Шунидам ки тмқоҷ бо доду дайн

شنیدم که طمقاج با داد و دین

Чу шуд додгар дар хуросони замин

چو شد دادگر در خراسان زمین

Фиристод фарзона ӣӣ бе лҷоҷ

فرستاد فرزانه یی بی لجاج

Ки то бар ншобўри бандади хароҷ

که تا بر نشابور بندد خراج

Фиристода ӣ хусрави биҳмол

فرستاده ی خسرو بیهمال

Бар обу замини басти молу манол

بر آب و زمین بست مال و منال

Яке аз раоёии баргаштаи бахт

یکی از رعایای برگشته بخت

Равон шуд бадаргоҳи дорои тахт

روان شد بدرگاه دارای تخت

Ки эй шоҳи амини туро раҳм нест

که ای شاه امین تو را رحم نیست

Ки даҳ ман хароҷ маро дид бист

که ده من خراج مرا دید بیست

Надонистам эй шоҳи гетии паноҳ

ندانستم ای شاه گیتی پناه

Надорад сари мӯеи инсофи шоҳ !

ندارد سر مویی انصاف شاه!

Шаҳаш гуфт : эй ноҷавонмарди дун

شهش گفت: ای ناجوانمرد دون

Бўдмўӣ рӯят зада ман фузун

بودموی رویت زده من فزون

Зада ман ҷӯ , эй мард , сӣ рӯзаи роҳ

زده من جو، ای مرد، سی روزه راه

Бойен остон омадӣ додхоҳ ? !

باین آستان آمدی دادخواه؟!

Ситамдидаи каш буд хотири ғамин

ستمدیده کش بود خاطر غمین

Бигуфто ки : розӣ шудам аз амин

بگفتا که: راضی شدم از امین

Марои ҷони ғамин буду дили риш аз ӯ

مرا جان غمین بود و دل ریش از او

Буд гуфтам инсофи шаҳ беш аз ӯ

بود گفتم انصاف شه بیش از او

Кунун комдм бар дарат аз умед

کنون کامدم بر درت از امید

Амин буд аҳвали якеро ду дид

امین بود احول یکی را دو دید

Ту гӯйӣ ки даҳ ман буд мӯии ман

تو گویی که ده من بود موی من

Наомад туро шарм аз рӯй ман ? !

نیامد تو را شرم از روی من؟!

зи сар то бпои ман эй муҳтарам !

ز سر تا بپای من ای محترم!

Нарустааст мӯ беш аз даҳ дирам

نرسته است مو بیش از ده درم

зи инсофат эй шоҳ то зинда ам

ز انصافت ای شاه تا زنده ام

зи эҳсони он мард шарманда ам

ز احسان آن مرد شرمنده ام

Хаҷал шудаи шаҳ аз рӯй он нотавон

خجل شده شه از روی آن ناتوان

з ҳар мӯӣ ӯ ҷӯӣ аз хуии равон

ز هر موی او جویی از خوی روان

Бифармуд , каз вай нахоҳанд боҷ

بفرمود، کز وی نخواهند باج

БонсоФи бардошт аз ваии хароҷ

بانصاف برداشت از وی خراج