Кунам шукри эзад , ки чун сомрӣ
کنم شکر ایزد، که چون سامری
Ним раҳзани мардум аз соҳирӣ
نیم رهزن مردم از ساحری
Қалам бар кафами роят Мӯсавӣ аст
قلم بر کفم رایت موسوی است
Сухан бар лабами оят исавӣ аст
سخن بر لبم آیت عیسوی است
Чаҳ роят ? казон шоҳро бандагӣаст !
چه رایت؟ کزان شاه را بندگی است!
Чаҳ оят ? каз он мурдаро зиндагӣаст !
چه آیت؟ کز آن مرده را زندگی است!
Брхст ки дастам қалам барграфт
برخصت که دستم قلم برگرفت
зи васфи сухани лавҳ зевар гирифт
ز وصف سخن لوح زیور گرفت
Ҷаҳони офарин кин ҷаҳони офарид
جهان آفرین کاین جهان آفرید
Тарози ҷаҳони хост , ҷони офарид
طراز جهان خواست، جان آفرید
з ҳар чизи бинӣ дар ин анҷуман
ز هر چیز بینی در این انجمن
Фузунаст колои ҷонро саман
فزون است کالای جان را ثمن
Заҳри ҷонвар низ шуд дар замӣ
زهر جانور نیز شد در زمی
Баланд аз хиради поя ӣ одамӣ
بلند از خرد پایه ی آدمی
Бҳкми хиради одамии дмбдм
بحکم خرد آدمی دمبدم
з ҳар поя хоҳад фаротари қадам
ز هر پایه خواهد فراتر قدم
Чу дар зистан бартарӣ диду бас
چو در زیستن برتری دید و بس
Ҳамеи ҷусти он поя дар ҳар нафас
همی جست آن پایه در هر نفس
Чаро кончаҳ номаш наҳодӣ камол
چرا کآنچه نامش نهادی کمال
Ҳамаи андак , андаки пазиради завол ? !
همه اندک، اندک پذیرد زوال؟!
Дарин дайр фонӣаст боқӣ касе
درین دیر فانی است باقی کسی
Ки аз ваии нишон дайр монад басӣ
که از وی نشان دیر ماند بسی
Балӣ монад ва монад зи халқи зи ман
بلی ماند و ماند ز خلق ز من
Нишони боқӣ аз ному ном аз сухан
نشان باقی از نام و نام از سخن
Баҳоии сухани худ чунон шуд гарон
بهای سخن خود چنان شد گران
Ки шуд мӯъҷизи хатми пайғамбарон
که شد معجز ختم پیغمبران
Чу шуд хилқати ҷниси ҳайвони дуруст
چو شد خلقت جنیس حیوان درست
Сухани хосса ӣ одамӣ шуд нахуст
سخن خاصه ی آدمی شد نخست
Буд ореи онкўсти одами нажод
بود آری آنکوست آدم نژاد
Бснҷидни гавҳари назми шод
بسنجیدن گوهر نظم شاد
Баҳоии сухан , аз ҳади афзӯн буд ;
بهای سخن، از حد افزون بود؛
Фузунтар буд худ , чу мавзун буд
فزون تر بود خود، چو موزون بود
Суханро гирифтанд мизони бкФ
سخن را گرفتند میزان بکف
Шиносанд то вазн дар аз хзФ
شناسند تا وزن در از خزف
Набинӣ ки расмаст гавҳари фуруш
نبینی که رسم است گوهر فروش
з дониш кашад бор мизон бадуш
ز دانش کشد بار میزان بدوش
Вагарнаи харидор дар дар дукон
وگرنه خریدار در در دکان
Надонад баҳои кам ва беш он
نداند بهای کم و بیش آن
Нахусти онкии ганҷ сухан баргушод
نخست آنکه گنج سخن برگشاد
з санҷидан гавҳар оварад ёд
ز سنجیدن گوهر آورد یاد
зи ҳикмати тилисмӣ бар он ганҷи баст
ز حکمت طلسمی بر آن گنج بست
Ки натавонади онро бахилии шикаст
که نتواند آن را بخیلی شکست
На ҳар каси баради раҳи бони ганҷи роз
نه هر کس برد ره بآن گنج راز
Магари кови нхсбди шубони дароз
مگر کاو نخسبد شبان دراز
Саҳаргоҳ хонд ҳазор ва як исм
سحرگاه خواند هزار و یک اسم
Бадаст вай ояд калиди тилисм
بدست وی آید کلید طلسم
Кунад дил аз он ганҷи бирнҷи шод
کند دل از آن گنج بیرنج شاد
Бихири орад аз соҳиби ганҷи ёд
بخیر آرد از صاحب گنج یاد
Бшодӣ дар он ганҷи ороста
بشادی در آن گنج آراسته
Ки ҳаст аз хзФи резаи пероста
که هست از خزف ریزه پیراسته
Чунон бингарад , каш нахонанд дузд
چنان بنگرد، کش نخوانند دزد
Тамошои гавҳари басаши дасти музд
تماشای گوهر بسش دست مزد
Ва ё боғбонии яке боғи кишт
و یا باغبانی یکی باغ کشت
Казу шуд хаҷали боғбони биҳишт
کزو شد خجل باغبان بهشت
Тзрўи ту он сарви мавзун дар он
تذرو تو آن سرو موزون در آن
Гулу булбул аз ҳади афзӯн дар он
گل و بلبل از حد افزون در آن
Чунон вақт рафтан дар боғи баст
چنان وقت رفتن در باغ بست
Ки пои хазону пари зоғи баст
که پای خزان و پر زاغ بست
Магар з омад ва рафт лайл ва наҳор
مگر ز آمد و رفت لیل و نهار
Бонҷо кашад домани андари баҳор
بآنجا کشد دامن اندر بهار
Вазади боднўрўз дар боғҳо
وزد بادنوروز در باغها
Гурезанд аз булбулони зоғҳо
گریزند از بلبلان زاغها
Бони боғ , аз ханда ӣ навгулӣ
بآن باغ، از خنده ی نوگلی
Дар ояд хурушони куҳани булбулӣ
در آید خروشان کهن بلبلی
Бнзораҳ ӣ сарвӣ аз ин чаман
بنظاره ی سروی از این چمن
Нишинад тзрўии бшохи саман
نشیند تذروی بشاخ سمن
Бшому саҳар , нағма созӣ кунанд
بشام و سحر، نغمه سازی کنند
Бсрўи бгл , даст ёзӣ кунанд
بسرو بگل، دست یازی کنند
Дигар боғбонони озодаи бахт
دگر باغبانان آزاده بخت
Бнўбт кашида бони боғи рахт
بنوبت کشیده بآن باغ رخت
Ҳар онкў зад онҷои бшодии дамӣ
هر آنکو زد آنجا بشادی دمی
Баҳри дам бурун кард аз дили ғамӣ
بهر دم برون کرد از دل غمی
Гуҳӣ мива хӯрду гуҳии гул дар ваад
گهی میوه خورد و گهی گل در ود
Фиристод бар боғбонаши дуруд
فرستاد بر باغبانش درود
Чу рангини гулии чид , тухмӣ фишонд
چو رنگین گلی چید، تخمی فشاند
Чу ширин барӣ хӯрд , нахлии нишонд
چو شیرین بری خورد، نخلی نشاند
Ки ҳар коед онҷои зи ояндагон
که هر کاید آنجا ز آیندگان
Сари оради дамӣ бо сарояндагон
سر آرد دمی با سرایندگان
Гулаш чӣанд ва дил кунад шод аз он
گلش چیند و دل کند شاد از آن
Буриши нӯшад ва оварад ёд аз он
برش نوشد و آورد یاد از آن
Сухани санҷи ёрони аҳди қадим
سخن سنج یاران عهد قدیم
Ки буданд дар базми дониши надим
که بودند در بزم دانش ندیم
Биравӣ арӯсони маънии бикр
بروی عروسان معنی بکر
Ки ҷо будашон дар шабистони фикр
که جا بودشان در شبستان فکر
Фгнднд аз хати мишкӣни ниқоб
فگندند از خط مشکین نقاب
Наҳуфтанд аз шаби пурҳи офтоб
نهفتند از شب پره آفتاب
Ки то чашми номаҳрамони боди давр
که تا چشم نامحرمان باد دور
зи рухсори он маҳвашони ғаюр
ز رخسار آن مهوشان غیور
Магари рӯзии озодаи мардии зи роҳ
مگر روزی آزاده مردی ز راه
Дар ояд кашад бурқаъ аз рӯй моҳ
در آید کشد برقع از روی ماه
Диҳад ҷилваи гулҳо чу булбули ббоғ
دهد جلوه گلها چو بلبل بباغ
Бихандади бкнҷи нағмаи хуонеи зоғ
بخندد بکنج نغمه خوانی زاغ
зи назми ончӣ дафтар бипардохтанд
ز نظم آنچه دفتر بپرداختند
Куҳани ҷилдӣ аз баҳр он сохтанд
کهن جلدی از بهر آن ساختند
Ки нобахрадии сӯй ӯ нанигарад
که نابخردی سوی او ننگرد
Мабод аз ҷадали парда ӣ худ дард
مباد از جدل پرده ی خود درد
Чунон каз ғурури аблаҳ зарқ кӯш
چنان کز غرور ابله زرق کوش
Занад таъна бар сӯфии пӯсти пӯш
زند طعنه بر صوفی پوست پوش
Буд рӯзӣ аз гардиши меҳру моҳ
بود روزی از گردش مهر و ماه
з соҳибдилӣ биравӣ уфтад нигоҳ
ز صاحبدلی بروی افتد نگاه
Ҳам аз диданаш , дида равшан кунад
هم از دیدنش، دیده روشن کند
Ҳам аз хонданаш , сина гулшан кунад
هم از خواندنش، سینه گلشن کند
Шавад огаҳ аз розҳои ниҳон
شود آگه از رازهای نهان
Ки пӯшидаи донишварони зи аблаҳон
که پوشیده دانشوران ز ابلهان
Аз он некуӣ дар ниҳод оварад
از آن نیکویی در نهاد آورد
Брҳмти зи гӯянда ёд оварад
برحمت ز گوینده یاد آورد
Чаҳ монад нигорандаро дил битоб
چه ماند نگارنده را دل بتاب
Нахонанд агар ъомёнши китоб
نخوانند اگر عامیانش کتاب