Баҷояши яке боғ дидам шигарф

بجایش یکی باغ دیدم شگرف

Ки фирдавс аз нузҳаташи бастаи тараф

که فردوس از نزهتش بسته طرف

Ҳаво , тоқи симобии афрохта

هوا، طاق سیمابی افراخته

Замин , фарш зангорӣ андохта

زمین، فرش زنگاری انداخته

Дар он боғбонони зарринаи кафш

در آن باغبانان زرینه کفش

БкФи белашони Ковиёнии дирафш

بکف بیلشان کاویانی درفش

Заҳри сӯи хиёбонии ороста

زهر سو خیابانی آراسته

зи хору хасаши сабзаи пероста

ز خار و خسش سبزه پیراسته

Ҳам ашҷори онро дами Ҷабраил

هم اشجار آن را دم جبرئیل

Ҳам анҳори онро нами слсбил

هم انهار آن را نم سلسبیل

Сарафрози сарви сеӣ қади чанор

سرافراز سرو سهی قد چنار

Кашида ду саф бар лаби ҷӯйбор

کشیده دو صف بر لب جویبار

Чу ёрони икдли баҳами пои баст

چو یاران یکدل بهم پای بست

Дар оғӯш якдигар оварда даст

در آغوش یکدیگر آورده دست

Дарахтонаш аз мива қад карда хам

درختانش از میوه قد کرده خم

Чаҳ аз ҳамли ганҷина , ганҷури ҷам

چه از حمل گنجینه، گنجور جم

Чу гардани фурӯзони соҳиби карам

چو گردن فروزان صاحب کرم

СроФгндаҳ аз шарму резони дирам

سرافگنده از شرم و ریزان درم

зи рангинии мива ҳар шохи баст

ز رنگینی میوه هر شاخ بست

Ту гуфтӣ зада чатр , товуси маст

تو گفتی زده چتر، طاووس مست

Ҳама , машк бо хокаши омехта

همه، مشک با خاکش آمیخته

Ҳама , гавҳар аз токаши овехта

همه، گوهر از تاکش آویخته

Чу шеърии зи шому Суҳайл аз ӣмон

چو شعری ز شام و سهیل از یمان

Гул аз хору лолаи зи хорои дмон

گل از خار و لاله ز خارا دمان

Бар афрӯхта чун кулоҳи Қубод

بر افروخته چون کلاه قباد

Чароғи гулу машъали лолаи бод

چراغ گل و مشعل لاله باد

зи райҳони он , мағзи шаби мшкбиз ;

ز ریحان آن، مغز شب مشکبیز؛

зи насрини ин , субҳи кофури рез

ز نسرین این، صبح کافور ریز

Баҳри мавсимии хоссаи ардии биҳишт

بهر موسمی خاصه اردی بهشت

Бони хок савганд хӯрдӣ биҳишт

بآن خاک سوگند خوردی بهشت

Назари боз ҳар гӯшаи мурғи чаман

نظر باز هر گوشه مرغ چمن

Бдўшизгони гулу ёсуман

بدوشیزگان گل و یاسمن

Хуши овози мурғон он пурфишон

خوش آواز مرغان آن پرفشان

Чаҳ тӯтии зи минқори шкрФшон

چه طوطی ز منقار شکرفشان

Гули сурху сарви сроФрохтаҳ

گل سرخ و سرو سرافراخته

Рабӯдаи дил аз булбулу фохта

ربوده دل از بلبل و فاخته

з ҳар сӯи бони боғ ва он бӯстон

ز هر سو بآن باغ و آن بوستان

Хиромеда бо ҳам басии дӯстон

خرامیده با هم بسی دوستان

Бсоғри кашӣ , ҳар ду озодаи бахт

بساغر کشی، هر دو آزاده بخت

Нишастанд дар соя ӣ як дарахт

نشستند در سایه ی یک درخت

Бъшрт гирифтанд соғари зи ҳам

بعشرت گرفتند ساغر ز هم

Тиҳӣ карда минои з май , дили зи ғам

تهی کرده مینا ز می، دل ز غم

Ниҳодаи сари маст дар пои ток

نهاده سر مست در پای تاک

Бичишам ахтаронро фишонданд хок

بچشم اختران را فشاندند خاک

Магари боғро боғбонии саҳар

مگر باغ را باغبانی سحر

Биравӣ тмошоӣёни баст дар !

بروی تماشائیان بست در!

Ва ё кунад аз боғи шохи гулӣ

و یا کند از باغ شاخ گلی

Ки афтод аз ошёни булбулӣ

که افتاد از آشیان بلبلی

зи абрии сияҳи рехти ногуҳи тагарг

ز ابری سیه ریخت ناگه تگرگ

На бори андари он боғ монад ва на барг

نه بار اندر آن باغ ماند و نه برگ

зи сабзаи чунон домани хоки шаст

ز سبزه چنان دامن خاک شست

Ки гӯйии гиёҳӣ дар онҷо нараст

که گویی گیاهی در آنجا نرست

Рузонро буна кард яғмои хазон

رزان را بنه کرد یغما خزان

Вази он барг нагузошт боди вазон

وز آن برگ نگذاشت باد وزان

Саросари дарахтон ин кунад ва рафт

سراسر درختان این کند و رفت

Ҳамаи баргаш аз ҳам прагаанд ва рафт

همه برگش از هم پراگند و رفت

Бглбн дар овехт абрии кабӯд

بگلبن در آویخت ابری کبود

Ту гӯйии з оташкада хост дӯд

تو گویی ز آتشکده خاست دود

Сари турра ӣ сунбул ошуфта монад

سر طره ی سنبل آشفته ماند

Басои ҳарфи сӯсан ки ногуфта монад

بسا حرف سوسن که ناگفته ماند

Шуд ошуфта чун шохи наргиси шикаст

شد آشفته چون شاخ نرگس شکست

Чаҳ кӯрӣ ки уфтад Асояши зи даст

چه کوری که افتد عصایش ز دست

Париданд қамарӣу булбули зи боғ

پریدند قمری و بلبل ز باغ

Баҳоли чаман , навҳа карданд зоғ

بحال چمن، نوحه کردند زاغ

Хасу хор , перҳан гул дарид

خس و خار، پیرهن گل درید

Зағани ошёни баст вблбл парид

زغن آشیان بست وبلبل پرید

Нигуни гашти шамшод ва афтод сарв

نگون گشت شمشاد و افتاد سرو

Хурушону нолони Чехияову тзрў

خروشان و نالان چکاو و تذرو

Гирифтанд мурғон аз онҷои карон

گرفتند مرغان از آنجا کران

Чаҳ аз маҷлиси сўк , ромишгарон

چه از مجلس سوک، رامشگران

Ҳамон мигсорон , ҳамон дӯстон ;

همان میگساران، همان دوستان؛

Ки буданд бо ҳам бики бӯстон

که بودند با هم بیک بوستان

Чу гули соғар аз даст афтодашон

چو گل ساغر از دست افتادشان

Чу булбул наво рафт аз ёдашон

چو بلبل نوا رفت از یادشان

Ҳама гашта дар соя ӣ токи хок

همه گشته در سایه ی تاک خاک

Бар андомашон шуд кафани барги ток

بر اندامشان شد کفن برگ تاک

Нашуд фош гӯйанд роз наҳуфт

نشد فاش گویند راز نهفت

Сухан гуфташон , дар миён ним гуфт

سخن گفتشان، در میان نیم گفت

Чу мондози харобии он тозаи боғ

چو مانداز خرابی آن تازه باغ

Бадал аз гулами хори вози лолаи доғ

بدل از گلم خار واز لاله داغ