Ду зан дошт мардии ду мӯ , пеши азин
دو زن داشت مردی دو مو، پیش ازین
Савории ду асб омадаш зери зин
سواری دو اسب آمدش زیر زین
Яке зи он ду пер , он дигар хурдсол
یکی ز آن دو پیر، آن دگر خردسال
Қади ону абрӯии ин чун ҳилол
قد آن و ابروی این چون هلال
Яке аждҳоўш , яке маи ҷабин
یکی اژدهاوش، یکی مهجبین
Рухи ону гесуии ин пари зи чин
رخ آن و گیسوی این پر ز چین
з ҳар як шабӣ маҳд оростӣ
ز هر یک شبی مهد آراستی
Фузудяш ин , ончии он костӣ
فزودیش این، آنچه آن کاستی
Дар он шаб ки пераши ҳам оғӯш буд
در آن شب که پیرش همآغوش بود
Ба хоби адами рафтаи биҳуш буд
بهخواب عدم رفته بیهوش بود
Ба нохуни ҳамаи шаби зани ҳила гар
بهناخن همهشب زن حیلهگر
зи рӯйиши сияҳи мӯии кундии магар
ز رویش سیهموی کندی مگر
Ба мӯии сифедаш чу уфтад нигоҳ
بهموی سفیدش چو افتد نگاه
Ба чашм оядаш олам аз ғами сиёҳ
بهچشم آیدش عالم از غم سیاه
Шавад аз зани навҷавони бадгумон
شود از زن نوجوان بدگمان
Ки бо ҳам насозанд тиру камон
که با هم نسازند تیر و کمان
Ромади зи он ҷавон , шуд чу дар рӯзгор
رمد ز آن جوان، شد چو در روزگار
Ҷавон бо ҷавони пер бо пери ёр
جوان با جوان پیر با پیر یار
Дигар шаб чу хуфтӣ ба маҳди ҷавон
دگر شب چو خفتی بهمهد جوان
Набӯдаш ба тан аз касолати тавон
نبودش بهتن از کسالت توان
Наоне зи ҷои хостии он нигор
نهانی ز جا خاستی آن نگار
Кашидяш мӯии сифед аз изор
کشیدیش موی سفید از عذار
Ки фардо чу бинад сияҳи мӯии худ
که فردا چو بیند سیهموی خود
Бигардонад аз перзан рӯй худ
بگرداند از پیرزن روی خود
Саҳаргаҳ дар ойӣнаи офтоб
سحرگه در آیینهٔ آفتاب
Чу диданди рухсори худ шайху шоб
چو دیدند رخسار خود شیخ و شاب
зи машшотаи субҳ олам фурӯз
ز مشاطهٔ صبح عالمفروز
Ҷудои гашти зулфи шаб аз рӯй рӯз
جدا گشت زلف شب از روی روز
Дар ойӣна чун дид он дардманд
در آیینه چون دید آن دردمند
Ба чашм омадаш сӯрати решханд
بهچشم آمدش صورت ریشخند
Ба ҳар сӯ назар кард аз ҳеҷ сӯй
بههر سو نظر کرد از هیچ سوی
Надид аз занах то биногваши мӯӣ
ندید از زنخ تا بناگوش موی
Дилаши хӯн , таниш мӯӣ шуд , синаи риш ;
دلش خون، تنش موی شد، سینه ریش؛
Бихандед ва бигирист бар рӯзи хеш !
بخندید و بگریست بر روز خویش!