Як оташкада дидам афрӯхта

یک آتشکده دیدم افروخته

Ҳамаи оташи андли сӯхт

همه آتش آن دل سوخته

Фалаки хостаҳи дӯдӣ аз равзанаш

فلک خاسته دودی از روزنش

Броҳиму зардушти домани занаш

براهیم و زردشت دامن زنش

Шарар ҷобаҷо гашта пайдои зи дӯд

شرر جاب ه جا گشته پیدا ز دود

Чу рухшандаи анҷуми зи чархи кабӯд

چو رخشنده انجم ز چرخ کبود

зи ҷӯши гулу лола буд он кунишат

ز جوش گل و لاله بود آن کنشت

Биҳиштӣ , агар дошт оташи биҳишт

بهشتی، اگر داشت آتش بهشت

Дуоро баровардаи дастури даст

دعا را برآورده دستور دست

Муғонаши бадунболи мастуру маст

مغانش به دنبال مستور و مست

Ҳаме хонд баҳри туу баҳри ман

همی خواند بهر تو و بهر من

Ҳикояти зи яздон ва аз аҳриман

حکایت ز یزدان و از اهرمن

Чунон ҳири бади шоди зи оташкада

چنان هیربد شاد زآتشکده

Ки Ҳушанг аз ойини ҷашни сада

که هوشنگ از آیین جشن سده

Баҳри сўдўони бихўд аз шавқи нур

به هر سو دوان بی خود از شوق نور

Чу парвонаи кӯ шамъ бинад зи давр

چو پروانه کو شمع بیند ز دور

Ботшкдаҳи бардаи мؤбди намоз

به آتشکده برده موبد نماز

Ҳамон дасту бозуи ботши дароз

همان دست و بازو به آتش دراز

Ҳам аз сандалу авди ҳизуми кашон

هم از صندل و عود هیزم کشان

Ҳам аз шамъ бедӯд оташ фишон

هم از شمع بی دود آتش فشان

Муғу мғбчаҳи гирди оташкада

مغ و مغبچه گرد آتشکده

Чаҳ ҳурони бтрФи ҷинон саф зада

چه حوران به طرف جنان صف زده

Блби хандаи шан , чун бглбрги қанд

به لب خنده شان، چون به گلبرگ قند

Брхи холашон , чун бар оташи сапанд

به رخ خالشان، چون بر آتش سپند

Бурузи оташи афрӯз , чун гули ҳама

به روز آتش افروز، چون گل همه

Бшб занад хонон , чу булбули ҳама

به شب زند خوانان، چو بلبل همه

Бтлъти ҳамаи бадари нокоста

به طلعت همه بدر ناکاسته

Бқомти ҳамаи сарви нўхостаҳ

به قامت همه سرو نوخاسته

зи машктар , овехтаи торҳо

ز مشک تر، آویخته تارها

Вазони бармеони бастаи зуннорҳо

وزان بر میان بسته زنارها

Кушодаи гиребон , Фгндаҳи калла ;

گشاده گریبان، فگنده کله

Чу субҳ ва чу моҳи шаби чордаҳ

چو صبح و چو ماه شب چارده

Ҳамаи сари хуш аз оташи обдор

همه سر خوش از آتش آبدار

Ҳамаи дилкаш аз сунбули тобдор

همه دلکش از سنبل تابدار

зи ангушту хокистари он кунишат

ز انگشت و خاکستر آن کنشت

Ки будӣ чу кӯҳлу абири биҳишт

که بودی چو کحل و عبیر بهشت

Чу ҳурон , сияҳ карда бодомҳо

چو حوران، سیه کرده بادامها

Чу ғулмон , бпрўрдаҳи андомҳо

چو غلمان، بپرورده اندامها

Ниҳода бар оташи чунон пои далер

نهاده بر آتش چنان پا دلیر

Ки нозуки танон по бичинӣ ҳарир

که نازک تنان پا به چینی حریر

Магари рӯзӣ оташ фурӯз кунишат

مگر روزی آتش فروز کنشت

Ки аз дӯзахаш буд умеди биҳишт

که از دوزخش بود امید بهشت

Заниро ҷигари сӯхт аз ҳарфи сард

زنی را جگر سوخت از حرف سرد

Ки гуфташ : бирав гирди оташи магарад

که گفتش: برو گرد آتش مگرد

Зани он ҳарф сахт омадаш хораи санг

زن آن حرف سخت آمدش خاره سنگ

Чу оташи занаш , қади хаму синаи танг !

چو آتش زنش، قد خم و سینه تنگ!

Чу хӯрдаш бар он санги оташи зана

چو خوردش بر آن سنگ آتش زنه

Забона задаш оташ аз равзана

زبانه زدش آتش از روزنه

Задудаш банногоҳи абр аз уфуқ

ز دودش به ناگاه ابر از افق

Биҷунбед ва барбаст мишкӣни ттқ

بجنبید و بربست مشکین تتق

Аз он абр чун дӯди отшгҳӣ

از آن ابر چون دود آتشگهی

Баборед борони озари маӣ

ببارید باران آذر مهی

зи борону барқӣ каз он абри ҷуст

ز باران و برقی کز آن ابر جست

На оташ бимонад ва на оташи параст

نه آتش بماند و نه آتش پرست

Шуданд аз паии ҳам бмнзли равон

شدند از پی هم به منزل روان

Намонад оташии ҳам аз он корвон

نماند آتشی هم از آن کاروان

Шуд оташкадаи сард ва оташ бамурд

شد آتشکده سرد و آتش بمرد

Гараш монад хокистарии боди барад

گرش ماند خاکستری باد برد