Бахилӣ шунидам яке рӯз , чошт
بخیلی شنیدم یکی روز، چاشت
Бдстор хон нон , асал низ дошт
بدستار خوان نان، عسل نیز داشت
Шунид аз дар хонаи овози пой
شنید از در خانه آواز پای
Нмондши дил аз бими меҳмони биҷой
نماندش دل از بیم مهمان بجای
з хон зуди бардошти нони вази Касал
ز خوان زود برداشت نان وز کسل
Нашуд фурсаташ то рибоед асал
نشد فرصتش تا رباید عسل
Магар буд осӯдаи зини фикру бас
مگر بود آسوده زین فکر و بس
Ки бе нони асал худ нахурдааст кас
که بی نان عسل خود نخورده است کس
Бмнзлгаҳ ӯ даромад чу мард
بمنزلگه او درآمد چو مرد
зи нохонда меҳмон кашид оҳи сард
ز ناخوانده مهمان کشید آه سرد
Шуд ошуфта чун гули зи боди хазон
شد آشفته چون گل ز باد خزان
Бова гуфт пас дили тпон , лаби газон
باو گفت پس دل طپان، لب گزان
Ки : май бинмти дили з сафро Биҷӯш
که: می بینمت دل ز صفرا بجوش
Вагарна чаро нестии шҳднўш ? !
وگرنه چرا نیستی شهدنوش؟!
Азин ҳарф меҳмон фузудаш ҳавас
ازین حرف مهمان فزودش هوس
Баҷоами асал ғӯта зад чун магас
بجام عسل غوطه زد چون مگس
зи шириняш рӯй меҳмони шкФт
ز شیرینیش روی مهمان شکفت
намечун намонад аз асал хоҷа гуфт
نمی چون نماند از عسل خواجه گفت
Ки : бе нони асал ? дил насузад аҷаб
که : بی نان عسل؟ دل نسوزد عجب
Нагирад аҷаби тан аз он сӯзи таб ? !
نگیرد عجب تن از آن سوز تب؟!
ҲмигФт бо мизбони миҳмон
همیگفت با میزبان میهمان
Ки : сӯзади дил , аммо дили мизбон !
که : سوزد دل، اما دل میزبان!
- - -
---
Шигифт омадаш аз рухи он ҷавон
شگفت آمدش از رخ آن جوان
Ки чун сарв бор оварад арғавон ? !
که چون سرو بار آورد ارغوان؟!
Чу хати маи чордаҳ сола дид
چو خط مه چارده ساله دید
Бигард маи чордаҳ ҳола дид
بگرد مه چارده هاله دید
Шудаш кор аз он як нигаҳи сохта
شدش کار از آن یک نگه ساخته
Сӯии хонаи баргашти дилбохта
سوی خانه برگشت دلباخته
Наёраст дар хонаи мондани дамӣ
نیارست در خانه ماندن دمی
Фузудӣ дамодами ғамашро ғамӣ
فزودی دمادم غمش را غمی
Ббозор шуд боз чун раҳзанон
ببازار شد باز چون رهزنان
Зананд инчунин мардро раҳи занон !
زنند اینچنین مرد را ره زنان!
На аз ном ёд омадаш на зи нанг
نه از نام یاد آمدش نه ز ننگ
Гули исматаш аз ҳаваси бохти ранг
گل عصمتش از هوس باخت رنگ
Ҳуқуқи зан ва шӯйяш шуд зиёд
حقوق زن و شوییش شد زیاد
Биравӣ ҷавони васлро дар кушод
بروی جوان وصل را در گشاد
Раҳи он ҷавон зад ба афсунгарӣ
ره آن جوان زد به افسونگری
Бшишаҳ дар оварад аз афсуни парӣ
بشیشه در آورد از افسون پری
Баҳам , умрӣ ин нарад ме бохтанд
بهم، عمری این نرد می باختند
Дил аз васли ҳам шоди мисохтнд
دل از وصل هم شاد میساختند
Яке рӯзи он тозаи сарви ҷавон
یکی روز آن تازه سرو جوان
зи дунбол зан шуд бмнзли равон
ز دنبال زن شد بمنزل روان
Зану шӯйро ҳар ду дрхонаҳ дид
زن و شوی را هر دو درخانه دید
Бики хонаи он шамъ ва парвона дид
بیک خانه آن شمع و پروانه دید
Нишаста дар айвони бути моҳи чеҳр
نشسته در ایوان بت ماه چهر
Гирифтаи бкФи шӯии мизони меҳр
گرفته بکف شوی میزان مهر
Бтрзии хуши он шоҳи малики тароз
بطرزی خوش آن شاه ملک طراز
Ниҳони сӯй худ хонд занро биноз
نهان سوی خود خواند زن را بناز
Зан аз дидан ӯ чунон гашти шод
زن از دیدن او چنان گشت شاد
Ки булбули зи дидори гули бомдод
که بلبل ز دیدار گل بامداد
зи назора ӣ сарви болой ӯ
ز نظاره ی سرو بالای او
Дар афтод чун соя бар пой ӯ
در افتاد چون سایه بر پای او
Задӣ бӯса бар пой ӯ дмбдм
زدی بوسه بر پای او دمبدم
Азуи хостии узри ранҷи қадам
ازو خواستی عذر رنج قدم
Ниҳони барад аз шӯй ӯро ббом
نهان برد از شوی او را ببام
Чу бар боми афлоки моҳи тамом
چو بر بام افلاک ماه تمام
Ба пеши ҳам он рашки ҳуру парӣ
به پیش هم آن رشک حور و پری
Нишастанд чун Зуҳрау муштарӣ
نشستند چون زهره و مشتری
Кашиданд аз рухи ниқоби ҳиҷоб
کشیدند از رخ نقاب حجاب
Баҳами коми бахшу зиҳами комёб
بهم کام بخش و زهم کامیاب
Банногоҳ аз бом дид он ҷавон
بناگاه از بام دید آن جوان
Бони содаи дили мардаки нотавон
بآن ساده دل مردک ناتوان
Ки мегирад аз офтоби иртифоъ
که میگیرد از آفتاب ارتفاع
Вале ғофил аз кори он иҷтимо
ولی غافل از کار آن اجتماع
Тарозуии хуршед чун дид моҳ
ترازوی خورشید چون دید ماه
Басари панҷа ӣӣ пер гум карда роҳ
بسر پنجه یی پیر گم کرده راه
Стрлоб , каши ҷами лақаб ҷом кард
سطرلاب، کش جم لقب جام کرد
Ҳам Искандари ойӣнааш ном кард
هم اسکندر آیینه اش نام کرد
зи вазъ стрлобш омад шигифт
ز وضع سطرلابش آمد شگفت
Сари зулфи мишкӣни он зан гирифт
سر زلف مشکین آن زن گرفت
Бова гуфт : дар дасти ин мард чист ? !
باو گفت: در دست این مرد چیست؟!
Бигӯ суди корӣ ки ӯ кард чист ? !
بگو سود کاری که او کرد چیست؟!
Занаш гуфт : шӯии ман носипос
زنش گفت: شوی من ناسپاس
Ситора шуморасту ахтари шинос
ستاره شمار است و اختر شناس
Кунад вазни ахтари тарозуӣ ӯ
کند وزن اختر ترازوی او
Диҳад гардиши чархи бозуӣ ӯ
دهد گردش چرخ بازوی او
Муқӣми мақоми фалак ҷоҳӣ аст
مقیم مقام فلک جاهی است
Казин нилгуни бомаш огоҳӣ аст
کزین نیلگون بامش آگاهی است
Бпосх чунин гуфташ он ҳӯшманд
بپاسخ چنین گفتش آن هوشمند
Ки : эй содаи дили дилбари нӯшханд
که: ای ساده دل دلبر نوشخند
Аҷаби кон ки аз ахтараш ком нест
عجب کان که از اخترش کام نیست
Аз он боми огаҳ , вазин бом нест ? !
از آن بام آگه، وزین بام نیست؟!