Бмн дӯстӣ гуфт аз дӯстон

بمن دوستی گفت از دوستان

Ки бо ман ҳамеи гашт дар бӯстон

که با من همی گشت در بوستان

Ки : аз рӯзгорами ғамӣ дар дил аст

که: از روزگارم غمی در دل است

Ки ногуфтану гуфтанаш мушкил аст

که ناگفتن و گفتنش مشکل است

Маро ҳаст розии ниҳон дар ҷаҳон

مرا هست رازی نهان در جهان

Кунун хоҳам он роз гӯям ниҳон

کنون خواهم آن راز گویم نهان

БФхри замони хони Гелони замин

بفخر زمان خان گیلان زمین

Каш аз адли шаҳи гиларо гурги амин

کش از عدل شه گله را گرگ امین

Бузургасту доноу озодаи мард

بزرگ است و دانا و آزاده مرد

з дармон нишоед ниҳон дошт дард

ز درمان نشاید نهان داشت درد

Надонам , вале кӣ тавон ҷусти роҳ

ندانم، ولی کی توان جست راه

Ниҳон аз рақибон дар он базмгоҳ ? !

نهان از رقیبان در آن بزمگاه؟!

Чу Хизр ар кунӣ раҳнамоеи маро

چو خضر ار کنی رهنمایی مرا

Азин қайди бахшеи раҳои маро

ازین قید بخشی رهایی مرا

Манам хушки лаб , ӯст борандаи меғ ;

منم خشک لب، اوست بارنده میغ؛

Чаро об аз ташнаи дории дареғ ? !

چرا آب از تشنه داری دریغ؟!

Аз ин беш мапаснд эй омӯзгор

از این بیش مپسند ای آموزگار

Ситам бар ситамдида ӣ рӯзгор

ستم بر ستمدیده ی روزگار

Маниш гуфтам : эй солики раҳи навард

منش گفتم: ای سالک ره نورد

зи дард худ оварадем дили бадарад

ز درد خود آوردیم دل بدرد

Банноед дареғами зи мақсӯди ту

بناید دریغم ز مقصود تو

Зӣоне маро нест аз суди ту

زیانی مرا نیست از سود تو

Дар хона ӣӣ кови бдўлти кушод

در خانه یی کاو بدولت گشاد

з кас нест холӣ ки холӣ мабод

ز کس نیست خالی که خالی مباد

Кунад маҷлиси он дами тиҳӣ аз карам

کند مجلس آن دم تهی از کرم

Ки резади бдомони соили дирам

که ریزد بدامان سائل درم

зи шарми касони бскаҳ шарм оядаш

ز شرم کسان بسکه شرم آیدش

Буқати атои хилватӣ боядаш

بوقت عطا خلوتی بایدش