Сарат меном аз боди баҳорон
سرت مینام از باد بهاران
Ба бидободи рӯ аз боғи корон
به بیدآباد رو از باغ کاران
Дар он мшкўии мишкӣни шӯи хиромон
در آن مشکوی مشکین شو خرامان
Муаттари сози онҷои ҷайбу домон
معطر ساز آنجا جیب و دامان
Ки он гулзор , хокаш анбаринаст ;
که آن گلزار، خاکش عنبرین است؛
Гулистони Ирам , хулд барин аст
گلستان ارم، خلد برین است
Азин гулшан , бони гулшан чу рафтӣ ;
ازین گلشن، بآن گلشن چو رفتی؛
Бони нзҳтгаҳи равшан чу рафтӣ
بآن نزهتگه روشن چو رفتی
Гулу сарвӣ , агар бинии қабои пӯш ;
گل و سروی، اگر بینی قبا پوش؛
Макун аз ҳоли зори ман фаромӯш
مکن از حال زار من فراموش
Паёми булбули хунини ҷигари гӯй
پیام بلبل خونین جگر گوی
Ҳадиси қамарӣ беболу пари гӯй
حدیث قمری بی بال و پر گوی
Ки эй фаррухи рухи Фрхнаҳи пайғом
که ای فرخ رخ فرخنه پیغام
Ндонӣ он гул ва он сарвро ном ? !
ندانی آن گل و آن سرو را نام؟!
Ҳамон ороми қалбу нур айн аст
همان آرام قلب و نور عین است
Ки ахлоқаши ҳасан , номаш ҳусайн аст
که اخلاقش حسن، نامش حسین است
Манам он булбул ва он қамарии зор
منم آن بلبل و آن قمری زار
Ки дар дил доғ дорам , дар ҷигари хор
که در دل داغ دارم، در جگر خار
Пас аз арзи салом бе ниҳоят
پس از عرض سلام بی نهایت
Бигӯ аз ман боиини ҳикоят
بگو از من بآیین حکایت
Бони дастури аҳду осифи аср
بآن دستور عهد و آصف عصر
Ки эй бартари зи қасри қайсарати қаср
که ای برتر ز قصر قیصرت قصر
Набошад эй зи осиф дар карами пеш
نباشد ای ز آصف در کرم پیش
зи дарёии кафат , дарёи кафӣ беш !
ز دریای کفت، دریا کفی بیش!
Киу ма , ғарқа ӣ дарёии ҷавдат
که و مه، غرقه ی دریای جودت
Бар аъёни ҷаҳон , лозими суҷудат
بر اعیان جهان، لازم سجودت
Фалакро , кори солу маи саноят
فلک را، کار سال و مه ثنایت
Маликро , вирди рӯзу шаби дуоят
ملک را، ورد روز و شب دعایت
Дилат ойӣнааст ,у синаи ?ути ганҷ ;
دلت آیینه است، و سینه ات گنج؛
Дар онҷои хозини ҳикмати гуҳари санҷ
در آنجا خازن حکمت گهر سنج
Гар Искандар нае , ойӣнаи дорӣ !
گر اسکندر نه ای، آیینه داری!
Вари аФридўн нае , ганҷинаи дорӣ !
ور افریدون نه ای، گنجینه داری!
Арастӯи ҳкмто , осифи нжодо ;
ارسطو حکمتا، آصف نژادا؛
Флотўни Фтрто , луқмони нҳодо !
فلاطون فطرتا، لقمان نهادا!
Талаб кардам китобӣ аз тузин пеш
طلب کردم کتابی از توزین پیش
Талаб аз хоҷа набӯд айби дарвеш
طلب از خواجه نبود عیب درویش
Китобии мамлуу машҳуни тамомӣ
کتابی مملو و مشحون تمامی
зи хати ҷомӣ ва аз шеъри ҷомӣ
ز خط جامی و از شعر جامی
Китобӣ , чун китоби осмонӣ ;
کتابی، چون کتاب آسمانی ؛
Сутураши ҷӯии оби зиндагонӣ
سطورش جوی آب زندگانی
Саводаш , чун саводи чашми махмур ;
سوادش، چون سواد چشم مخمور؛
Баёзаш , чун баёзи сина ӣ ҳур !
بیاضش، چون بیاض سینه ی حور!
Хаташ , хати изори моҳрӯён ;
خطش، خط عذار ماهرویان؛
Нқт , холи рухи мишкӣнаи мӯён !
نقط، خال رخ مشکینه مویان!
зи лутфам , ваъдаи рӯз ид додӣ
ز لطفم، وعده روز عید دادی
Дар умед бар рӯем кушодӣ
در امید بر رویم گشادی
Чу булбули кӯи зи шавқи гули шабу рӯз
چو بلبل کو ز شوق گل شب و روز
Сари оради фасли дай , бо оҳи ҷони сӯз
سر آرد فصل دی، با آه جان سوز
Кашидам интизори иди як чанд
کشیدم انتظار عید یک چند
Ки гардад нахли умедами барӯманд !
که گردد نخل امیدم برومند!
Кунун , идасту оғоз баҳораст ;
کنون، عید است و آغاز بهار است؛
Крои дигари маҷол интизораст ? !
کرا دیگر مجال انتظار است؟!
Биё биншин бъишу шоди комӣ
بیا بنشین بعیش و شاد کامی
Ту ҷом ҷам бикаш , ман ҷоми ҷомӣ
تو جام جم بکش، من جام جامی
Бидиҳ девони ҷомиро ва магузор
بده دیوان جامی را و مگذار
Бдиўон қиёмат уфтадам кор
بدیوان قیامت افتدم کار