Шунидам ки мавлои мардони алӣ

شنیدم که مولای مردان علی

Набиро васӣу худоро вале

نبی را وصی و خدا را ولی

зи масҷиди яке рӯз чун бозгашт

ز مسجد یکی روز چون بازگشت

Бқсобӣ аз дӯстони бргзшт

بقصابی از دوستان برگذشت

Ба ӯ гуфт қассоби к-эии қсўраҳ

به او گفت قصاب کای قسوره

Бикуштам яке нағзи фарбеҳи барра

بکشتم یکی نغز فربه بره

Бифармо аз он ратлии орми ту ро

بفرما از آن رطلی آرم تو را

Ки аз ҷони фузун дӯст дорам ту ро

که از جان فزون دوست دارم تو را

Чунин гуфт он шоҳи малики карам

چنین گفت آن شاه ملک کرم

Ки : бар кафи баҳоро надорам дирам

که: بر کف بها را ندارم درم

Бинолед қассоби к-эии ҳақи параст

بنالید قصاب کای حق پرست

Турогар дирам на , маро сабр ҳаст

تو را گر درم نه، مرا صبر هست

Чу шер худо гуфта ӣ ӯ шнФт

چو شیر خدا گفته ی او شنفت

Биравӣ вай аз лутф хандид ва гуфт

بروی وی از لطف خندید و گفت

Ки :гар сабр некӯаст , аввалии манам ;

که: گر صبر نیکو است، اولی منم؛

Ки дар кеши исломи мавлои манам !

که در کیش اسلام مولی منم!

Вагар худ буд талх , эй никном ,

وگر خود بود تلخ، ای نیکنام،

Писандами зи сабрат чаро талхи ком ? !

پسندم ز صبرت چرا تلخ کام؟!