Шунидам ъзди хусрави дайламӣ
شنیدم عضد خسرو دیلمی
Ки ҳеҷ аз бузургӣ набӯдаш камӣ
که هیچ از بزرگی نبودش کمی
Бширози он хитта ӣ биқрин
به شیراز آن خطهٔ بیقرین
Ки гулзор чинасту хулди барин
که گلزار چین است و خلد برین
Чу зад такя бар маснади хусравӣ
چو زد تکیه بر مسند خسروی
Шудаи хусравон бар дараш мунзавӣ
شده خسروان بر درش منزوی
Бшҳр андар оварад хайлу сипоҳ
به شهر اندر آورد خیل و سپاه
зи гирди сипоҳ осмон шуд сиёҳ
ز گرد سپاه آسمان شد سیاه
Саросар фурӯд омаданд он ҳашам
سراسر فرود آمدند آن حشم
Бкошонаҳ ӣ муфлису муҳташам
به کاشانهٔ مفلس و محتشم
Ҳамаи шаҳрро гирд лашкар гирифт
همه شهر را گرد لشکر گرفت
Ту гуфтӣ бшҳри оташӣ дар гирифт
تو گفتی به شهر آتشی در گرفت
Дигар холӣ аз хайл ҷое намонад
دگر خالی از خیل جایی نماند
Тиҳӣ аз саворон сарое намонад
تهی از سواران سرایی نماند
Зану мардаш аз кори худ мондаи боз
زن و مردش از کار خود مانده باز
Баду нек , навмед аз чораи соз
بد و نیک، نومید از چاره ساز
Бшҳрӣ шуд аз лашкарии кори танг
به شهری شد از لشکری کار تنگ
Бшишаҳ шикаст ояд ореи зи санг
به شیشه شکست آید آری ز سنگ
Бамурдам сипаҳи бастаи роҳи нафас
به مردم سپه بسته راه نفس
Чу шоҳину дроҷ дар як қафас
چو شاهین و دراج در یک قفس
Вале аз шикояти бузургони шаҳр
ولی از شکایت بزرگان شهر
Фурӯи бастаи лаб аз чаҳ , аз бими қаҳр
فرو بسته لب از چه، از بیم قهر
Бшаҳи ҳоли худ кас наёраст гуфт
به شه حال خود کس نیارست گفت
Ки судии нмикрд агар май шнФт
که سودی نمیکرد اگر میشنفت
Магари рӯзӣ аз шаҳри он шаҳриёр
مگر روزی از شهر آن شهریار
Ҷнибт бурун ронад баҳри шикор
جنیبت برون راند بهر شکار
Бсиди аФгнии Рахш чун тохтанд
به صیدافگنی رخش چون تاختند
Ҳамаи дашт аз сайд пардохтанд
همه دشت از صید پرداختند
Чу баргашти шаҳ бо сипоҳи гарон
چو برگشت شه با سپاه گران
Саросари давони дрркобши сарон
سراسر دوان در رکابش سران
Зани перӣ аз шаҳи фиғон дар гирифт
زن پیری از شه فغان در گرفت
Сари роҳ бар шоҳ ва лашкар гирифт
سر راه بر شاه و لشکر گرفت
Гирифташ Аннан ва хурӯшед зор
گرفتش عنان و خروشید زار
Ки : акнӯн зи шаҳри ман эй шаҳриёр
که: اکنون ز شهر من ای شهریار
Бурун мерӯй ё бурунат кунам ? !
برون میروی یا برونت کنم؟!
Ливои шаҳӣ сарнигӯнат кунам ? !
لوای شهی سرنگونت کنم؟!
Сиррии пурғурури он шаҳи комёб
سری پرغرور آن شه کامیاب
Баровард икпои худ аз рикоб
برآورد یک پای خود از رکاب
Дар овехт бар ёл Рахш гузин
در آویخت بر یال رخش گزین
Бтмкини бузади такя бар пушти зин
به تمکین بزد تکیه بر پشت زین
Бизан гуфт : агар рафтам аз шарми дон
به زن گفت: اگر رفتم از شرم دان
Чу нозормти дил , зи озарми дон !
چو نازارمت دل، ز آزرم دان!
Вагарнаи зи дастат чаҳ хезад бигӯ ? !
وگرنه ز دستت چه خیزد بگو؟!
Ки бо шаҳриёрон ситезад бигӯ ? !
که با شهریاران ستیزد بگو؟!
Бпосх чунин гуфташ он перзан
به پاسخ چنین گفتش آن پیرزن
Ки : эй сангдили шоҳи шамшери зан !
که: ای سنگدل شاه شمشیر زن!
Нпиндорими нолаи ромишгарӣ
نپنداریام ناله رامشگری
Рӯйгар азин шаҳр бо лашкарӣ
روی گر ازین شهر با لشکری
Шавад ҳрзи бозуи дуои миннат
شود حرز بازو دعای منت
Баради дард аз дили давои миннат
برد درد از دل دوای منت
Шаҳи олам аз зӯри бозуи шӯй
شه عالم از زور بازو شوی
Ба Нӯшервони ҳам тарозуи шӯй !
به نوشیروان همترازو شوی!
Вагарнаи ҳам имшаби броими ббом
وگرنه هم امشب برآیم به بام
Кашам аз сари ин мъҷри нилФом
کشم از سر این معجر نیلفام
Парешон кунам , субҳи мӯии сипед
پریشان کنم، صبح موی سپید
Сиёҳӣ лашкар кунам нопадид
سیاهی لشکر کنم ناپدید
Ки бо бенавоён ҷафо карда анд
که با بینوایان جفا کردهاند
Ндонӣ ки бо ман чаҳ ҳо кардаанд ? !
ندانی که با من چهها کردهاند؟!
Яке аз ҷафо , тӯша ӣ ман гирифт
یکی از جفا، توشهٔ من گرفت
Яке аз ситам , гӯша ӣ ман гирифт !
یکی از ستم، گوشهٔ من گرفت!
Хамидаастгар қоматам чун камон
خمیده است گر قامتم چون کمان
Буд бозам аз тири оҳи ин гумон
بود بازم از تیر آه این گمان
Ки тозад саҳаргаҳи блшкри гуҳат
که تازد سحرگه به لشکرگهت
Занад чун шаҳоб аз шабихуни раҳат
زند چون شهاب از شبیخون رهت
На танҳо бмни ин ҷафо меравад
نه تنها به من این جفا میرود
Ба неку бад , ин моҷаро меравад !
به نیک و بد، این ماجرا میرود!
Буд рўзшни тира чун шаби ҳама
بود روزشن تیره چون شب همه
Вале баста аз бими ҷони лаби ҳама
ولی بسته از بیم جان لب همه
Чу ман даст аз ҷони фурӯ шаста ам
چو من دست از جان فرو شسته ام
Кунун бо ту роҳи сухан ҷуста ам
کنون با تو راه سخن جسته ام
Туро кардам огоҳ аз кори хеш
تو را کردم آگاه از کار خویش
Ки озор халқаст озори хеш
که آزار خلق است آزار خویش
Билразед бар хеши азин ҳарфи амир
بلرزید بر خویش ازین حرف امیر
Чу мӯе ки беруни кашӣ аз хамир
چو مویی که بیرون کشی از خمیر
Ҳамаи лашкар аз шаҳр берун кашонад
همه لشکر از شهر بیرون کشاند
Касе кӯ бшб монад дар хӯн кашонад
کسی کو به شب ماند در خون کشاند
Наомад фурӯд аз сари борагӣ
نیامد فرود از سر بارگی
Дил аз шаҳр бар кунад якборагӣ
دل از شهر بر کند یکبارگی
Аз он роҳи комд , дигар бозгашт
از آن راه کآمد، دگر بازگشت
Сияҳ аз сипаҳ шуд ҳамаи кӯҳу дашт
سیه از سپه شد همه کوه و دشت
Чу шуд як ду фарсанг аз шаҳри давр
چو شد یک دو فرسنگ از شهر دور
Бдштӣ ки на мор буд ва на мӯр
به دشتی که نه مار بود و نه مور
Бифармуд то лашкар омад фурӯд
بفرمود تا لشکر آمد فرود
Ҳамаи шаҳри хонданд бар ваии дуруд
همه شهر خواندند بر وی درود
Дар онҷои яке нағзи бозори сохт
در آنجا یکی نغز بازار ساخت
Бакор худ омад ки он кори сохт
به کار خود آمد که آن کار ساخت
Кунун ҳам дар он хитта ӣ дилпазир
کنون هم در آن خطهٔ دلپذیر
Буд шуҳраи онҷо ба сӯқи аломир
بود شهره آنجا به سوق الامیر
Касеро ки чун ӯ адолат набӯд
کسی را که چون او عدالت نبود
зи савдои бозори ҳашараш чаҳ суд ? !
ز سودای بازار حشرش چه سود؟!