Гуфтам : аввал нагуфтам эй сираи мард
گفتم: اول نگفتم ای سره مرد
Ки як имрӯзи гирди ҳилаи магарад ? !
که یک امروز گرد حیله مگرد؟!
Ишқро , сохтӣ баҳона ӣ хеш
عشق را، ساختی بهانه ی خویش
Ки бурун оядат дил аз ташвиш ? !
که برون آیدت دل از تشویش؟!
То дигар аз ту ҳар хатои бенанд
تا دگر از تو هر خطا بینند
Бадали озорӣ ту нанишинанд ? !
بدل آزاری تو ننشینند؟!
Ҳама , лаб аз накӯҳишат банданд
همه، لب از نکوهشت بندند
Дилат аз ғусса ранҷа напасанданд ? !
دلت از غصه رنجه نپسندند؟!
Содаи лавҳон ки ғофил аз коранд
ساده لوحان که غافل از کارند
Ҳавасати дида , ишқ пиндоранд ? !
هوست دیده، عشق پندارند؟!
Лек дар олами нишебу фароз
لیک در عالم نشیب و فراز
Нест махфии бхрдаҳи байнони роз
نیست مخفی بخرده بینان راز
Шубҳаи пеши ман эътибораш нест
شبهه پیش من اعتبارش نیست
Нақд , чун қалб шуд , айёраш нест !
نقد، چون قلب شد، عیارش نیست!
СирФӣ чун бкФ маҳак дорад
صیرفی چون بکف محک دارد
Дар баду неки зар , чаҳ шак дорад ? !
در بد و نیک زر، چه شک دارد؟!
Нестгар ошиқӣ , марои суханӣ
نیست گر عاشقی، مرا سخنی
Ки манам ҳамчуи ту , ту ҳамчуи манӣ !
که منم همچو تو، تو همچو منی!
Шаъни волои ишқ , аз ман пресс
شأن والای عشق، از من پرس
Нархи колои ишқ , азмн пресс
نرخ کالای عشق، ازمن پرس
Ъшқбозӣ , камол одамӣаст ;
عشقبازی، کمال آدمی است؛
Дар ҳарими ҷалол , муҳаррамӣаст !
در حریم جلال، محرمی است!
Гардад аз ишқ , Осиёи фалак ;
گردد از عشق، آسیای فلک؛
Одамӣ шуд зи ишқ ба зи малик
آدمی شد ز عشق به ز ملک
Ин ҷаҳон , хона ӣӣ мунаққаши дон ;
این جهان، خانه یی منقش دان؛
Нақшҳояши бадеъу биғши дон
نقشهایش بدیع و بیغش دان
Нақшбандаш , худост ҷли ҷалол
نقشبندش، خداست جل جلال
Нақшҳоро забони зи ҳайрати лол
نقشها را زبان ز حیرت لال
Нақшро , ишқи Нақшбанди аввалӣ ;
نقش را، عشق نقشبند اولی؛
Сари мардон , дарин каманди аввалӣ
سر مردان، درین کمند اولی
Лек , ин раҳ бхўиш натавон рафт ;
لیک، این ره بخویش نتوان رفت؛
То нахонанд , пеш натавон рафт !
تا نخوانند، پیش نتوان رفت!
Гар касеро , бадал фитад ин завқ ;
گر کسی را، بدل فتد این ذوق؛
Афганд завқ , гарданашро тавқ !
افگند ذوق، گردنش را طوق!
Бҳқиқт , чу раҳ на ғайри муҷоз ;
بحقیقت، چو ره نه غیر مجاز؛
Ишқ бо нақш низ ёфт ҷавоз
عشق با نقش نیز یافت جواز
Буд алқсаҳ чаҳ ниҳон ва чаҳ фош
بود القصه چه نهان و چه فاش
Ошиқи нақш , ошиқи наққош !
عاشق نقش، عاشق نقاش!
Оре аз нақшҳои яздоне
آری از نقشهای یزدانی
Хуштар омад чу нақши инсонӣ
خوشتر آمد چو نقش انسانی
Хуштар омад бнқши хуштар , ишқ
خوشتر آمد بنقش خوشتر، عشق
Ҳасан чун ахгарасту миҷмари ишқ
حسن چون اخگر است و مجمر عشق
Мазҳари ишқ , рӯй инсон аст
مظهر عشق، روی انسان است
Хоҳи знФи хоҳи мард яксон аст
خواه زنف خواه مرد یکسان است
Рӯй аз он дилкашаст , коизди фард
روی از آن دلکش است، کایزد فرد
Халқи одам басӯрат худ кард
خلق آدم بصورت خود کرد
Ҳин бибин кобрўони зи чашми сиёҳ
هین ببین کابروان ز چشم سیاه
Дил баранд аз ишораи вази нигоҳ
دل برند از اشاره وز نگاه
Ҳин бибин лаъли лаб , дар дандон
هین ببین لعل لب، در دندان
Дар чаҳ коранд аз шукри хандон ? !
در چه کارند از شکر خندان؟!
Ҳин бибин гӯшу гӯшвораи баҳам
هین ببین گوش و گوشواره بهم
Ҷилва ӣ субҳ , боситораи баҳам
جلوه ی صبح، باستاره بهم
Ҳин бибин ғабғабӣ , чу маи шаффоф
هین ببین غبغبی، چو مه شفاف
Занахи себи ранги сода ӣ соф
زنخ سیب رنگ ساده ی صاف
Ончӣ гуфтам , тамом хосса рӯаст
آنچه گفتم، تمام خاصه روست
Рӯ , каши инҳо накӯ буд некӯаст
رو، کش اینها نکو بود نیکوست
Лек бояд зи мӯии рӯи сода
لیک باید ز موی رو ساده
Хаси бдомон гул науфтода
خس بدامان گل نیفتاده
Мӯӣ дар сар хушаст , дар рӯ , бад
موی در سر خوش است، در رو، بد
Рӯ бипурс ин сухани зи аҳли хирад
رو بپرس این سخن ز اهل خرد
Рӯй бимўӣ , моҳ рӯй занаст ;
روی بیموی، ماه روی زن است؛
Ки бмҳри сипеҳри таъна зан аст
که بمهر سپهر طعنه زن است
Рӯй зан , чун гули шукуфта буд ;
روی زن، چون گل شکفته بود؛
Каз гулаши хори мӯи наҳуфта буд
کز گلش خار مو نهفته بود
Рӯй зан , оташ фурӯзонаст ;
روی زن، آتش فروزان است؛
Несташ дӯди мӯӣ ва сӯзон аст
نیستش دود موی و سوزان است
Писарон чун зананд , низ магӯӣ ;
پسران چون زنند، نیز مگوی؛
То нарустааст мӯишон аз рӯй
تا نرسته است مویشان از روی
Гар бадии он сафо ҳамеша баҷо
گر بدی آن صفا همیشه بجا
Дили нмондии миёни хавфу раҷо
دل نماندی میان خوف و رجا
Ман ки худ ғайри ишқ корам нест
من که خود غیر عشق کارم نیست
Ошиқ ар нестам , қарорам нест
عاشق ار نیستم، قرارم نیست
Кӣ кунам манъи дигарон аз ишқ ? !
کی کنم منع دیگران از عشق؟!
Ки сроФгндаҳи сарварон аз ишқ !
که سرافگنده سروران از عشق!
Гар дилат шуд бдоми ишқи асир
گر دلت شد بدام عشق اسیر
Чун кунам манъ , ҳарфи ман мпазир
چون کنم منع، حرف من مپذیر
зи онкии ман низ хаста ӣ ишқам
ز آنکه من نیز خسته ی عشقم
Аз азали сайди баста ӣ ишқам
از ازل صید بسته ی عشقم
Гар бдрёии шҳўтстии ғарқ
گر بدریای شهوتستی غرق
Фитад аз кӯдакати бхрмни барқ
فتد از کودکت بخرمن برق
Накунам манъи ҳечкас аз ишқ
نکنم منع هیچکس از عشق
Гар шиносад касе ҳавас аз ишқ
گر شناسد کسی هوس از عشق
Ҳар ки ошиқ на , одамӣ набӯд ;
هر که عاشق نه، آدمی نبود؛
Зу нишон ба ки дар замӣ набӯд
زو نشان به که در زمی نبود
Ишқ , аз ҳар чаҳ гӯям афзӯнаст ;
عشق، از هر چه گویم افزون است؛
Аз баёни ман ва ту , берунаст !
از بیان من و تو، بیرون است!
Лек митрсм аз всоўси нафас
لیک میترسم از وساوس نفس
Ақрабам ақрабам зад , ҳазар кунам зи карафс
عقربم عقربم زد، حذر کنم ز کرفس
Ишқи кӯ , эй сари ҳўснокон ? !
عشق کو، ای سر هوسناکان؟!
Лофи покии куҷоу нопокон ? !
لاف پاکی کجا و ناپاکان؟!
Мезанӣ дами зи ишқу булҳавасӣ
میزنی دم ز عشق و بوالهوسی
Нокасеу гумонати инки касе ? !
ناکسی و گمانت اینکه کسی؟!
Кас нагӯяд ки : ошиқӣ гунаҳаст !
کس نگوید که: عاشقی گنه است!
Инки шдхоси амрад аз чаҳ раҳаст ? !
اینکه شدخاص امرد از چه ره است؟!