Шунидам ки бдхўи зании бади куниш

شنیدم که بدخو زنی بد کنش

Шабӣ кард мари шӯйро сарзаниш

شبی کرد مر شوی را سرزنش

Ки чанд аз ту манзил насозам ҷудо

که چند از تو منزل نسازم جدا

Чу ҳам қлтбони бинмти ҳам гадо

چو هم قلتبان بینمت هم گدا

Аз он зан чу ин сарзанишро шнФт

از آن زن چو این سرزنش را شنفت

Бзири лаби он мард хандид ва гуфт

بزیر لب آن مرد خندید و گفت

Ки : омад ду айбами бчшмти аён

که: آمد دو عیبم بچشمت عیان

Вале нест ҷурмии маро дар миён

ولی نیست جرمی مرا در میان

Чу хондӣ марои қлтбону гадо

چو خواندی مرا قلتبان و گدا

Якеро зи худ дон , яке аз худо !

یکی را ز خود دان، یکی از خدا!