Яке тоҷир аз шаҳр худ шуд равон
یکی تاجر از شهر خود شد روان
Басӯи дигар шаҳр бо корвон
بهسوی دگر شهر با کاروان
Хараш дар миёни гул аз по фитод
خرش در میان گل از پا فتاد
зи ёрони худ хоҷа танҳо фитод
ز یاران خود خواجه تنها فتاد
Задаш бӯса бисёр бар дасту пой
زدش بوسه بسیار بر دست و پای
Нашуд розии он хар ки хезади зи ҷой
نشد راضی آن خر که خیزد ز جای
Чу шуд хоҷа аз бурданаши ноумед
چو شد خواجه از بردنش ناامید
Хари дигар аз хари саворони харид
خر دیگر از خرسواران خرید
Сабк рафту полон ва бориш кашид
سبک رفت و پالان و بارش کشید
зи пои наъл ва аз сар Фсорш кашид
ز پا نعل و از سر فسارش کشید
Хар афганд урён ва худ шуд равон
خر افگند عریان و خود شد روان
Расониди худро сӯии корвон
رسانید خود را سوی کاروان
Хараки хоҷаро дид чун давр , гуфт
خرک خواجه را دید چون دور، گفت
Ки : ҷони барадам аз дасти ин хоҷаи муфт !
که: جان بردم از دست این خواجه مفت!
Баҳораст фардо ва ин марғзор
بهار است فردا و این مرغزار
Шавад сайр аз файзи абри баҳор
شود سیر از فیض ابر بهار
Дарин дашти бас сабза хоҳам чаред
درین دشت بس سبزه خواهم چرید
Дафи Зуҳраи з овоз хоҳам дарид
دف زهره ز آواز خواهم درید
Ғараз дар дилаш фикрҳо мегузашт
غرض در دلش فکرها میگذشت
Бногаҳ назар кард каз тарафи дашт
به ناگه نظر کرد کز طرف دشت
Саги гуруснаи чашм бетӯша ӣӣ
سگ گرسنهچشمِ بیتوشهای
з раҳ омад ва хуфт дар гӯша ӣӣ
ز ره آمد و خفت در گوشهای
Хар аз дидани саг , шуд андишнок
خر از دیدن سگ، شد اندیشناک
Каз он диданаш буд бими ҳалок
کز آن دیدنش بود بیم هلاک
Бпохости гоҳ аз гул ва гоҳ хуфт
بپاخاست گاه از گل و گاه خفت
Басӯи саг оварад пас рӯй ва гуфт
بسوی سگ آورد پس روی و گفت
Ки : эй ришта ӣ Фкртти печи печ
که: ای رشتهٔ فکرتت پیچپیچ
Чаҳ мехоҳӣ ӣнҷо бигӯ ? гуфт : ҳеҷ !
چه میخواهی اینجا بگو؟ گفت: هیچ!
зи баси роҳи паймӯда фарсӯда ам
ز بس راه پیموده فرسودهام
Замонӣ дар ин гӯша осӯда ам
زمانی در این گوشه آسودهام
Хараш гуфт : зҳор , ӣнҷои ммон
خرش گفت: زهار، اینجا ممان
Ним ман шикори ту эй бадгумон
نیام من شکار تو ای بدگمان
Бмн то намирам надории руҷӯъ
بهمن تا نمیرم نداری رجوع
Гар ӣнҷои Бамонеи бимирии зи ҷўъ
گر اینجا بمانی بمیری ز جوع
Манам сахти ҷон , орзӯии ту хом
منم سختجان، آرزوی تو خام
Паии сайди худ хез ва бурдор гом
پی صید خود خیز و بردار گام
Сагаш гуфт : эй сари қатори харон
سگش گفت: ای سر قطار خران
Харони сабза итар бёдти чарон
خران سبزهٔ تر به یادت چران
Агар сахти ҷонии ту дар рӯзгор
اگر سختجانی تو در روزگار
Маро низ худ дар ҷаҳон нест кор
مرا نیز خود در جهان نیست کار
На густохам ва бе адаби ин қадар
نه گستاخم و بیادب این قدر
Ки то зинда ӣӣ пои нуҳуми пештар
که تا زندهای پا نهم پیشتر
На онам ки танҳо гузорами ту ро
نه آنم که تنها گذارم تو را
Дами вопасин , вогузорами ту ро
دم واپسین، واگذارم تو را
Ту то зинда ӣӣ , посбони туам ;
تو تا زندهای، پاسبان توام؛
Ту шаҳ , ман саги остони туам
تو شه، من سگ آستان توام
Куҷои саги зи соҳиб ҷудоӣ кунад ? !
کجا سگ ز صاحب جدایی کند؟!
Вафодор кӣ биўФоӣӣ кунад ? !
وفادار کی بیوفایی کند؟!
Чаредӣ чу дар марғзори ҷинон
چریدی چو در مرغزار جنان
Хари исои ?ути гашти ҳам достон
خر عیسیات گشت همداستان
Нахоҳам ки ҷисм ту гардад сутӯҳ
نخواهم که جسم تو گردد ستوه
зи гиреҳгони дашту палангони кӯҳ
ز گرگان دشت و پلنگان کوه
Дувум , сари қадами сохтаи сӯии ту
دوم، سر قدم ساخته سوی تو
Кунам чарби дандони зи паҳлавии ту
کنم چرب دندان ز پهلوی تو
Нмонми дамии устихонати бхок
نمانم دمی استخوانت به خاک
Ки бар хоки нпсндмти чашми пок
که بر خاک نپسندمت چشم پاک
Чаҳ ташвиши ҷўъи миннат дар дил аст
چه تشویش جوع منت در دل است
Азин фикр , поят чаро дар гуласт ? !
ازین فکر، پایت چرا در گل است؟!
Туро умр беш аз як имрӯз нест
تو را عمر بیش از یک امروز نیست
Чароғи ҳаётати шаб афрӯз нест
چراغ حیاتت شبافروز نیست
Бомед ин зиндаам солҳо
به امید این زندهام سالها
Кат аз хӯн кунам сурхи чанголҳо
کت از خون کنم سرخ چنگالها
Расида кунун ним ҷонати блб
رسیده کنون نیمجانت به لب
Бҷони сахтии имрӯзи ореи бшб
به جانسختی امروز آری به شب
Буд тоқати ҷўъ икрўзаҳ ам
بود طاقت جوع یکروزهام
Куҷои миФрстӣ бдриўзаҳам ? !
کجا میفرستی به دریوزهام؟!
Як имрӯз то шаб ки ман ҳмрҳм
یک امروز تا شب که من همرهم
На ту ҷони барӣ ва на ман ҷони даҳум !
نه تو جان بری و نه من جان دهم!