Шунидам ки : озода ӣӣ поки зод
شنیدم که: آزاده یی پاک زاد
Ки волои гуҳар буд въолии нажод
که والا گهر بود وعالی نژاد
Назар кард бар тахти гоҳи каён
نظر کرد بر تخت گاه کیان
Биҷои ҳумо , бастаи ҷғди ошён !
بجای هما، بسته جغد آشیان!
Чу ошуфтагӣ дид дар рӯзгор
چو آشفتگی دید در روزگار
Баландӣу пастяш бе эътибор
بلندی و پستیش بی اعتبار
Саҳар хусравӣ дид бар рӯй тахт
سحر خسروی دید بر روی تخت
Шабонгаҳи бўиронаҳ ӣӣ бардаи рахт
شبانگه بویرانه یی برده رخت
Гадои бшби ҳасрат қӯт дошт
گدایی بشب حسرت قوت داشت
Саҳари тоҷ бар сари з ёқӯт дошт
سحر تاج بر سر ز یاقوت داشت
Баҳами зишту зебои ҳам оғӯш дид
بهم زشت و زیبا هم آغوش دید
Хск бо гулу неш бо нӯш дид
خسک با گل و نیش با نوش دید
Шукр дид бо заҳри омехта
شکر دید با زهر آمیخته
Бдомони гул , хори овехта
بدامان گل، خار آویخته
зи танагии гетии дилаши гашти танг
ز تنگی گیتی دلش گشت تنگ
Дилаш танг шуд аз ҷаҳони ду ранг
دلش تنگ شد از جهان دو رنگ
Бдрўишӣ аз хоҷагии дили ниҳод
بدرویشی از خواجگی دل نهاد
БФрди амл , хати ботили ниҳод !
بفرد امل، خط باطل نهاد!
Аз он пештар каш бабанданд рахт
از آن پیشتر کش ببندند رخت
Буруни баради рахти худ он некбахт
برون برد رخت خود آن نیکبخت
Сараши зи афсари фақр зевар гирифт
سرش ز افسر فقر زیور گرفت
Таниши нақш аз бӯрё барграфт
تنش نقش از بوریا برگرفت
Бўиронаҳ ӣӣ рафт ва танҳо нишаст
بویرانه یی رفت و تنها نشست
Раҳи хешу бегона , бар хеши баст
ره خویش و بیگانه، بر خویش بست
На аз қасри шоҳони басари соя аш
نه از قصر شاهان بسر سایه اش
На аз ганҷи олами бкФи моя аш
نه از گنج عالم بکف مایه اش
Яке гуфташ аз дӯстдорони нағз
یکی گفتش از دوستداران نغز
Ки : беруни каш аз пӯст эй дӯсти мағз
که: بیرون کش از پوست ای دوست مغز
Бигӯ то чаҳ дидӣ зи вазъи ҷаҳон
بگو تا چه دیدی ز وضع جهان
Ки кардӣ зи аҳли ҷаҳони рухи ниҳон
که کردی ز اهل جهان رخ نهان
зи айши ҷаҳони чашми бастӣ , чаро ? !
ز عیش جهان چشم بستی، چرا؟!
зи қасри шаҳони пои шикастӣ , чаро ? !
ز قصر شهان پا شکستی، چرا؟!
Бпосх чунин гуфташ он никмрд
بپاسخ چنین گفتش آن نیکمرد
Ки : бишинав агар ҳастӣ аз аҳли дард
که: بشنو اگر هستی از اهل درد
Ҷаҳонро ҳамеи байнами он тозаи боғ
جهان را همی بینم آن تازه باغ
Ки ҳасташ гулу булбулу хору зоғ
که هستش گل و بلبل و خار و زاغ
Бмни боғбон чун набахшад гулаш
بمن باغبان چون نبخشد گلش
Дареғ ояд аз нағма ӣ булбулаш
دریغ آید از نغمه ی بلبلش
Чаҳ бо хор ӯ даст ёзӣ кунам
چه با خار او دست یازی کنم
Чаҳ бо зоғи он навҳа созӣ кунам ? !
چه با زاغ آن نوحه سازی کنم؟!
Ҷаҳон чист ? паймона ӣӣ пар майаст !
جهان چیست؟ پیمانه یی پر می است!
Ки ҳам соф ва ҳам дард май дар вай аст
که هم صاف و هم درد می در وی است
зи софаш , чу соқии нпимоидм ;
ز صافش، چو ساقی نپیمایدم؛
зи дардаш чаҳ нӯшам ки дард оядам ? !
ز دردش چه نوشم که درد آیدم؟!