Шунидам яке шаҳри маъмур буд
شنیدم یکی شهر معمور بود
Ки Иблис аз мардумаши давр буд
که ابلیس از مردمش دور بود
Ба мард ва занаш дода яздони пок
بهمرد و زنش داده یزدان پاک
Дилу дидау дасту домони пок
دل و دیده و دست و دامان پاک
Ҳам аз гурги осӯдаи онҷои гила
هم از گرگ آسوده آنجا گله
Ҳам аз дузди эмин дар он қофила
هم از دزد ایمن در آن قافله
Ҳамаи дасти шани кӯтаҳ аз моли ғайр
همه دستشان کوته از مال غیر
Ҳамаи поишони солики роҳи хайр
همه پایشان سالک راه خیر
Амӣрӣ ба он шаҳр чун омадӣ
امیری بهآن شهر چون آمدی
Гараш муъаддилат раҳнамӯн омадӣ
گرش معدلت رهنمون آمدی
Бар ӯ хуши гузаштии ҳамаи моҳу сол
بر او خوش گذشتی همه ماه و سال
зи халқ ӯ , азуи халқи фархундаи фол
ز خلق او، ازو خلق فرخندهفال
Вагар роят зулм афрохтӣ
وگر رایت ظلم افراختی
Ба кишти худ , оташ дарандохтӣ
بهکِشت خود، آتش درانداختی
зи нафрини он мардуми порсо
ز نفرین آن مردم پارسا
Шудӣ толеъи давлаташи норасо
شدی طالع دولتش نارسا
Задӣ ё аҷал , барқ бар хирманаш
زدی یا اجل، برق بر خرمنش
Бадӣ ё ба азл , осмони душманаш
بُدی یا بهعزل، آسمان دشمنش
зи бедод ӯ рустаи мардуми ҳама
ز بیداد او رسته مردم همه
Чу аз шаҳнаи гурги золим , рама !
چو از شحنهٔ گرگ ظالم، رمه!
Дар охири яке гурги рӯбоҳи фан
در آخر یکی گرگ روباهفن
Казу перҳан шуд ба Юсуфи кафан
کزو پیرهن شد به یوسف کفن
Ба фармон шаҳ шуд дар он шаҳри амир
به فرمان شه شد در آن شهر امیر
Аз он рози воқиф чу гашташи замир
از آن راز واقف چو گشتش ضمیر
Ба рӯзӣ ки меомад он шаҳриёр
بهروزی که میآمد آن شهریار
Пазира шудандаш сарони диёр
پذیره شدندش سران دیار
Ба ҳадя нахуст омад аз раҳ чу рост
به هدیه نخست آمد از ره چو راست
з ҳар як яке байзаи мурғи хост
ز هریک یکی بیضهٔ مرغ خواست
Ниҳоданд ҳар як аз он расатон
نهادند هر یک از آن راستان
Яке симгуни байза дар остон
یکی سیمگون بیضه در آستان
Пас онгаҳ чунин гуфт он ҳилаи вар
پس آنگه چنین گفت آن حیلهور
Ки : эй содаи дили мардум бе хабар
که: ای سادهدل مردم بیخبر
Тамаъ карда дар байзаи мокиён
طمع کرده در بیضهٔ ماکیان
Маро нек бошад шуморо зиён
مرا نیک باشد شما را زیان
Баради офият аз тани ин байза ам
بَرَد عافیت از تنْ این بیضهام
Казин байза доим кашад ҳизаҳ ам
کزین بیضه دائم کُشد هیضهام
Кунун байзаи хеш ҳар як бурид
کنون بیضهٔ خویش هر یک بَرید
Марои пардаи худ чаҳ бояд дарид ? !
مرا پردهٔ خود چه باید درید؟!
Матоъи худ аз ҳам чу нашнохтанд
متاع خود از هم چو نشناختند
зи ҳам барда , аммо ғалат бохтанд !
ز هم بُرده، اما غلط باختند!
Ба ин ҳила чун кори худ рост кард
بهاین حیله چون کار خود راست کرد
Ба халқ аз ситами ончӣ мехост кард
بهخلق از ستم آنچه میخواست کرد
Ситами дидагонро дил омад ба ҷӯш
ستمدیدگان را دل آمد بهجوش
Расонданд бар гӯши гардуни хурӯш
رساندند بر گوش گردون خروش
Саросари каманд дуо дода тоб
سراسر کمند دعا داده تاب
Нашуд даъвати ҳечкас мустаҷоб
نشد دعوت هیچکس مستجاب
Каси огаҳ на , кон дар барояшон ки баст
کس آگه نه، کآن در برایشان که بست
Ҷузи он кас каз он байзаи бардошти даст
جز آن کس کز آن بیضه برداشت دست