Шунидам ду кас бо ҳам аз дӯстон

شنیدم دو کس با هم از دوستان

Бирафтанд аз Эрон ба Ҳиндӯстон

برفتند از ایران به‌هندوستان

Яке по чу мораш фурӯ шуд ба ганҷ

یکی پا چو مارش فرو شد به‌گنج

Яке монад дар кунҷи меҳнат ба ранҷ

یکی ماند در کنج محنت به‌رنج

Ғанӣ бевафо буду мискини ғаюр

غنی بی‌وفا بود و مسکین غیور

Буриданд аз икдгри мору мӯр

بریدند از یکدگر مار و مور

Раҳи субҳати шаҳр тоашон бибаст

ره صبحت شهر تاشان ببست

Фарохии домону танагии даст

فراخی دامان و تنگی دست

На он ёд ин кардӣ аз иштиғол

نه آن یاد این کردی از اشتغال

На ин номи он барадӣ аз инфеъол

نه این نام آن بردی از انفعال

Нагаштанд як рӯз бо ҳам надим

نگشتند یک‌روز با هم ندیم

Фаромӯш карданд аҳди қадим

فراموش کردند عهد قدیم

Ҳамон каши з ифлос шуд тираи бахт

همان کش ز افلاس شد تیره‌بخت

Бар ӯ осмон кор бигирифт сахт

بر او آسمان کار بگرفت سخت

Бимонад аз нами ашки по дар гулаш

بماند از نم اشک پا در گلش

Асар кард бар дидаи дарди дилаш

اثر کرد بر دیده درد دلش

Ҷаҳони бениш аз дард бенур шуд

جهان بینش از درد بی‌نور شد

зи чашмаши баду нек мастур шуд

ز چشمش بد و نیک مستور شد

Дар он рӯз каз бими фақри он ҷавон

در آن روز کز بیم فقر آن جوان

Сӯии ҳинди гаштии зи Эрони равон

سوی هند گشتی ز ایران روان

Ҳамаи хоки он серумаи пиндоштӣ

همه خاک آن سرمه پنداشتی

Вази он , равшанӣ дар назар доштӣ

وز آن، روشنی در نظر داشتی

Дар охир шуд аз ахтари тираи оҳ

در آخر شد از اختر تیره آه

Ба он серумаи олам ба чашмаши сиёҳ

به‌آن سرمه عالم به‌چشمش سیاه

Магари рӯзӣ аз рӯзҳо бе гумон

مگر روزی از روزها بی‌گمان

Ба як маҷлис афгандашон осмон

به‌یک مجلس افگندشان آسمان

Нишастанд паҳлавии ҳам зи иттифоқ

نشستند پهلوی هم ز اتفاق

Гуҳ аз васл гуфтанду гоҳ аз фироқ

گه از وصل گفتند و گاه از فراق

ШнФтнд ва гуфтанд бисёр ҳарф

شنفتند و گفتند بسیار حرف

Чу омад ба сари қиссаҳои шигарф

چو آمد به‌سر قصه‌های شگرف

Ба муҳтоҷи гуфтои худованди канз

به‌محتاج گفتا خداوند کنز

На аз рои дилҷӯе , аз роҳи танз

نه از رای دلجویی، از راه طنز

Ки :гар неъматӣ гирад аз каси худоӣ

که: گر نعمتی گیرد از کس خدای

Диҳад неъмати дигар ӯро ба ҷой

دهد نعمت دیگر او را به‌جای

Бигӯ каз ту акнӯн чу бигирифт чашм

بگو کز تو اکنون چو بگرفت چشم

Чаҳ додат ? хурӯшеду гуфтои зи хашм :

چه دادت؟ خروشید و گفتا ز خشم:

Буд ин ба аз чашми равшани басӣ

بود این به از چشم روشن بسی

Ки рӯй мунофиқ набинад касе

که روی منافق نبیند کسی

Нахоҳам шавад то касе каси маро

نخواهم شود تا کسی کس مرا

Наме бинмти рӯи ҳамин баси маро

نمی‌بینمت رو همین بس مرا