Баноми худованди ҷону ҷаҳон

بنام خداوند جان و جهان

Ки бартар буд зи ошкору ниҳон

که برتر بود ز آشکار و نهان

Худованди ҷону худованди ҷисм

خداوند جان و خداوند جسم

Ки бастааст аз ҷисм бар ҷони тилисм

که بسته است از جسم بر جان طلسم

Бар оранда ӣ на равоқи баланд

بر آرنده ی نه رواق بلند

Нигоранда ӣ нақш ҳар Нақшбанд

نگارنده ی نقش هر نقشبند

Гирифта аз ӯ пои ояндагон

گرفته از او پای آیندگان

Супурда ба ӯ ҷои пояндагон

سپرده به او جای پایندگان

Барраи мондагон , раҳи намоянда ӯ

بره ماندگان، ره نماینده او

Бадари рондагон , дар гушоянда ӯ

بدر راندگان، در گشاینده او

Қадӣмӣ ки ӯ буд ва , будӣ набӯд ;

قدیمی که او بود و، بودی نبود؛

Бғир аз вуҷӯдаш , вуҷӯдӣ набӯд

بغیر از وجودش، وجودی نبود

Раҳо шуд з будаш , ҳудус аз қадам

رها شد ز بودش، حدوث از قدم

Ҷудо шуд зи ҷўдш , вуҷӯд аз адам

جدا شد ز جودش، وجود از عدم

Блўҳ аз қалами нақш бар нест баст

بلوح از قلم نقش بر نیست بست

зи нақшӣ аз ӯ ҳаст шуд ҳар чаҳ ҳаст

ز نقشی از او هست شد هر چه هست

Ҷаводӣ ки , коряши ҷузи ҷӯад на

جوادی که، کاریش جز جود نه

зи савдои халқаш , ғарази суд на

ز سودای خلقش، غرض سود نه

Ҳакимӣ , ҳамаи ҳукмаши андари ҷаҳон

حکیمی، همه حکمش اندر جهان

Чаҳ пайдо дар он ҳикматӣ , чаҳ ниҳон

چه پیدا در آن حکمتی، چه نهان

Ълимӣ , буриш ҳар ниҳони ошкор

علیمی، برش هر نهان آشکار

зи оғози донистаи анҷоми кор

ز آغاز دانسته انجام کار

Ҳамаи розҳогар хФии вар ҷлӣ аст

همه رازها گر خفی ور جلی است

Дар ойӣна ӣ илм ӯ мнҷлӣ аст

در آیینه ی علم او منجلی است

Самиъӣ ки , ногуфта матлаб шунид

سمیعی که، ناگفته مطلب شنید

Басирӣ ки нанамуда аҳвол дид

بصیری که ننموده احوال دید

Карӣмӣ ки , бхшидпиш аз талаб

کریمی که، بخشیدپیش از طلب

Ҷанин хӯрд аз ӯ ризқ нагушӯда лаб

جنین خورد از او رزق نگشوده لب

Аз ӯ дар хураст ончӣ неъмат диҳад

از او در خور است آنچه نعمت دهد

Ки на музд хоҳад , на миннат наад

که نه مزد خواهد، نه منت نهد

Раҳимӣ ки , бхшўд бар узри хоҳ

رحیمی که، بخشود بر عذر خواه

Вагар нома буд аз гуноҳаши сиёҳ

وگر نامه بود از گناهش سیاه

Азизӣ ки , иззат буд хос ӯ

عزیزی که، عزت بود خاص او

Азизанд хосони зи ихлос ӯ

عزیزند خاصان ز اخلاص او

зи раҳмати хасиро чу бахшад баҳо

ز رحمت خسی را چو بخشد بها

Асоӣ шабоне шавад аждаҳо

عصای شبانی شود اژدها

зи ғайрат касеро чу хоҳад залил

ز غیرت کسی را چو خواهد ذلیل

Худованди Миср , андари орад ба нил

خداوند مصر، اندر آرد به نیل

Бахуди зинда , гуё ва , биноу фард

بخود زنده، گویا و، بینا و فرد

Ки беҳикматӣ нест ҳар кор кард

که بی حکمتی نیست هر کار کرد

На анбоз хоҳад , на модар на ҷуфт

نه انباز خواهد، نه مادر نه جفت

Чаҳ пурсӣ зи ман габру тарсо чаҳ гуфт ? !

چه پرسی ز من گبر و ترسا چه گفت؟!

Фурӯ на?идм ҷузи бқдўси сар

فرو نایدم جز بقدوس سر

Чаҳ модар , чаҳ рӯҳи алқудс , чаҳ писар ? !

چه مادر، چه روح القدس، چه پسر؟!

На яздон чу муғи гӯй на аҳриман

نه یزدان چو مغ گوی نه اهرمن

Яке дони санам ,гар манам брҳмн

یکی دان صنم، گر منم برهمن

Ҳамаи аҳли дониши зи шоҳу шубон

همه اهل دانش ز شاه و شبان

Ба иктоииши икдлу икзбон

به یکتاییش یکدل و یکزبان

Балӣ , ҳар ки донад яке аз ду боз

بلی، هر که داند یکی از دو باز

Забонаши бойен нукта бошад дароз

زبانش باین نکته باشد دراز

Ки аввал буд ҳар ададро яке

که اول بود هر عدد را یکی

Адади хоҳ бисёру хоҳи андакӣ

عدد خواه بسیار و خواه اندکی

Бсбҳи азали ҷузу инсу малик

بصبح ازل جز و انس و ملک

Нагуфтанд ҳарфии ҷузи алмалики лак

نگفتند حرفی جز الملک لک

Бшоми абади ҳам сипеду сиёҳ

بشام ابد هم سپید و سیاه

Ҳадисии нгўинди ҷузи лои илоҳ

حدیثی نگویند جز لا اله

Ниёзаш бҷон нест ҷони офарин

نیازش بجان نیست جان آفرین

Забон менахоҳад забони офарин

زبان می نخواهد زبان آفرین

Бичишам ар набиняш , ноеи бахшам

بچشم ار نبینیش، نایی بخشم

Ки чашм офарин дид натавон бичишам

که چشم آفرین دید نتوان بچشم

Балӣ , зи офариниши тавон баради пай

بلی، ز آفرینش توان برد پی

Ба он офаринандаи донои ҳӣ

به آن آفریننده دانای حی

зи маснӯъ , сонеъи тавон фош дид

ز مصنوع، صانع توان فاش دید

Ки ҳар чашм аз нақш наққош дид

که هر چشم از نقش نقاش دید

Кашид осмон бар фарози замин

کشید آسمان بر فراز زمین

Ҳам он шоҳид қудратаст ва ҳам ин

هم آن شاهد قدرت است و هم این

Гул тар баровард аз чӯби хушк

گل تر برآورد از چوب خشک

Ба неи шаҳди пурвирд , аз нофаи машк

به نی شهد پرورد، از نافه مشک

Рутаби з устихон карду чашмаи зи хок

رطب ز استخوان کرد و چشمه ز خاک

зи оби сияҳи қатра ӣ тобнок

ز آب سیه قطره ی تابناک

Падедор кард обу оташи зи санг

پدیدار کرد آب و آتش ز سنگ

Яке симгун ва яке лаъли ранг

یکی سیمگون و یکی لعل رنگ

Аз ин баси шаби тори равшан шуда

از این بس شب تار روشن شده

Вази он баси гули тираи гулшан шуда

وز آن بس گل تیره گلشن شده

Шабу рӯз , азуи равшанони сипеҳр

شب و روز، ازو روشنان سپهر

Бхоки замини судаи рухшандаи чеҳр

بخاک زمین سوده رخشنده چهر

Ба тасбеҳ ӯ , ғофил аз икдгр

به تسبیح او، غافل از یکدگر

Ҷамоду наботу малик , ҷонвар

جماد و نبات و ملک، جانور

Барандаш бдбори иззати суҷуд

برندش بدبار عزت سجود

Чаҳ мусаллам , чаҳ тарсо , чаҳ муғ , чаҳ яҳуд

چه مسلم، چه ترسا، چه مغ، چه یهود

Хўрндш з хон анояти рғиФ

خورندش ز خوان عنایت رغیف

Ғанӣу фақиру қавӣу заъиф

غنی و فقیر و قوی و ضعیف

Ба мусаллам , чу рӯзӣ мусаллам накард

به مسلم، چو روزی مسلم نکرد

Бова ончӣ дод аз муғӣ кам накард

باو آنچه داد از مغی کم نکرد

На рӯзӣ бадонаш фурӯзӣ диҳад

نه روزی بدانش فروزی دهد

Баҳри кас ки ҷон дод рӯзӣ диҳад

بهر کس که جان داد روزی دهد

Набандад раҳи рӯзаи ҳечкас

نبندد ره روزه هیچکس

Ҷузи он рӯзи каши басти роҳи нафас

جز آن روز کش بست راه نفس

Ҷаҳонро чу рӯзӣ даҳ омад худоӣ

جهان را چو روزی ده آمد خدای

Гурусна намонанд шоҳу гадоӣ

گرسنه نمانند شاه و گدای

Тафовут на , чун ҳар ду гаштанди сайр

تفاوت نه، چون هر دو گشتند سیر

Гар ин нон ҷӯ хӯрд , он шаҳду шер

گر این نان جو خورد، آن شهد و شیر

Азўинд чун тирўдии ҷомаи хоҳ

ازویند چون تیرودی جامه خواه

Бараҳна намонанд дарвешу шоҳ

برهنه نمانند درویش و شاه

Чу тан гарм шуд , фарқ на дар миён

چو تن گرم شد، فرق نه در میان

Гар ин пашми пӯшед ва он парниён

گر این پشم پوشید و آن پرنیان

Гар осӯда ӣӣ бинии андари ҷаҳон

گر آسوده یی بینی اندر جهان

з ман пресс , машумораш аз огаҳон !

ز من پرس، مشمارش از آگهان!

Надониста мстдрҷ аз мустаҳаққ

ندانسته مستدرج از مستحق

Магӯ растгорӣ ӯ ҷустаи ҳақ

مگو رستگاری او جسته حق

Бибин чун нишастанд , бар фарқи тоҷ

ببین چون نشستند، بر فرق تاج

Сулаймону шаддод бар тахти оҷ

سلیمان و شداد بر تخت عاج

Вари озурда ӣӣ бинӣ аз осмон

ور آزرده یی بینی از آسمان

з ман пресс ва аз вай машав бадгумон

ز من پرس و از وی مشو بدگمان

Надониста аз имтиҳони интиқом

ندانسته از امتحان انتقام

Магӯ аз мукофот шуд талхи ком

مگو از مکافات شد تلخ کام

Бибин карда чун караму пашшаи зи неш

ببین کرده چون کرم و پشه ز نیش

Тану мағзи Айюбу намруди риш

تن و مغز ایوب و نمرود ریش

Чаҳ шуд ҷойгоҳи каъба , ё дайр шуд

چه شد جایگاه کعبه، یا دیر شد

Хуши он бандаи каши оқибат хайр шуд

خوش آن بنده کش عاقبت خیر شد

Басо мӯбад занад хон каз кунишат

بسا موبد زند خوان کز کنشت

Кашонадаш бтўФи ҳарами сарнавишт

کشاندش بطوف حرم سرنوشت

Басои шайхи ворастаа каз хонақоҳ

بسا شیخ وارسته کز خانقاه

Бдирши дароварди бахти сиёҳ

بدیرش درآورد بخت سیاه

Гунаҳ бинад ва аз назар , барад

گنه بیند و از نظر، برد

Магари бандаи худва , парда ӣ худ дард

مگر بنده خودو، پرده ی خود درد

Чу баҳри аноят дар афзоиш аст

چو بحر عنایت در افزایش است

Баҳри ҷурми умед бахшоиш аст

بهر جرم امید بخشایش است

Баҳақи ширк агар оварад аблаҳӣ

بحق شرک اگر آورد ابلهی

Пушаймонӣ ӯро намояди раҳе

پشیمانی او را نماید رهی

Бноҳқ чу ранҷади азуи ҷони кас

بناحق چو رنجد ازو جان کس

Ҳамин кӯ пушаймон шавад нест бас

همین کو پشیمان شود نیست بس

Чу бахшоиши додгар боядаш

چو بخشایش دادگر بایدش

Бакӯшад ки ранҷидаи бхшоидш

بکوشد که رنجیده بخشایدش

Вагарнаи з адласт даври андакӣ

وگرنه ز عدل است دور اندکی

Ки бошанд мазлӯму золими яке

که باشند مظلوم و ظالم یکی

Ки эзади з золим магӯ бугзарад !

که ایزد ز ظالم مگو بگذرد!

Чу мазлӯми бигузорад , ӯ бугзарад

چو مظلوم بگذارد، او بگذرد

Чу бинии ду рӯзӣ эй омӯзгор

چو بینی دو روزی ای آموزگار

Ки золим амон ёфт аз рӯзгор

که ظالم امان یافت از روزگار

Нагӯйӣ ки , аз вай напурсанд боз

نگویی که، از وی نپرسند باز

Киед зи паии рӯзгории дароз

که اید ز پی روزگاری دراز

Хуши он саришкан , каши срокнўни шикаст

خوش آن سرشکن، کش سراکنون شکست

Ҳамин ҷои зи андеша ӣ ҳашар раст

همین جا ز اندیشه ی حشر رست

Чаҳ шуд золими имрӯз бар дор нест ? !

چه شد ظالم امروز بر دار نیست؟!

Ки дори мукофоти ин дор нест !

که دار مکافات این دار نیست!

Ҳам имрӯз ва фардост фошу ниҳон

هم امروز و فرداست فاش و نهان

Ки мазлӯму золими раванд аз ҷаҳон

که مظلوم و ظالم روند از جهان

Ҳам имрӯз то чашм бар ҳам занӣ

هم امروز تا چشم بر هم زنی

Равад ҳам фақир аз ҷаҳони ҳам ғанӣ

رود هم فقیر از جهان هم غنی

Чу фардои зи мағриби дамади офтоб

چو فردا ز مغرب دمد آفتاب

Кашад ҳар куҷои хуфта ӣӣ сари зи хоб

کشد هر کجا خفته یی سر ز خواب

Киу ма , дар афганда сарҳо бзир

که و مه، در افگنده سرها بزیر

Ситамгар , бадасти стмкши асир

ستمگر، بدست ستمکش اسیر

Дар онҷо шавад нек аз бади ҷудо

در آنجا شود نیک از بد جدا

зи афву ғазаб , то чаҳ хоҳад худо

ز عفو و غضب، تا چه خواهد خدا

Ғараз , ҳечкас воқиф аз кор нест

غرض، هیچکس واقف از کار نیست

Дариғо ки як дида бедор нест

دریغا که یک دیده بیدار نیست

Назари хост дидани нишоне аз ӯ

نظر خواست دیدن نشانی از او

Забони хост кардан беоне аз ӯ

زبان خواست کردن بیانی از او

Аз аввали назари сар бснг омадаш

از اول نظر سر بسنگ آمدش

Дар аввали нафас , дил ба танг омадаш

در اول نفس، دل به تنگ آمدش

Худ гуфт : азин раҳ суроғем ҳаст

خود گفت: ازین ره سراغیم هست

Ки аз нур зотш чароғем ҳаст

که از نور ذاتش چراغیم هست

зи андоза чун пои бартари ниҳод

ز اندازه چون پای برتر نهاد

Ҳам аввали қадами пой бар сари ниҳод

هم اول قدم پای بر سر نهاد

Дил аз гавҳари ишқ чун моя дошт

دل از گوهر عشق چون مایه داشت

Дар ин роҳи ҳам пой ва ҳам поя дошт

در این راه هم پای و هم پایه داشت

Ҳаме рафт афтони вхизони бароа

همی رفت افتان وخیزان براه

Ҳаме гуфт ҳар гом , вои хҷлтоаҳ

همی گفت هر گام، وا خجلتاه

Надонам куҷо бо ки дмсози гашт

ندانم کجا با که دمساز گشت

Ки натавонад аз бихўдии бозгашт

که نتواند از بیخودی بازگشت

На ҳар дил дар ин раҳгузар по гирифт

نه هر دل در این رهگذر پا گرفت

На ҳар муҳра бар тоҷи шаҳ ҷо гирифт

نه هر مهره بر تاج شه جا گرفت

Шиносоӣ ӯ , чу ноед зи мо

شناسایی او، چو ناید ز ما

Бъҷзи худ иқрор бояд зи мо

بعجز خود اقرار باید ز ما

Касе каши дил аз дониши худ хуш аст

کسی کش دل از دانش خود خوش است

Чу он хоркаш , пер , хорӣ каш аст

چو آن خارکش، پیر، خواری کش است

Ки бо шамъи шаби пои бсҳро наад

که با شمع شب پا بصحرا نهد

Надонад куҷои сар , куҷои по наад ? !

نداند کجا سر، کجا پا نهد؟!

Чу аз шамъ меҳраш шавад дидаи гарм

چو از شمع مهرش شود دیده گرم

Кашад шамъи худ , зери домони зи шарм

کشد شمع خود، زیر دامان ز شرم

Худоё чу ҳастӣ мо хостӣ

خدایا چو هستی ما خواستی

зи ҳарфии ду ин маҷлис оростӣ

ز حرفی دو این مجلس آراستی

Бар афрӯхтӣ на сипеҳр ва дар он

بر افروختی نه سپهر و در آن

Барафрӯхтӣ шамъҳо зи ахтарон

برافروختی شمعها ز اختران

Аз ин чоргў ҳар ки кардӣ аён

از این چارگو هر که کردی عیان

Замини сохтӣ нақшҳо дар миён

زمین ساختی نقشها در میان

зи гули нақш одам бипардохтӣ

ز گل نقش آدم بپرداختی

Бшклӣ ки михўостии сохтӣ

بشکلی که میخواستی ساختی

зи ҷону хирад , кардяш сарфароз

ز جان و خرد، کردیش سرفراز

Дилӣ додяш , ганҷи сдгўнаҳи роз

دلی دادیش، گنج صدگونه راز

Чу огоҳ будӣ зи доноииш

چو آگاه بودی ز داناییش

Баҳр кор додӣ тўоноииш

بهر کار دادی تواناییش

Аз он рӯзи фирӯз , то ин замон

از آن روز فیروز، تا این زمان

Ки бар мо ҳаме гардад ин осмон

که بر ما همی گردد این آسمان

Гуҳ аз батни золи ҳабаши маҳвашӣ

گه از بطن زال حبش مهوشی

Бар оре чу зи ангушти дони оташӣ

بر آری چو ز انگشت دان آتشی

Гуҳ аз сулби мейри хутани зангён

گه از صلب میر ختن زنگیان

Кунӣ ҳамчуи ангушт аз оташи аён

کنی همچو انگشت از آتش عیان

зи неруии ҳукми ту раби Маҷид

ز نیروی حکم تو رب مجید

Бад аз неку нек аз бад омад падед

بد از نیک و نیک از بد آمد پدید

Агар биҳш омад вагар ҳӯшманд

اگر بیهش آمد وگر هوشمند

Ҳамаи нақшҳоро туе Нақшбанд

همه نقش ها را تویی نقشبند

Вале сари нақшат , бмо фош нест

ولی سر نقشت، بما فاش نیست

Балӣ , нақши огаҳи з наққош нест

بلی، نقش آگه ز نقاش نیست

Дар он рӯзи коиинаҳҳо соф буд

در آن روز کآیینه ها صاف بود

зи нури ҷамоли ту шаффоф буд

ز نور جمال تو شفاف بود

Баҳри гӯш комд навой аласт

بهر گوش کآمد نوای الست

Балӣ гуфт чун оинаи занги баст

بلی گفت چون آینه زنگ بست

Ҳамаи гуфтугӯҳо фаромӯш кард

همه گفتگوها فراموش کرد

Чароғӣ ки афрӯхт хомӯш кард

چراغی که افروخت خاموش کرد

Чаҳ будӣ гузаштии хуши айёми мо

چه بودی گذشتی خوش ایام ما

Чу оғози мо будӣ анҷоми мо

چو آغاز ما بودی انجام ما

Чаҳ мегӯям эй рӯзгорами сиёҳ

چه میگویم ای روزگارم سیاه

На раҳбар шиносам на раҳзан на роҳ

نه رهبر شناسم نه رهزن نه راه

Агар гум кунам роҳ , бар ман мгир ;

اگر گم کنم راه، بر من مگیر؛

Ва агар узр хоҳам , зи ман дарпазир !

و اگر عذر خواهم، ز من درپذیر!

Баҳам карда ҳар ҷои ду каси доварӣ

بهم کرده هر جا دو کس داوری

зи ту ҷуста ҳар як ниҳони ёварӣ

ز تو جسته هر یک نهان یاوری

Басӯии ту ҳар каси з ҳар сӯи равон

بسوی تو هر کس ز هر سو روان

Туро хондаи ҳам дузд ва ҳам корвон

تو را خوانده هم دزد و هم کاروان

Шабу рӯзи ҷӯянди фориғи зи ғайр

شب و روز جویند فارغ ز غیر

Мусулмонат аз каъбаи тарсои зи дайр

مسلمانت از کعبه ترسا ز دیر

Агар парда аз рӯй кори аФгнӣ

اگر پرده از روی کار افگنی

зи ҳам ҳар дуро шармсори аФгнӣ

ز هم هر دو را شرمسار افگنی

Набӯд ва набошад ту ромнзлӣ

نبود و نباشد تو رامنزلی

Биҷузи дил , будгар касеро дилӣ

بجز دل، بود گر کسی را دلی

Якеро басар бар фарозии дирафш

یکی را بسر بر فرازی درفش

Якеро кунӣ танг бар пои кафш

یکی را کنی تنگ بر پای کفش

Яке аи диҳии гавҳари шаби чароғ

یکی ا دهی گوهر شب چراغ

Яке рӯз аз меҳр гирад суроғ

یکی روز از مهر گیرد سراغ

Якеро наҳй ҷоми заррини бадаст

یکی را نهی جام زرین بدست

Якеро сабуии сафолин , шикаст

یکی را سبوی سفالین، شکست

Якеро кунӣ ҷома аз парниён

یکی را کنی جامه از پرنیان

Яке далқ пшминш рафт аз миён

یکی دلق پشمینش رفت از میان

Яке ҳар чаҳ хоҳад бароряш ком

یکی هر چه خواهد برآریش کام

Яке орзӯҳо гузоряши хом

یکی آرزوها گذاریش خام

Яке мурғу моҳяш бар хон наҳй

یکی مرغ و ماهیش بر خوان نهی

Яке суфраи хоҳяш аз нони тиҳӣ

یکی سفره خواهیش از نان تهی

Гар он сархушон шуд , вари ин лаби газон

گر آن سرخوشان شد، ور این لب گزان

На судати азин , на зиёнат аз он !

نه سودت ازین، نه زیانت از آن!

Хуш ояд зи ту , ҳар чаҳ ояд ҳаме

خوش آید ز تو، هر چه آید همی

Ки он аз ту ояд , ки шояд ҳаме

که آن از تو آید، که شاید همی

Нишонеи бҷнт , кашонеи бнор

نشانی بجنت، کشانی بنار

з кас менаяндешӣ эй кирдигор

ز کس می نیندیشی ای کردگار

Ҳамаи рӯзаи Хизрӣу Искандарӣ

همه روزه خضری و اسکندری

Баригар бзлмоту бозоварӣ !

بری گر بظلمات و باز آوری!

Гар ин оби нӯшад , ки нгзордш ? !

گر این آب نوشد، که نگذاردش؟!

Вари он ташна монад , ки оби орадаш ? !

ور آن تشنه ماند، که آب آردش؟!

зи ту ҳар чаҳ пайдо , надонам чаҳ эй ? !

ز تو هر چه پیدا، ندانم چه ای؟!

зи ту ҳар ки шайдо , надонам ки эй ? !

ز تو هر که شیدا، ندانم که ای؟!

БтФлӣ ки ҳеҷ ихтиёрам набӯд

بطفلی که هیچ اختیارم نبود

Тавонои ҳеҷ корам набӯд

توانایی هیچ کارم نبود

зи пистони модари бпрўрдим

ز پستان مادر بپروردیم

БгФтор ва рафтор оварадем

بگفتار و رفتار آوردیم

Чу бигирифт неруи саропои ман

چو بگرفت نیرو سراپای من

Кашидам сар аз тоъат , эй вои ман

کشیدم سر از طاعت، ای وای من

Равонии хирад ҷӯй додӣ маро

روانی خرد جوی دادی مرا

Забонӣ сухангӯӣ додӣ маро

زبانی سخنگوی دادی مرا

Чунон кун , ки гӯям санояти ҳаме

چنان کن، که گویم ثنایت همی

Чунон кун , ки ҷӯям ризояти ҳаме

چنان کن، که جویم رضایت همی

зи баҳри тамошои ин гулшанам

ز بهر تماشای این گلشنم

Ду чашм аз карами сохтӣ равшанам

دو چشم از کرم ساختی روشنم

Чунон кун , ки ҳар гул ки байнами нахуст

چنان کن، که هر گل که بینم نخست

Шиносам ки акси гул рӯй тест

شناسم که عکس گل روی تست

зи аввал чунон кун , ки бошам ризо

ز اول چنان کن، که باشم رضا

Баҳри ҳукм кохр кунӣ аз қазо

بهر حکم کآخر کنی از قضا

Расад варна ҳукми қазои бегмон

رسد ورنه حکم قضا بیگمان

Чаҳ ғамгин буд банда , чаҳ шодмон

چه غمگین بود بنده، چه شادمان

Бикаш дастам аз остини карам

بکش دستم از آستین کرم

Пас онгаҳ бдомонми афшони дирам

پس آنگه بدامانم افشان درم

Намонад дирам , варна охири бкФ

نماند درم، ورنه آخر بکف

Чаҳ худ дода бошам , чаҳ гардад талаф

چه خود داده باشم، چه گردد تلف

Чу созами талаф , аз карямони ним

چو سازم تلف، از کریمان نیم

Чу худ дода бошам , пушаймони ним

چو خود داده باشم، پشیمان نیم

зи ман , то касе нашунӯд оҳи сард

ز من، تا کسی نشنود آه سرد

Шкибоиими бахшу онгоҳи дард

شکیباییم بخش و آنگاه درد

Ҷаҳон бугзарад , варна аз нешу нӯш

جهان بگذرد، ورنه از نیش و نوش

Чаҳ беҳудаи нолам чаҳ бошам хамӯш

چه بیهوده نالم چه باشم خموش

Чу нолам , ҷаҳонӣ кунам тнгдл ;

چو نالم، جهانی کنم تنگدل؛

Чу бандами лаб , аз кас набошам хаҷал

چو بندم لب، از کس نباشم خجل

зи ҷон , бо хиради ошноӣами даҳ

ز جان، با خرد آشناییم ده

Бичишам , аз хиради равшаноӣами даҳ

بچشم، از خرد روشناییم ده