Шабии хуштар аз рӯз бо дӯстон
شبی خوشتر از روز با دوستان
Ҳавои гулами барад то бӯстон
هوای گلم برد تا بوستان
Броҳти дилам буд фориғи зи ранҷ
براحت دلم بود فارغ ز رنج
Гулами соқӣу булбулами нағмаи санҷ
گلم ساقی و بلبلم نغمه سنج
БкФи гул , блби ҷом май доштам ;
بکف گل، بلب جام می داشتم؛
Вале чашми ахтари зи паии доштам
ولی چشم اختر ز پی داشتم
Ки аз шаб нарафта ҳамон як ду пос
که از شب نرفته همان یک دو پاس
Ғам шаҳна афганд дар дили ҳарос
غم شحنه افگند در دل هراس
Дар он анҷумани қади броФрохтм
در آن انجمن قد برافراختم
зи мастии сар аз пой нашнохтам
ز مستی سر از پای نشناختم
зи мо ҳар яке шуд броҳии равон
ز ما هر یکی شد براهی روان
Бадали биқрору бетони нотавон
بدل بیقرار و بتن ناتوان
Ман аз кавкаби тира гум шуд раҳам
من از کوکب تیره گم شد رهم
Насим саҳар кард чун огаҳам
نسیم سحر کرد چون آگهم
Расидам ба барги гулии лолаи фом
رسیدم به برگ گلی لاله فام
Ки буд аз шамемаши муаттари машом
که بود از شمیمش معطر مشام
Ҳамеи барадаш аз боғи боди шимол
همی بردش از باغ باد شمال
Ҳмикрдш аз ҳар тарафи поймол
همیکردش از هر طرف پایمال
Қазои сохт чун ҳамнишин бо маниш
قضا ساخت چون همنشین با منش
Гирифтам бадасти адаби доманаш
گرفتم بدست ادب دامنش
Бова гуфтам : эй ёри шӯридаи бахт
باو گفتم: ای یار شوریده بخت
Бигӯ то чаро бастӣ аз боғи рахт ? !
بگو تا چرا بستی از باغ رخت؟!
Ту родии лабӣ буд хандони ббоғ
تو رادی لبی بود خندان بباغ
Рахти рӯзу шаби офтобу чароғ
رخت روز و شب آفتاب و چراغ
Чаҳ шуд коинчнини хори афтодае ? !
چه شد کاینچنین خوار افتاده ای؟!
Гиребони бадаст сабо додае ? !
گریبان بدست صبا داده ای؟!
Чаҳ оташи бҷон аўФтодт бигӯ ? !
چه آتش بجان اوفتادت بگو؟!
Кашид аз чаҳ бар хок бодат бигӯ ? !
کشید از چه بر خاک بادت بگو؟!
Чаҳ пеш омад он гулшани нағзро ? !
چه پیش آمد آن گلشن نغز را؟!
Ки ошуфта кардӣ гулаши мағзро !
که آشفته کردی گلش مغز را!
Бигӯ : чун шуданд охири он дӯстон
بگو: چون شدند آخر آن دوستان
Ки буданд бо ҳам бики бӯстон ? !
که بودند با هم بیک بوستان؟!
Хдёи азин ғам фироқам бидиҳ !
خدیا ازین غم فراغم بده!
зи ёрони гулшан суроғам бидиҳ !
ز یاران گلشن سراغم بده!
Чаҳ шуд ? кӯи ниҳоли гули вшохи сарв ? !
چه شد؟ کو نهال گل وشاخ سرو؟!
Куҷо рафт булбул , куҷо шуд тзрў ? !
کجا رفت بلبل، کجا شد تذرو؟!
Бони шаҳди лаби нӯшхандон чаҳ шуд ? !
بآن شهد لب نوشخندان چه شد؟!
Бони сарви қади сари баландон чаҳ шуд ? !
بآن سرو قد سر بلندان چه شد؟!
Баҷои мондаи зи он ошёнҳо хасӣ
بجا مانده ز آن آشیانها خسی
Ки нолида мурғон дар онҷои басӣ
که نالیده مرغان در آنجا بسی
Ва ё рахти бастанд аз он анҷуман
و یا رخت بستند از آن انجمن
Чамани мондаи холии зи сарву саман
چمن مانده خالی ز سرو و سمن
Шунидам ки он пайкари длФрўз
شنیدم که آن پیکر دلفروز
Ки ашкаши зи шабнами равони бдҳнўз
که اشکش ز شبنم روان بدهنوز
Ҳаме гуфт ва ғалатед бар рӯй хок
همی گفت و غلطید بر روی خاک
зи хори ситами синааш чоки чок :
ز خار ستم سینه اش چاک چاک:
Чаҳ пурсӣ зи барги гули рехта
چه پرسی ز برگ گل ریخته
Бдомони сри ср дар овехта ? !
بدامان صر صر در آویخته؟!
Гулиро чаҳ мипрсӣ аз созу барг
گلی را چه میپرسی از ساز و برگ
Ки аз ҳам фурӯи рехти баргаши тагарг ? !
که از هم فرو ریخت برگش تگرگ؟!
Чаҳ мегирӣ аз ҳоли боғии суроғ ?
چه میگیری از حال باغی سراغ؟
Ки бар гулбунаши ошёни басти зоғ ? !
که بر گلبنش آشیان بست زاغ؟!
Чаҳ меҷӯӣ аз гулистонии нишон ?
چه میجویی از گلستانی نشان؟
Ки бод хазон шуд дар он голфашон !
که باد خزان شد در آن گلفشان!
Шуд аз оташи он сабзаи дебои зард
شد از آتش آن سبزه دیبای زرد
Зар афшон шуд он сафҳа ӣ лоҷувард
زر افشان شد آن صفحه ی لاجورد
Басии ғунча дар боғ нашукуфта монад
بسی غنچه در باغ نشکفته ماند
Басии рози мурғон ки ногуфта монад
بسی راز مرغان که ناگفته ماند
зи ҳоли дарахтон навбар мапурс
ز حال درختان نوبر مپرس
зи шамшоду сарв ва санавбар мапурс
ز شمشاد و سرو و صنوبر مپرس
Саросари сроФгндаҳ бар пои хеш
سراسر سرافگنده بر پای خویش
Ҳамаи хушки монданд бар ҷои хеш
همه خشک ماندند بر جای خویش
Чаҳ гӯям ки моро чаҳ бар сари гузашт ?
چه گویم که ما را چه بر سر گذشت؟
Сиёҳ обӣ омад , зи сар бар гузашт !
سیاه آبی آمد، ز سر بر گذشت!
Ману тозаи рӯйони хунини ҷигар
من و تازه رویان خونین جگر
Ки дидӣ ҳам оғӯш бо икдгр
که دیدی هم آغوش با یکدگر
Бъшрти шабӣ бо ҳам омехтем
بعشرت شبی با هم آمیختیم
Бҳсрти саҳаргаҳи з ҳам рехтем
بحسرت سحرگه ز هم ریختیم
Марои худ фалак карда беруни зи боғ
مرا خود فلک کرده بیرون ز باغ
зи ёрон дигар надорам суроғ
ز یاران دیگر ندارم سراغ
Кунунам боинҷо Фгндаҳаст бод
کنونم باینجا فگنده است باد
Надонам куҷо боз хоҳам фитод ? !
ندانم کجا باز خواهم فتاد؟!
Чунинаст кори сипеҳри ду ранг
چنین است کار سپهر دو رنگ
Ки гоҳяш сулҳасту гоҳяши ҷанг
که گاهیش صلح است و گاهیش جنگ
На бар сулҳ ӯ дил тавон дошт шод
نه بر صلح او دل توان داشت شاد
На аз ҷанг ӯ худ тавон кард ёд
نه از جنگ او خود توان کرد یاد