که خرگاه بر طرف ساحل زنند
Бомед лашкар фароҳам кунанд
بامید لشکر فراهم کنند
Ки ороиши маснад ҷам кунанд
که آرایش مسند جم کنند
Малики зода зин гуфта омад бахшам
ملک زاده زین گفته آمد بخشم
Бдҳқони ҳам аз хашм бикшод чашм
بدهقان هم از خشم بگشاد چشم
Ки гар хӯрдӣ ин мива аз иттифоқ
که گر خوردی این میوه از اتفاق
Зани андари сарой манастӣ талоқ
زن اندر سرای من استی طلاق
Бигуфт ин ва бо сайди он тоҷи бахш
بگفت این و با صید آن تاج بخش
Блшкри гуҳи худ Аннан дод Рахш
بلشکر گه خود عنان داد رخش
Чу бигузашт аз он аҳди солии чаҳор
چو بگذشت از آن عهد سالی چهار
Ҷаҳон мшкбў шуд зи боди баҳор
جهان مشکبو شد ز باد بهار
зи лолаи ҳавои гашти ёқӯти бор
ز لاله هوا گشت یاقوت بار
зи сабза замин шуд зумуррад нигор
ز سبزه زمین شد زمرد نگار
зи миваи дарахтони ҳамаи саргарон
ز میوه درختان همه سرگران
Чу аз тоб май сарви қади дилбарон
چو از تاب می سرو قد دلبران
Дарахтон ки деҳқони озодаи кишт
درختان که دهقان آزاده کشت
Чу саркаши дарахтони боғи биҳишт
چو سرکش درختان باغ بهشت
Саросари бгрдўни сроФрохтнд
سراسر بگردون سرافراختند
Бароварда ва , соя андохтанд
برآورده و، سایه انداختند
Магари он малики зодаро бо сипоҳ
مگر آن ملک زاده را با سپاه
Дигар раҳи бон боғ афтод роҳ
دگر ره بآن باغ افتاد راه
Дарахтон басӣ дид пари баргу бор
درختان بسی دید پر برگ و بار
Ҳамон бел бар дӯш , деҳқони зор
همان بیل بر دوش، دهقان زار
Нишастааст дар соя ӣ он дарахт
نشسته است در سایه ی آن درخت
Каши он рӯзи киштии зи неруии бахт
کش آن روز کشتی ز نیروی بخت
Биёад омадаш ҳарфи рӯзи нахуст
بیاد آمدش حرف روز نخست
Аз он сахтгирӣ Аннан кард суст
از آن سخت گیری عنان کرد سست
Фурӯд омад аз Рахш ва деҳқон бихонад
فرود آمد از رخش و دهقان بخواند
зи ҳаргуна бо ӯ ҳикоят баранд
ز هرگونه با او حکایت براند
Бигуфт : эй ҷаҳондидаи деҳқони пер
بگفت: ای جهاندیده دهقان پیر
Ки прўрдии ин равза ӣ дилпазир
که پروردی این روضه ی دلپذیر
Кунун мива ӣ ин дарахтони кадом
کنون میوه ی این درختان کدام
Буд беҳтар эй пери ширини калом ? !
بود بهتر ای پیر شیرین کلام؟!
Чу нашнохт деҳқон ки шҳзодаҳ кист
چو نشناخت دهقان که شهزاده کیست
Надонист қасдаш аз он ҳарф чист
ندانست قصدش از آن حرف چیست
Бигуфташ ки : то киштами ин бӯстон
بگفتش که: تا کشتم این بوستان
Шуд ин бӯстони манзили дӯстон
شد این بوستان منزل دوستان
Начедам яке миваи ҳаргизи зи шох
نچیدم یکی میوه هرگز ز شاخ
Бахуди сохтам танги айши фарох
بخود ساختم تنگ عیش فراخ
Ту худ хур ки бодои гуворои ту ро
تو خود خور که بادا گوارا تو را
Шавад то ниҳони ошкорои ту ро
شود تا نهان آشکارا تو را
Бипурсед шҳзодаҳи к-эии ҳӯшманд
بپرسید شهزاده کای هوشمند
Магар дидӣ аз мива ӣ худ газанд ? !
مگر دیدی از میوه ی خود گزند؟!
Бигуфташ ки не , озмудем бас
بگفتش که نی، آزمودیم بس
Газандӣ надидааст аз ин миваи кас
گزندی ندیده است از این میوه کس
Валикини азин пештар чанд сол
ولیکن ازین پیشتر چند سال
Бурузӣ ки микштми ӣнҷои ниҳол
بروزی که میکشتم اینجا نهال
Биёмад ҷавонии надидаи ҷаҳон
بیامد جوانی ندیده جهان
Ки буд ошкорои ҷаҳонаши ниҳон
که بود آشکارا جهانش نهان
Магари ҳирси пиндошти кори маро
مگر حرص پنداشت کار مرا
Ки озурд ҷон назор маро
که آزرد جان نزار مرا
зи бидоншии роҳ бар ман гирифт
ز بیدانشی راه بر من گرفت
бадингуна савганд хӯрд аз шигифт
بدینگونه سوگند خورد از شگفت
Ки ширин кунамгар ман аз миваи ком
که شیرین کنم گر من از میوه کام
Ҳарам дар ҳарим вайастӣ ҳаром
حرم در حریم وی استی حرام
Пас аз чанде аз лутфи парвардгор
پس از چندی از لطف پروردگار
Дарахтӣ ки худ киштам , оварад бор
درختی که خود کشتم، آورد بار
Чу он аҳд всўгндм омад биёад
چو آن عهد وسوگندم آمد بیاد
Бар аз кушта ӣ худ нахурдам , мабод
بر از کشته ی خود نخوردم، مباد
Ки комам ба перӣ чу ҳосил шавад
که کامم به پیری چو حاصل شود
Бар он навҷавони кор мушкил шавад
بر آن نوجوان کار مشکل شود
Агар миваи михўрдми ин нағзи пӯр
اگر میوه میخوردم این نغز پور
зи мардӣ ва аз мардумӣ буд давр
ز مردی و از مردمی بود دور
Малики зода чун ин ҳикояти шнФт
ملک زاده چون این حکایت شنفت
Ҷавонмардии перро дид ва гуфт
جوانمردی پیر را دید و گفت
Ки : ман будам эй пери фархундаи бахт
که: من بودم ای پیر فرخنده بخت
Ки озрдмти дили бгФтори сахт
که آزردمت دل بگفتار سخت
Чу донеи зи оғози нодони маро
چو دانی ز آغاز نادان مرا
БъФўи гунаҳи сози шодони маро
بعفو گنه ساز شادان مرا
Ки то бошудам дар кашокаши нафас
که تا باشدم در کشاکش نفس
Ниёзорам аз худ дили ҳечкас
نیازارم از خود دل هیچکس
Пас онгаҳ фишондаш бдомни дирам
پس آنگه فشاندش بدامن درم
Дар афшон шуд он абри баҳри карам
در افشان شد آن ابر بحر کرم
Чунин гуфт деҳқон ки : ин неки бахт
چنین گفت دهقان که: این نیک بخت
Азин ба дигар бар наёрад дарахт
ازین به دگر بر نیارد درخت