Шунидам яке аз мулӯки аҷам

شنیدم یکی از ملوک عجم

Ки фармони раво буд дар малики ҷам

که فرمان روا بود در ملک جم

Аҷали афсари ҷами рабӯд аз сараш

اجل افسر جم ربود از سرش

Малики зода бар сари ниҳоди афсараш

ملک زاده بر سر نهاد افسرش

Ҳамаи бандӣу банда озод кард

همه بندی و بنده آزاد کرد

Бидоду диҳиши кишвар обод кард

بداد و دهش کشور آباد کرد

Шукуфтатар аз рӯй гул рӯй ӯ

شکفته تر از روی گل روی او

Ҷаҳонӣ дар осоиш аз хуй ӯ

جهانی در آسایش از خوی او

Дилаши раҳму инсоф ва парҳез дошт

دلش رحم و انصاف و پرهیز داشت

Вале дар кноити забон тез дошт

ولی در کنایت زبان تیز داشت

Надидӣ азуи каси ҷузи ин ҳеҷ ранҷ

ندیدی ازو کس جز این هیچ رنج

Ки будаш зи шухии забони базлаи санҷ

که بودش ز شوخی زبان بذله سنج

Яке рӯз мегашт баргарди боғ

یکی روز میگشت برگرد باغ

Саронаш чу парвонаи гирди чароғ

سرانش چو پروانه گرد چراغ

Чу дидаш , равони боғбонзодаҳи ҷуст

چو دیدش، روان باغبانزاده جست

зи гули даста ӣӣ баст ва додаш бадаст

ز گل دسته یی بست و دادش بدست

Малики зода чун боғбон зода дид

ملک زاده چون باغبان زاده دید

Чу худ лолаи рухи сарвӣ озода дид

چو خود لاله رخ سروی آزاده دید

Аён рӯй ӯ дид чун рӯй хеш

عیان روی او دید چون روی خویش

Ту гуфтӣ магар дошт ойӣнаи пеш

تو گفتی مگر داشت آیینه پیش

Шигифтед ва гуфт : эй рахти рашки моҳ

شگفتید و گفت: ای رخت رشک ماه

Магари модарат дар ҳарам дошт роҳ ? !

مگر مادرت در حرم داشت راه؟!

Рухи боғбони зода чун гули шкФт

رخ باغبان زاده چون گل شکفت

Малики зодаро пой бӯсед ва гуфт

ملک زاده را پای بوسید و گفت

Ки : шоҳои марои модарии пер буд

که: شاها مرا مادری پیر بود

Ки дар хона ӣ худ замини гир буд

که در خانه ی خود زمین گیر بود

Падар лек будам ббоғи ҳарам

پدر لیک بودم بباغ حرم

Ки боғ ҳарам кард боғи Ирам

که باغ حرم کرد باغ ارم

Малики зодаро шуд дил аз шарми об

ملک زاده را شد دل از شرم آب

Пешямон шуд аз гуфта ӣ носавоб

پیشیمان شد از گفته ی ناصواب

Чаро боядат бо каси ин ҳарф гуфт

چرا بایدت با کس این حرف گفت

Ки натавонӣ аз ваии ҷавобии шнФт ? !

که نتوانی از وی جوابی شنفت؟!