Шабии нурпарвар сипеҳри барин
شبی نور پرور سپهر برین
На аз моҳ аз нури моҳи офарин
نه از ماه از نور ماه آفرین
Фурӯзонтар аз рӯзи равшани шабӣ
فروزانتر از روز روشن شبی
Ки метофт чун меҳр ҳар кавкабӣ
که میتافت چون مهر هر کوکبی
Чу рухсори Лайлии фурӯзандаи лайл
چو رخسار لیلی فروزنده لیل
Дурахшони нуҷум аз сҳо то Суҳайл
درخشان نجوم از سها تا سهیل
Бткбир бардошта чун сурӯш
بتکبیر برداشته چون سروش
Хурӯси саҳари зи аввали шаби хурӯш
خروس سحر ز اول شب خروش
зи зкрмлк , дев гум карда роҳ
ز ذکرملک، دیو گم کرده راه
Шудаш тираи зиндони хокии паноҳ
شدش تیره زندان خاکی پناه
Фалаки миҷмарӣ , ахгараши ахтарон ;
فلک مجمری، اخگرش اختران؛
БроФрўхаҳи шаб чу авди андарон
برافروخه شب چو عود اندران
Арӯси шаби ороиш аз моҳ дошт
عروس شب آرایش از ماه داشت
Фалаки зи ахтарони чашм бар роҳ дошт
فلک ز اختران چشم بر راه داشت
Шабонгоҳ хандид уфуқи лаби газон
شبانگاه خندید افق لب گزان
Вазон шуд насими саҳаргаҳи вазон
وزان شد نسیم سحرگه وزان
Ниҳон кард дастии бмшрқи дароз
نهان کرد دستی بمشرق دراز
Ки шуд зи аввали шаб дар субҳи боз
که شد ز اول شب در صبح باز
Ҳамаи шаб , бзўқи тамошои меҳр
همه شب، بذوق تماشای مهر
Бигард сари хоки гаштии сипеҳр
بگرد سر خاک گشتی سپهر
Муҳамад каз аввали фалаки сайр буд
محمد کز اول فلک سیر بود
Ваз ӯ , охири корҳо хайр буд
وز او، آخر کارها خیر بود
Бхлўтгаҳам ҳоне ғунуд
بخلوتگه ام هانی غنود
зи бедории бахти хобаши рабӯд
ز بیداری بخت خوابش ربود
Бнзораҳ ӣ хок аз на фалак
بنظاره ی خاک از نه فلک
Гирифтанд парвози хайли малик
گرفتند پرواز خیل ملک
Бар эшон сабақи ҷусти рӯҳи аломин
بر ایشان سبق جست روح الامین
Фурӯд омад аз осмон бар замин
فرود آمد از آسمان بر زمین
Бадасташи Аннани барроқӣ чу барқ
بدستش عنان براقی چو برق
Ки бинандаи нокрдш аз барқи фарқ
که بیننده ناکردش از برق فرق
Раванда чу бар барги насрини насим
رونده چو بر برگ نسرین نسیم
Даванда чу симоб бар лавҳи сим
دونده چو سیماب بر لوح سیم
зи абрешимаши ёл ва аз машки дам
ز ابریشمش یال و از مشک دم
зи фирӯзааш соқ , аз ишби сам
ز فیروزه اش ساق، از یشب سم
Так ӯро бсди фалаки вази ҳилол
تک او را بصد فلک وز هلال
Дар афтодаи наълаши бсФи нъол
در افتاده نعلش بصف نعال
Надода чаро карда то дар ҷинон
نداده چرا کرده تا در جنان
Бпоиии рикобу бадастии Аннан
بپایی رکاب و بدستی عنان
зи оғоз то он нафас дар фироқ
ز آغاز تا آن نفس در فراغ
Ҳамаш пушт аз зин , ҳамаш рони зи доғ
همش پشت از زین، همش ران ز داغ
На тайру бнсрини чархи ошно
نه طیر و بنسرین چرخ آشنا
На ҳут ва , ббҳри фалак дар шино
نه حوت و، ببحر فلک در شنا
Қувоем чаҳ бар хоки бтҳои ниҳод
قوایم چه بر خاک بطحا نهاد
Бобу ботш , бхоку ббод
بآب و بآتش، بخاک و بباد
Бнрмӣу гармӣу тамкин ва так
بنرمی و گرمی و تمکین و تک
Хиромони гарави барад аз як бик
خرامان گرو برد از یک بیک
На об ва , бар он Нӯҳи густардаи рахт
نه آب و، بر آن نوح گسترده رخت
На хок ва , бар он одам афганда тахт
نه خاک و، بر آن آدم افگنده تخت
На оташ , халили аллоҳаш дар канор
نه آتش، خلیل اللهش در کنار
На бод ва , сулаймон бар он шуд савор
نه باد و، سلیمان بر آن شد سوار
Дар омад бар он ҳуҷра чун Ҷабраил
در آمد بر آن حجره چون جبرئیل
Сало дод к-эии ёдгори халил !
صلا داد کای یادگار خلیل!
Туро хондаи эзади бърши барин
تو را خوانده ایزد بعرش برین
зи ҷони офаринати бҷони офарин
ز جان آفرینت بجان آفرین
Чу ёрии туро бар сар ёрӣ аст
چو یاری تو را بر سر یاری است
Мхсб ар чаҳ хоби ту бедорӣ аст
مخسب ار چه خواب تو بیداری است
Чу дар ло маконат кушоданд ҷой
چو در لا مکانت گشادند جای
Сарати гирдам , аз хок бурдор пой
سرت گردم، از خاک بردار پای
Раҳе то зи чашми бади хокён
رهی تا ز چشم بد خاکیان
Наҳй пой бар чашми афлокён
نهی پای بر چشم افلاکیان
Бърши барин нузҳат оростанд
بعرش برین نزهت آراستند
Чунон каз худо хостӣ хостанд
چنان کز خدا خواستی خواستند
зи ҷои хез эй Сайиди меҳрбон
ز جا خیز ای سید مهربان
Ки имшаб намонад бадӣгари шубон
که امشب نماند بدیگر شبان
Бар ақит оварадам инак зи нур
بر اقیت آوردم اینک ز نور
Ки чун нур аз чашми бади боди давр
که چون نور از چشم بد باد دور
Чу машшотагони бастаи ҳури ҷинон
چو مشاطگان بسته حور جنان
зи чашмаши рикобу зи зулфаши Аннан
ز چشمش رکاب و ز زلفش عنان
Фишон остинӣ бар ин на ҳиҷоб
فشان آستینی بر این نه حجاب
Фгни соя ӣӣ бар сари офтоб
فگن سایه یی بر سر آفتاب
Бшкронаҳи султони малики вуҷӯд
بشکرانه سلطان ملک وجود
Нагуфта сухан , суди сар бар суҷуд
نگفته سخن، سود سر بر سجود
Пас онгоҳ чун сарв бар пой хост
پس آنگاه چون سرو بر پای خاست
Басӯи барроқ омад аз ҳуҷраи рост
بسوی براق آمد از حجره راست
Магари ҷуст чун барқаш аз раҳи барроқ
مگر جست چون برقش از ره براق
Шаҳаш гуфт аз ман чаҳ ҷӯии фироқ ? !
شهش گفت از من چه جویی فراق؟!
Барроқаши ҷавобӣ писандида гуфт
براقش جوابی پسندیده گفت
Ки : эй огаҳ аз розҳои наҳуфт
که: ای آگه از رازهای نهفت
Дар ин олам аз Ямани ихлоси ту
در این عالم از یمن اخلاص تو
Ҳақам кард чун мураккаби хоси ту
حقم کرد چون مرکب خاص تو
Бҷнти ҳам эй шаҳсавор гузин
بجنت هم ای شهسوار گزین
Макаши мураккабии ғайри ман зери зин
مکش مرکبی غیر من زیر زین
Пас аз аҳд бар пушт ӯ пои ниҳод
پس از عهد بر پشت او پا نهاد
Дар аввали қадами по бар ақсои ниҳод
در اول قدم پا بر اقصی نهاد
Сафи анбиёро шуд онҷои эмом
صف انبیا را شد آنجا امام
Шудаш корҳо зи он имомати тамом
شدش کارها ز آن امامت تمام
зи худ халъати хокён халъ кард
ز خود خلعت خاکیان خلع کرد
Дар қалъа ӣ на фалак қалъ кард
در قلعه ی نه فلک قلع کرد
Дили чори модар чу бимҳр ёфт
دل چار مادر چو بیمهر یافت
Боғўши обои алавии шитофт
بآغوش آبای علوی شتافت
Гирифт авҷ , он мураккаби тезҳӯш
گرفت اوج، آن مرکب تیزهوش
Ҷаҳони зери по ва ду олами сипеҳр
جهان زیر پا و دو عالم سپهر
Бгрдўн чу домани кашони роҳи ҷуст
بگردون چو دامن کشان راه جست
Бшмъи маи андохти домани нахуст
بشمع مه انداخت دامن نخست
Қалами бастад аз мейри дафтар нигор
قلم بستد از میر دفتر نگار
Ниҳодаш дигар дафтари андари канор
نهادش دگر دفتر اندر کنار
Баровард аз чанги ноҳиди чанг
برآورد از چنگ ناهید چنگ
Дигаргунаи қонӯни ниҳодаши бчнг
دگرگونه قانون نهادش بچنگ
Бчорми сипеҳраш чу афтод роҳ
بچارم سپهرش چو افتاد راه
Ҳамон дид азуи меҳр , каз меҳри моҳ
همان دید ازو مهر، کز مهر ماه
Чу аз мақдамаш ёфт исои суроғ
چو از مقدمش یافت عیسی سراغ
Пазира шудаш бар каф аз хури чароғ
پذیره شدش بر کف از خور چراغ
Нишаст атши хашми миррӣх аз ӯ
نشست اتش خشم مریخ از او
Ҷаҳонро шуд ин қиссаи таърих аз ӯ
جهان را شد این قصه تاریخ از او
Чу зад бӯса бар даст ӯ муштарӣ
چو زد بوسه بر دست او مشتری
Дар ангушт ӯ кард ангуштарӣ
در انگشت او کرد انگشتری
зи хқтони кайвон сиёҳӣ бишуст
ز خقتان کیوان سیاهی بشست
Кулоҳи барра , дръ моҳӣ бишуст
کلاه بره، درع ماهی بشست
Бабради оби фирдавс аз буии хеш
ببرد آب فردوس از بوی خویش
Фсрди оташи дӯзах аз хуии хеш
فسرد آتش دوزخ از خوی خویش
Млоик бирав карда дар ҳар ҳисор
ملایک برو کرده در هر حصار
Лолии мансури ахтари нисор
لآلی منثور اختر نثار
Ҳаме рафт бо ӯ млоики қарин
همی رفت با او ملایک قرین
Аннан каш нашуд то бърши барин
عنان کش نشد تا بعرش برین
зи барқи тҷлиш чун синаи тафт
ز برق تجلیش چون سینه تفت
Ба рФрФ нишаст аз барроқ ва бирафт
به رفرف نشست از براق و برفت
Шуд аз сидра чун хост рафтани нахуст
شد از سدره چون خواست رفتن نخست
Пару боли ҷбрил ва мекол суст
پر و بال جبریل و میکال سست
Чу аз тарки суҳбати хабари ҷусти шоҳ
چو از ترک صحبت خبر جست شاه
БгФтндш : эй шоҳи гетии паноҳ
بگفتندش : ای شاه گیتی پناه
зи рӯзи азал , ҳар якеро зи мо
ز روز ازل، هر یکی را ز ما
Ҷудои поя ӣӣ дода раби алсмоء
جدا پایه یی داده رب السماء
Чу бартари кшоними пари зи он нишон
چو برتر کشانیم پر ز آن نشان
Шавад барқи қаҳҳорӣ оташ фишон
شود برق قهاری آتش فشان
зи сидра чу гомӣ ду шуд пештар
ز سدره چو گامی دو شد پیشتر
Бмқсд шудаш майли дили бештар
بمقصد شدش میل دل بیشتر
Чунон кофтад аз манзарии одамӣ
چنان کافتد از منظری آدمی
Кунад суръаташ беш қурби з май
کند سرعتش بیش قرب ز می
Бмркзи зи майли табиӣ ки дошт
بمرکز ز میل طبیعی که داشت
з ҳар пояи пое ки боло гузошт
ز هر پایه پایی که بالا گذاشت
Ду боло шудаш пўиаҳ ӣ борагӣ
دو بالا شدش پویه ی بارگی
Дил аз хокён кунад якборагӣ
دل از خاکیان کند یکبارگی
зи рафтораши афлокёни рангҳо
ز رفتارش افلاکیان رنگها
Аз ӯ бози пас мондаи фарсангҳо
از او باز پس مانده فرسنگها
Аз ӯ аршён чун буриданд пай
از او عرشیان چون بریدند پی
Вилояти вилояти ҳмикрди тай
ولایت ولایت همیکرد طی
Чу бигузашт зи он қасрҳои баланд
چو بگذشت ز آن قصرهای بلند
зи пеши назари пардаҳо брФгнд
ز پیش نظر پرده ها برفگند
зи гирд ҷиҳат рафт доман фишон
ز گرد جهت رفت دامن فشان
Баҷое ки онро надонам нишон
بجایی که آن را ندانم نشان
Чу дар соя ӣ арши рояти фаррошат
چو در سایه ی عرش رایت فراشت
Биҷузи нақди дили ҳеҷ бо худ надошт
بجز نقد دل هیچ با خود نداشت
Макин шуд чу дар соҳати ломакон
مکین شد چو در ساحت لامکان
Кушод аз паии кори уммати дукон
گشاد از پی کار امت دکان
Бнқди дили азҳқи хариди ончии хост
بنقد دل ازحق خرید آنچه خواست
Вази он кор бо бедилон кард рост
وز آن کار با بیدلان کرد راست
Чаҳ гӯям чаҳ гуфт ? ончӣ мехост гуфт
چه گویم چه گفت؟ آنچه میخواست گفت
зи ҷони офарини офаринҳо шнФт ! !
ز جان آفرین آفرینها شنفت!!
Бидид ончӣ дар тавр , Мӯсо надид
بدید آنچه در طور، موسی ندید
Шунид ончӣ боист онҷо шунид
شنید آنچه بایست آنجا شنید
Бохалос дар боргоҳи қабул
باخلاص در بارگاه قبول
Иҷобати зи эзад , дуо аз расӯл
اجابت ز ایزد، دعا از رسول
Сараш аз шафоат чу афсар гирифт
سرش از شفاعت چو افسر گرفت
зи ҳақи ваъда ӣ рӯз маҳшар гирифт
ز حق وعده ی روز محشر گرفت
Бойени хокии нури пурвирди байн
باین خاکی نور پرورد بین
Замин гашта ӣ осмони гирди байн
زمین گشته ی آسمان گرد بین
Ятемӣ шуд аҳли ҷаҳонро падар
یتیمی شد اهل جهان را پدر
Касеро надоданд қадари ӣнқадар
کسی را ندادند قدر اینقدر
Чу мерафт , моҳии шитобанда буд
چو میرفت، ماهی شتابنده بود
Чу баргашт , хуршеди тобанда буд
چو برگشت، خورشید تابنده بود
зи нури мау меҳргар баради вом
ز نور مه و مهر گر برد وام
Бгрдни зи гардун замин дошт вом
بگردن ز گردون زمین داشت وام
Чу ӯ соя бар арши зўолмни Фгнд
چو او سایه بر عرش ذوالمن فگند
Замини воми гардуни зи гардани Фгнд
زمین وام گردون ز گردن فگند
Нарафта ҳамон гармӣ аз бистараш
نرفته همان گرمی از بسترش
Ки худ рафт ва омад биболин сараш
که خود رفت و آمد ببالین سرش
Чаҳ ё раби гузашти он замон бар замин
چه یا رب گذشت آن زمان بر زمین
Ки рафт аз замини он расӯли амин
که رفت از زمین آن رسول امین
Чу бар осмон тофт он нури пок
چو بر آسمان تافت آن نور پاک
Ту гуфтӣ баромади зи тани ҷони хок
تو گفتی برآمد ز تن جان خاک
Бас ин нест аз довари инсу ҷон
بس این نیست از داور انس و جان
Ки омад дигар бар тани хоки ҷон ? !
که آمد دگر بر تن خاک جان؟!
Вагарнаи нмондии заминро нишон
وگرنه نماندی زمین را نشان
Фалак будаш аз гирд доман фишон
فلک بودش از گرد دامن فشان
Маро чун бики лаҳзаи пайки назар
مرا چون بیک لحظه پیک نظر
Тавонад ҷаҳони гашт ва омад дигар
تواند جهان گشت و آمد دگر
Дар инкори ин қисса кӯшам чаро ? !
در انکار این قصه کوشم چرا؟!
Чу байнами зи ҳақи чашми пӯшам чаро ? !
چو بینم ز حق چشم پوشم چرا؟!
Туро меҳру маи банда , эй Ясрибӣ
تو را مهر و مه بنده، ای یثربی
Яке Ясрибӣ ва яке мағрибӣ
یکی یثربی و یکی مغربی
зи эзади дуруд эй шаҳи поки зод
ز ایزد درود ای شه پاک زاد
Бар ол ва бар асҳоби поки ту бод
بر آل و بر اصحاب پاک تو باد
Хусӯси онкӣ шаб хуфт бар ҷои ту
خصوص آنکه شب خفت بر جای تو
На печиди рӯзии сар аз рои ту
نه پیچید روزی سر از رای تو
Алӣ , шери ҳақ ; нафаси хайри албшр
علی، شیر حق؛ نفس خیر البشر
Сари пешвоёни аснии ъушр !
سر پیشوایان اثنی عشر!
Ҳамон боби сибтину завҷи батул
همان باب سبطین و زوج بتول
Ки хондаш чу ҳорӯни бародари расӯл
که خواندش چو هارون برادر رسول
Барозанда ӣ афсари ҳилли ?утӣ
برازنده ی افسر هل اتی
Трозндаҳи кишвари лои Фтӣ
طرازنده کشور لا فتی
Дар шаҳри илми набӣ , онкӣ кунад
در شهر علم نبی، آنکه کند
Дарози хабиру сари зи антар Фгнд
دراز خبیر و سر ز عنتر فگند
Шунидам бФрмони ҳии қадир
شنیدم بفرمان حی قدیر
Алиро паямбари бурузи ғадир
علی را پیمبر بروز غدیر
Бболои сари барад ва бо халқ гуфт
ببالای سر برد و با خلق گفت
Ки : то чанд ин роз бояд наҳуфт ? !
که: تا چند این راز باید نهفت؟!
Аз онон ки дорандам ойину кеш
از آنان که دارندم آیین و کیش
Шуморади маро ҳар ки мавлои хеш
شمارد مرا هر که مولای خویش
Пас аз Ни бидонад ки мавло алӣ аст
پس از ن بداند که مولی علی است
з ҳар каси бмўлоӣии аввалӣ алӣ аст
ز هر کس بمولائی اولی علی است
Буд пас саҳеҳи ин хабари пеши ман
بود پس صحیح این خبر پیش من
Ту гуфтӣ ки будам дар он анҷуман
تو گفتی که بودم در آن انجمن
Ҷаҳон буд азин пеши сартосари об
جهان بود ازین پیش سرتاسر آب
Кашидандаш аз хоки нақшӣ бар об
کشیدندش از خاک نقشی بر آب
Аз он хоки бас пайкар ангехтанд
از آن خاک بس پیکر انگیختند
Бсоҳл чаҳ хас , чаҳ гуҳар рехтанд
بساحل چه خس، چه گهر ریختند
Ҳам имрӯз ва фардост кони тираи об
هم امروز و فرداست کان تیره آب
Занад мавҷ ва сояд бачархаш ҳубоб
زند موج و ساید بچرخش حباب
Ҳам аз латма ӣ мавҷи он оби пок
هم از لطمه ی موج آن آب پاک
Шавад шастаи олӯдагӣҳои хок
شود شسته آلودگیهای خاک
Занад ғӯта дар баҳри киштии басӣ
زند غوطه در بحر کشتی بسی
з киштӣ нишинон намонад касе
ز کشتی نشینان نماند کسی
Дило хез ар ин варта ӣ мавҷи хез
دلا خیز ار این ورطه ی موج خیز
Бикуштӣ оли паямбари гурез
بکشتی آل پیمبر گریز
Ки худ гуфта он соқии роҳу рӯҳ
که خود گفته آن ساقی راح و روح
Марои аҳл байтаст киштии Нӯҳ
مرا اهل بیت است کشتی نوح
Бон ҳар ки пайваст раст аз ҳалок
بآن هر که پیوست رست از هلاک
Бикуштӣ Нӯҳами зи тӯфон чаҳ бок
بکشتی نوحم ز طوفان چه باک
Макун даст аз он киштии озари ҷудо
مکن دست از آن کشتی آذر جدا
Ки даст худо бошадаш нохудо
که دست خدا باشدش ناخدا
Шавад киштии неку бад чун ғариқ
شود کشتی نیک و بد چون غریق
Ншинндаҳро Нӯҳи беҳтари рафиқ
نشیننده را نوح بهتر رفیق
Агар сӯии оташи рӯм бо халил
اگر سوی آتش روم با خلیل
Вагар бо климм раҳ уфтад ба нил
وگر با کلیمم ره افتد به نیل
Марои биллоҳ аз боғи намруд ба
مرا بالله از باغ نمرود به
зи фиръавну қасри зарандӯд ба
ز فرعون و قصر زر اندود به