Дар айёми қутби замони боязид
در ایام قطب زمان بایزید
Ки будаш яқин аз гумон бар мазид
که بودش یقین از گمان بر مزید
Яке гуфт бо габри оташкада
یکی گفت با گبر آتشکده
Ки : эй кушта ӣ кешат оташ зада
که: ای کشتهٔ کیشت آتش زده
На ӣӣ ҷғд , оҳанги нохуш чаро ? !
نهای جغد، آهنگ ناخوش چرا؟!
Самандар на ӣӣ , шавқи оташ чаро ? !
سمندر نهای، شوق آتش چرا؟!
Биёи роҳи исломёни пеши гир
بیا راه اسلامیان پیش گیر
Бибин кишмо , тарки он кеши гир
ببین کیش ما، ترک آن کیش گیر
Ки то абри раҳмат ба гули бордт
که تا ابر رحمت به گل باردت
зи шӯраи замини гули бабори орадат
ز شوره زمین گل به بار آردت
Бпосх чунин гуфт он пери габр
به پاسخ چنین گفت آن پیر گبر
Ки : хуршед то кӣ бапушам бобир ? !
که: خورشید تا کی بپوشم به ابر؟!
Мусулмон агар бояздаст , оҳ
مسلمان اگر بایزید است، آه
зи ман то босалом , давраст роҳ !
ز من تا به اسلام، دور است راه!
Шаб аз саҷда гардӣда хами пушт ӯ
شب از سجده گردیده خم پشت او
Мҷдри зи сбҳаҳи сари ангушт ӯ
مجدر ز سبحه سر انگشت او
Фалаки ҳол ӯ орзӯ мекунад
فلک حال او آرزو میکند
Наёяд зи ман ончӣ ӯ мекунад
نیاید ز من آنچه او میکند
Вари ислом инаст эй омӯзгор
ور اسلام این است ای آموزگار
Ки май байнам аз мардуми рӯзгор
که میبینم از مردم روزگار
Ҳамон ба каз оташ фурӯзам чароғ
همان به کز آتش فروزم چراغ
Нагирам зи исломи дигари суроғ
نگیرم ز اسلام دیگر سراغ
Ботш буд гарми пуштами буруз
به آتش بود گرم پشتم به روز
Шабами базм аз оташ шавад длФрўз
شبم بزم از آتش شود دلفروز