Яке чанги зани мутриби нағмаи соз

یکی چنگ زن مطرب نغمه ساز

Ки нашнохташ каси зи ноҳиди боз

که نشناختش کس ز ناهید باز

Биҳиштии зи сарву гули ороста

بهشتی ز سرو و گل آراسته

Гули тозау сарви нўхостаҳ

گل تازه و سرو نوخاسته

Маи Зуҳраи оҳанги хуршеди хад

مه زهره آهنگ خورشید خد

Гули булбули овози шамшоди қад

گل بلبل آواز شمشاد قد

Ба пероҳани ҳалқаш аз нағмаи хок

به پیراهن حلقش از نغمه خاک

Дил ҳар кас аз захмааш зхмнок

دل هر کس از زخمه اش زخمناک

Азуи дасти афшон арӯсон наҷад

ازو دست افشان عروسان نجد

Взўи шайх дар рақсу сӯфии бўҷд

وزو شیخ در رقص و صوفی بوجد

Бҷони касон будяшгар ҳавас

بجان کسان بودیش گر هوس

Дареғаши азуи номадии ҳечкас

دریغش ازو نامدی هیچکس

Гадояш намад доду шоҳаши ҳарир

گدایش نمد داد و شاهش حریر

Нишонди онаш бар пӯст , ин бар сарир

نشاند آنش بر پوست، این بر سریر

Ббоғш чу бод хазоне дамид

بباغش چو باد خزانی دمید

зи перяш чун чанг қомат хамед

ز پیریش چون چنگ قامت خمید

Бикдигр омехт кофури вмшк

بیکدیگر آمیخت کافور ومشک

Шудаш гавҳари лаъл беобу хушк

شدش گوهر لعل بی آب و خشک

Гирифташ тпидни дилу раъшаи даст

گرفتش طپیدن دل و رعشه دست

Нафаси гашти кӯтоҳу овози паст

نفس گشت کوتاه و آواز پست

Шудаш нағма чун навҳа ӣ бум шавам

شدش نغمه چون نوحه ی بوم شوم

Рамеданд азуи аҳли он марзу бум

رمیدند ازو اهل آن مرز و بوم

Равон бар дар халқ мешуд басӣ

روان بر در خلق میشد بسی

Нмидоди роҳаши бмҷлс касе

نمیداد راهش بمجلس کسی

Қадам дар роҳ бенавоӣ гузошт

قدم در راه بینوایی گذاشت

Бурузӣ ду рафт аз кафш ҳар чаҳ дошт

بروزی دو رفت از کفش هر چه داشت

Яке рӯз , каш пой омад бснг

یکی روز، کش پای آمد بسنگ

Бадастии Асоу бадастяши чанг

بدستی عصا و بدستیش چنگ

Шуд аз шаҳри берун , чу абри баҳор

شد از شهر بیرون، چو ابر بهار

Бснг мазорӣ нишаст ашкбор

بسنگ مزاری نشست اشکبار

Сари нохунӣ бар раг чанг зад

سر ناخنی بر رگ چنگ زد

Чу шуд чанги нолон , бар оҳанг зад

چو شد چنگ نالان، بر آهنگ زد

Ки эй бенавои ман , навозандаи ту ;

که ای بینوا من، نوازنده تو؛

Ҳамаи сохтаи ҷузи ту , созандаи ту !

همه ساخته جز تو، سازنده تو!

Буд дар дилами гуфтанӣҳо басӣ

بود در دلم گفتنیها بسی

Ки нтўонмш гуфт бо ҳар касе

که نتوانمش گفت با هر کسی

Кунун комдми хонаи пардохта

کنون کآمدم خانه پرداخته

зи бегонагони хилватии сохта

ز بیگانگان خلوتی ساخته

Бибахшоӣ агар аҷз нолӣ кунам

ببخشای اگر عجز نالی کنم

Бпўзши дил аз дард холӣ кунам

بپوزش دل از درد خالی کنم

Чгўим ? на ман на касеро шаккӣ аст

چگویم؟ نه من نه کسی را شکی است

Ки ногуфта ва гуфта пешат якеаст !

که ناگفته و گفته پیشت یکی است!

Вале арзи ҳолам аз он хуш фитод

ولی عرض حالم از آن خوش فتاد

Ки хуши дорӣ аз арзи ҳоли ибод

که خوش داری از عرض حال عباد

Аз ин пеши рӯзӣ ки будам ҷавон

از این پیش روزی که بودم جوان

Қадами норван буду рухи арғавон

قدم نارون بود و رخ ارغوان

Ҳам аз ранги ман , моҳ дар нақс буд

هم از رنگ من، ماه در نقص بود

Ҳам аз чанги ман , Зуҳра дар рақс буд

هم از چنگ من، زهره در رقص بود

Гадоу шаҳ аз завқи овои ман

گدا و شه از ذوق آوای من

Сарв афсар афганда дар пои ман

سرو افسر افگنده در پای من

Марои кӣсау косаи пари зар ва май

مرا کیسه و کاسه پر زر و می

зи зар , сарди тир ва ; з май гарми дай !

ز زر، سرد تیر و؛ ز می گرم دی!

зи ороиши афзуди олоишам

ز آرایش افزود آلایشم

зи ту ғофилам кард осоишам

ز تو غافلم کرد آسایشم

Пазируфт чун ранги зардии гулам

پذیرفت چون رنگ زردی گلم

Ҳам овоз шуд бо зағани булбулам

هم آواز شد با زغن بلبلم

Рамеданд халқами зи ҳамхонагӣ

رمیدند خلقم ز همخانگی

Кашид ошноӣ ба бегонагӣ

کشید آشنایی به بیگانگی

Хрўшидм аз биксиҳои басӣ

خروشیدم از بیکسیها بسی

Нашуд дастгирами зи ёрон касе

نشد دستگیرم ز یاران کسی

Кунун комдм бар дарат шармсор

کنون کآمدم بر درت شرمسار

Буд дасти овезами ин чанги зор

بود دست آویزم این چنگ زار

Навозами туро соз эй кори соз

نوازم تو را ساز ای کار ساز

Ки олами паноҳӣу оҷизи навоз

که عالم پناهی و عاجز نواز

зи нури карам , ҷонФрўзими бахш

ز نور کرم، جانفروزیم بخش

Гуноҳам бибахшоӣ ва рӯзем бахш

گناهم ببخشای و روزیم بخش

Магари соликӣ , шаҳна ӣ шаҳр буд

مگر سالکی، شحنه ی شهر بود

Ки аз донишу бенишаши баҳр буд

که از دانش و بینشش بهر بود

зи бедори бахтӣ дар он рӯз хуфт

ز بیدار بختی در آن روز خفت

Бихоб андараши ҳотиф ғайб гуфт

بخواب اندرش هاتف غیب گفت

Ки : моро яке банда ӣ солхўрд

که: ما را یکی بنده ی سالخورد

Каш аз бода дар ҷом мондааст дард

کش از باده در جام مانده است درد

Гарон карда перии баҳри маҳфилаш

گران کرده پیری بهر محفلش

зи таъни ҷавонони ҳаросони дилаш

ز طعن جوانان هراسان دلش

Кунун дар фалони ҷо , дил аз ғуссаи танг

کنون در فلان جا، دل از غصه تنگ

Маро хонд ва хонд боўози чанг

مرا خواند و خواند بآواز چنگ

Надид аз рафиқон чу дилсӯзӣ ӯ

ندید از رفیقان چو دلسوزی او

Змни хости омурзишу рӯзӣ ӯ

زمن خواست آمرزش و روزی او

Ҳамон бадараи симӣ ки дӯш аз фалон

همان بدره سیمی که دوش از فلان

Гирифтӣ ва буд алҳақ аз ғофилон

گرفتی و بود الحق از غافلان

Бони бенавои даҳ , бигӯ : шодбош

بآن بینوا ده، بگو : شادباش

Ба бахшоишу бахшиш озод бош

به بخشایش و بخشش آزاد باش

Фгнднд аз чашм чун мардумат

فگندند از چشم چون مردمت

Барафрӯхт ҳақи анҷумани зи анҷумат

برافروخت حق انجمن ز انجمت

Шуданд аз тугар дӯстдорони нФўр

شدند از تو گر دوستداران نفور

Туро дӯстдораст раби ғафур

تو را دوستدار است رب غفور

Май аз ҷом « лотқнтўо » нӯш кун

می از جام «لاتقنطوا» نوش کن

Ғам ҳар ду олам фаромӯш кун

غم هر دو عالم فراموش کن

Чу бедор шуд шаҳна , бардошти сим

چو بیدار شد شحنه، برداشت سیم

Хиромед домани кашон чун насим

خرامید دامن کشان چون نسیم

Бмиъоди гуҳи перӣ ошуфта дид

بمیعاد گه پیری آشفته دید

Чу бахти сиёҳи маниш хуфта дид

چو بخت سیاه منش خفته دید

Бигӯашу бдомни зи лутфу карам

بگوش و بدامن ز لطف و کرم

Расонадаши паём ва фишондаш дирам

رساندش پیام و فشاندش درم

Баровард чун чанги чангии хурӯш

برآورد چون چنگ چنگی خروش

Ки аз марҳамат мужда додаш сурӯш

که از مرحمت مژده دادش سروش

Зар ифшоанд бар бенавои чанги чанг

زر افشاند بر بینوا چنگ چنگ

Кашид оҳ ва зад ҷанги худро бснг

کشید آه و زد جنگ خود را بسنگ

зи ҷои ҷуст , аз шаҳна шуд узри хоҳ

ز جا جست، از شحنه شد عذر خواه

На бар пои музей , на бар сари кулоҳ

نه بر پای موزه، نه بر سر کلاه

Гузашти аввал аз ҳар чаҳ бояд гузашт

گذشت اول از هر چه باید گذشت

Пас онгоҳ рафт аз ҳамонҷои бдшт

پس آنگاه رفت از همانجا بدشت

зи мижгони хунини бухору бснг

ز مژگان خونین بخار و بسنگ

Ҳаме дод об ваҳмӣ дод ранг

همی داد آب وهمی داد رنگ

Ҳаме кард фарёди девонаи вор

همی کرد فریاد دیوانه وار

Ҳаме гуфт : эй поки парвардгор

همی گفت : ای پاک پروردگار

Ба бегона кин лутф шоён кунӣ

به بیگانه کاین لطف شایان کنی

Надонам чаҳ бо ошноён кунӣ ? !

ندانم چه با آشنایان کنی؟!

Ҳамеи сӯхти ҷонами зи шарми гуноҳ

همی سوخت جانم ز شرم گناه

Бар он шарми бахшоиши афзудии оҳ

بر آن شرم بخشایش افزودی آه

Насузад чисон аз ду оташи хасӣ

نسوزد چسان از دو آتش خسی

Бисӯз дили ман мабодо касе

بسوز دل من مبادا کسی

Агар дӯзах омад фурӯзанда тар

اگر دوزخ آمد فروزنده تر

Буд оташ шарм сӯзанда тар

بود آتش شرم سوزنده تر

Биёи озар , аз ҷоми ман нӯш кун

بیا آذر، از جام من نوش کن

Яке панд , кат медаҳум , гӯш кун

یکی پند، کت میدهم، گوش کن

Чу бинӣ хамӯшманд корогҳон

چو بینی خموشمند کارآگهان

Биравят наёранд айби ниҳон

برویت نیارند عیب نهان

Нагӯйӣ ки аз айб огаҳ наянд

نگویی که از عیب آگه نیند

Баҳри хилватӣ бо ту ҳамраҳ наянд

بهر خلوتی با تو همره نیند

Буд аз ҷаҳони офарини шармашон

بود از جهان آفرین شرمشان

зи саттории эзади озармашон

ز ستاری ایزد آزرمشان

зи бидоншии парда бар худ мдр

ز بیدانشی پرده بر خود مدر

Вагарна шуморанд хӯнати ҳадар

وگرنه شمارند خونت هدر