Шунидам зи шайбонӣони ғаюр
شنیدم ز شیبانیان غیور
Магари арқми бен клиб аз ғурур
مگر ارقم بن کلیب از غرور
Бшўрид бар мън бен зояда
بشورید بر معن بن زایده
Зиён дид аз он кори биФоидаҳ
زیان دید از آن کار بیفایده
Бёзид чун бар зибри дасти даст
بیازید چون بر زبر دست دست
зи дасти зибри дасти дасташи шикаст
ز دست زبردست دستش شکست
Ҳануз оташи кини шан буд гарм
هنوز آتش کینشان بود گرم
Барафрӯхт рухсори арқми зи шарм
برافروخت رخسار ارقم ز شرم
Ба танҳоӣ омад бдрбори мън
به تنهایی آمد به دربار معن
Ки то ҷонаш осоед аз тири таън
که تا جانش آساید از تیر طعن
Азу мън пурсед к-эии зуфунун
ازو معن پرسید کای ذوفنون
Бигӯ то чаҳ оварадат ӣнҷо кунун ? !
بگو تا چه آوردت اینجا کنون؟!
Гар оварадат ӣнҷои далерӣу зӯр
گر آوردت اینجا دلیری و زور
Ҳам азпои худ омдстии бгўр
هم از پای خود آمدستی به گور
Вагар чоплусят оварад , рию ;
و گر چاپلوسیت آورد، ریو؛
Фириштаи нлғзди бофусуни дев
فرشته نلغزد به افسون دیو
Замин бӯса зад арқмши пеши тахт
زمین بوسه زد ارقمش پیش تخت
Ки фирӯзаи Тахтӣу фирӯзи бахт
که فیروزهتختی و فیروزبخت
Бад-ӣн дар наёвард домани кашам
بدین در نیاورد دامنکشم
Ҷузи умеди бахшоишу бахшишам
جز امید بخشایش و بخششم
Кунун каз гунаҳи лаби газони омадам
کنون کز گنه لب گزان آمدم
Бар ин остон , фард аз он омадам
بر این آستان، فرد از آن آمدم
Ки доне назд сари хтоӣии зи кас
که دانی نزد سر خطایی ز کس
Биҷузи ман азин бигноҳону бас
بجز من ازین بیگناهان و بس
?герати адли гардан фарозӣ кунад
گرت عدل گردنفرازی کند
Серум бар сари найза бозӣ кунад
سرم بر سر نیزه بازی کند
Варат афв хандад биравӣ гуноҳ
ورت عفو خندد بهروی گناه
Бас ояд бар ин остони узри хоҳ
بس آید بر این آستان عذرخواه
Рухи мън аз ин узр чун гули шкФт
رخ معن از این عذر چون گل شکفت
Биравӣ гунаҳ кор хандид ва гуфт
بهروی گنهکار خندید و گفت
Ки : ҳони хотир эй арқм аз ғам Раҳон
که: هان خاطر ای ارقم از غم رهان
Гузаштами зи ҷурми ту ва ҳамРаҳон
گذشتم ز جرم تو و همرهان
Фишондаш басари ганҷ дар пои ранҷ
فشاندش بهسر گنج در پایرنج
Нишондаш чу морони арқми бгнҷ
نشاندش چو ماران ارقم به گنج