Ҷавонӣ занӣ дид бар рухи ниқоб

جوانی زنی دید بر رخ نقاب

Гумони барад дар зери абри офтоб

گمان برد در زیر ابر آفتاب

Заған буд , товуси пиндошташ

زغن بود، طاووس پنداشتش

Ҳавои ҷавонии бро Н дошташ

هوای جوانی برآ ن داشتش

Ки аз зорӣу зар дилаш кард нарм

که از زاری و زر دلش کرد نرم

зи кобӣн ӯ анҷумани сохт гарм

ز کابین او انجمن ساخت گرم

Шаб оварад сӯии шабистони чароғ

شب آورد سوی شبستان چراغ

Ту гуфтӣ пар зоғ шуд , чашми зоғ

تو گفتی پر زاغ شد، چشم زاغ

Чу аз рӯй зани парда иксў кашид

چو از روی زن پرده یکسو کشید

Биҷои парӣ , дев дар хона дид !

بجای پری، دیو در خانه دید!

Дили вҷону тан хаста шуд зони ҷавон

دل وجان و تن خسته شد زآن جوان

Дили озурда , ҷони хаста , тани нотавон

دل آزرده، جان خسته، تن ناتوان

Ҷавонро чу зан дид аз худ нФўр

جوان را چو زن دید از خود نفور

Бигуфташ : к-эии озодаи марди ғаюр

بگفتش: کای آزاده مرد غیور

Марои чашми мардуми басӣ дар пай аст

مرا چشم مردم بسی در پی است

Чу ғофили шӯии оташи андар не аст

چو غافل شوی آتش اندر نی است

Бакоригар аз хонаи беруни рӯм

بکاری گر از خانه بیرون روم

Бночори азин пас бигӯ чун рӯм ? !

بناچار ازین پس بگو چون روم؟!

Ки то баста бошам бахуд бе гумон

که تا بسته باشم بخود بی گمان

зи бадбӣну бдгўии чашму забон

ز بدبین و بدگوی چشم و زبان

зи гуфтори зан , мард чун гули шкФт

ز گفتار زن، مرد چون گل شکفت

Табассуми кунон , лаби пар аз ханда гуфт :

تبسم کنان، لب پر از خنده گفت:

Чу корят пеш ояд эй неки ном

چو کاریت پیش آید ای نیک نام

Бикаш бурқаъ аз рӯйу беруни хиром

بکش برقع از روی و بیرون خرام

Ки бепарда бинад чу кас рӯй ту

که بی پرده بیند چو کس روی تو

Науфтад нигоҳаш дигар сӯии ту

نیفتد نگاهش دگر سوی تو

Ғараз эй ки бар ман ҷафо карда ӣӣ

غرض ای که بر من جفا کرده یی

Броиӣ ки аз парда дар парда ӣӣ !

برآیی که از پرده در پرده یی!