Чаҳ рӯз буд ки он , моҳрӯии симин бар

چه روز بود که آن، ماهروی سیمین‌بر

Барисам таъбияи беруни гузашт бар лашкар ?

به رسم تعبیه بیرون گذشت بر لشکر؟

Ҳамоилии зи зари хусравонаи андари китф

حمایلی ز زر خسروانه اندر کتف

Балои раҳгии куҳани озмудаи андар бар

بلارَگی کهن آزموده اندر بر

Брнги чеҳраи ман бар ҳамоилаши кавкаб

به رنگ چهرهٔ من بر حمایلش کوکب

Чу оби дидаи ман бар блоргши гавҳар

چو آب دیدۀ من بر بلارگش گوهر

Биравӣ моҳ бар , аз тира шаб намӯда нигор

به روی ماه بر، از تیره شب نموده نگار

Басем хом бар , аз зари пухтаи бастаи камар

به سیم خام بر، از زر پخته بسته کمر

БзлФи вҷъд камандӣ намӯд дар зиреҳӣ

به زلف و جعد کمندی نمود در زرهی

зи печу ҳалқаи хами андари хаму сари андари сар

ز پیچ و حلقه خم اندر خم و سر اندر سر

зи нур рӯй дар афшону охта қадар аст

ز نور روی در افشان و آخته قدر است

На моҳу сарви вази моҳи вази сарви некӯтар

نه ماه و سرو وز ماه وز سرو نیکوتر

Бичишам андар бигузашт рӯй ӯ , гӯйӣ

به چشم اندر بگذشت روی او، گویی

Парии бмҳраҳи лблоб дар гирифт гузар

پری به مهرهٔ لبلاب در، گرفت گذر

Бзири дрқаҳи пари кавкаби андаруни бнҳФт

به زیر درقهٔ پر کوکب اندرون بنهفت

зи бими чашми бад , он рӯй чун гул пурбар

ز بیم چشم بد، آن روی چون گل پربر

Ақиқ фом шуд аз гӯнаи кавкаби сипараш

عقیق فام شد از گونه کوکب سپرش

зи бскаҳи акс бурун дод рӯй ӯ биспур

ز بس که عکس برون داد روی او به سپر

Аё қамари хдмоҳӣ , ки нури хдтро

ایا قمر خد ماهی، که نور خد ترا

Ҳамеи суҷуди баради нури Зуҳраи азҳр

همی سجود برد نور زهرۀ ازهر

Фироқ рӯй ту бе захми тири кишти маро

فراق روی تو بی زخم تیر کشت مرا

Турои зи куштаи хеш , эй нигор нест хабар

ترا ز کشتهٔ خویش، ای نگار نیست خبر

Хаёли он лаб гавҳар намой дар афшон

خیال آن لب گوهر نمای در افشان

Падед кард маро дар ду дидаи кони гуҳар

پدید کرد مرا در دو دیده کان گهر

зи бскаҳи нақши ду рӯй ту дар ду чашм манаст

ز بس که نقش دو روی تو در دو چشم منست

Ҳамеи сари рашк мунаққаш кунад зи дидаи бадар

همی سر رشک منقش کند ز دیده به در

Талаб кунам шикани зулфи ту зи дидаи хеш

طلب کنم شکن زلف تو ز دیدۀ خویش

Аз онҷҳт ки бдрёи дарун буд анбар

از آن جهت که به دریا درون بود عنبر

Агар чаҳ ҷони марои осмон нишон кардаст

اگرچه جان مرا آسمان نشان کرده‌ست

Бдоғи ҳиҷри ту , эй дили гушои ҷон парвар

به داغ هجر تو، ای دل گشای جان پرور

Чунон бҷони ман андар нишастае гӯйӣ

چنان به جان من اندر نشسته‌ای گویی

Ки дар хаёл ту дорад ниҳони ман пайкар

که در خیال تو دارد نهان من پیکر

Шунидаам , снмо , ман ки бор машк кунанд

شنیده‌ام صنما من، که بار مشک کنند

Аз он ҷигар ки зи оташ бадв расед асар

از آن جگر که ز آتش بدو رسید اثر

Кунун бидида дар аз бими ин асари шабу рӯз

کنون به دیده در از بیم این اثر شب و روز

Хаёли зулфи тӯдорами ниҳони зи хӯни ҷигар

خیال زلف تو دارم نهان ز خون جگر

Тани марои зи дилу чашм ман фузуд фироқ

تن مرا ز دل و چشم من فزود فراق

Боб ва оташ додӣ ки : рӯ бисӯз вббр

به آب و آتش دادی که: رو بسوز و ببر

Танӣ чу шӯша зар кардаам дарини маънӣ

تنی چو شوشهٔ زر کرده‌ام در این معنی

Каз обу оташ нуқсон наёфт шӯшаи зар

کز آب و آتش نقصان نیافت شوشۀ زر

Хаёли ъбҳри мишкӣнат , эй санам бинмуд

خیال عبهر مشکینت، ای صنم بنمود

Дар оташи дили ман бӯстони пари ъбҳр

در آتش دل من بوستان پر عبهر

Агар шуд оташ райҳон бигард гирди халил

اگر شد آتش ریحان بگرد گرد خلیل

Манам бмъҷзаҳ ӯ кунун халил дигар

منم به معجزهٔ او کنون خلیل دگر

На бас буд ки марои ишқ тўгромӣ кард

نه بس بود که مرا عشق تو گرامی کرد

Бмъҷзоти гиромии халили пайғамбар

به معجزات گرامی خلیل پیغمبر

Ту он бутӣ , ки зрўити ҳаме хаҷал монад

تو آن بتی، که ز رویت همی خجل ماند

Нигор хомаи Монӣу лаъибати озр

نگار خامۀ مانی و لعبت آزر

Назари з рӯй ту хоҳад никуӣ аз ҳар боб

نظر ز روی تو خواهد نکویی از هر باب

Чунонкӣ дониш хоҳад зи рои хоҷаи назар

چنانکه دانش خواهد ز رای خواجه نظر

Абулҳасани алии бен Муҳамад , онкӣ азуаст

ابوالحسن علی بن محمد، آنکه ازوست

Камоли давлати восили сахоу қадари хатар

کمال دولت و اصل سخا و قدر خطر

Хдоигонӣ каз ҷоҳ ӯ шараф хоҳад

خدایگانی کز جاه او شرف خواهد

Бкомгории сайри ситора дар меҳвар

به کامگاری سیر ستاره در محور

Зроӣу табъу дилаши равшан ва блндў қавӣаст

ز رای و طبع و دلش روشن و بلند و قویست

Саботи ақли вараи суҳбату камоли ҳунар

ثبات عقل و ره صحبت و کمال هنر

Аё сутӯдаи сайри меҳтарӣ , ки нури хирад

ایا ستوده سیر مهتری، که نور خرد

Ҳамеи зи нури ту омухти ихтиёри сайр

همی ز نور تو آموخت اختیار سیر

Мухолифи ту агар сари зи амри ту бикашад

مخالف تو اگر سر ز امر تو بکشد

Бҳлқ дар , раги шарён ӯ шавад нашутур

به حلق در، رگ شریان او شود نشتر

зи дасти шӯии туу чӯби тозӣонаи ту

ز دست شوی تو و چوب تازیانه تو

Ниҳоли тӯбои рстсту чашмаи кавсар

نهال طوبی رسته‌ست و چشمهٔ کوثر

Ту он касе , ки зи баси равшанӣ : суҷуди барад

تو آن کسی که ز بس روشنی، سجود برد

Хаёли рои туро , андари осмон , ахтар

خیال رای ترا، اندر آسمان، اختر

Хуҷастаи калаки гуҳари бори анбари афшонат

خجسته کلک گهر بار عنبر افشانت

Ҳамеи зи анбару гавҳари баради ҳуруфу сатр

همی ز عنبر و گوهر برد حروف و سطر

Ҳазор бори бурузии бҳди торикӣ

هزار بار به روزی به حد تاریکی

Бтохтн шавад вгўҳр оварад бе мар

به تاختن شود و گوهر آورد بی مر

Агар таносух ҳақ нест , пас зи баҳр чаро

اگر تناسخ حق نیست، پس ز بهر چرا

Дарин замона падед омадаст Искандар ?

درین زمانه پدید آمده‌ست اسکندر؟

Аё бузурги амидӣ , ки аз маъонии хуб

ایا بزرگ عمیدی، که از معانی خوب

Арӯси назми пазиради зи мадҳи ту зевар

عروس نظم پذیرد ز مدح تو زیور

Аз он ҷиҳат ки бпикри туро асҷўд баранд

از آن جهت که به پیکر ترا سجود برند

Бнўри олии ҳамроҳ ҷон сазад пайкар

به نور عالی همراه جان سزد پیکر

Табоиъ ар на бтркиби ту шариф шудӣ

طبایع ار نه به ترکیب تو شریف شدی

Наомадӣ зи табоиъи падеди шакли сувар

نیامدی ز طبایع پدید شکل صور

Аёли гашти фалак бар бақои давлати ту

عیال گشت فلک بر بقای دولت تو

Арзи аёл буд лои маҳола бар ҷавҳар

عرض عیال بود لامحاله بر جوهر

Қамари зи асби ту омухти сайри вазин маънӣ

قمر ز اسب تو آموخت سیر وزین معنی

Сариътар буд аз ҳар ситораи сайри қамар

سریع تر بود از هر ستاره سیر قمر

Фарии зи наъли самандат , ки рӯзи так шарараш

فری ز نعل سمندت، که روز تک شررش

Дар аўФтди бъдў , чун бсндрўси шарар

دراوفتد به عدو، چون به سندروس شرر

Дуои солеҳро монад ӯ , ки оби ҳиўаҳ

دعای صالح را ماند او، که آب حیوة

Басони ноқа бурун ояд аз миёни ҳаҷар

بسان ناقه برون آید از میان حجر

Бибин се мехи бнълш дар , ар ндидстӣ

ببین سه میخ به نعلش در، ار ندیده‌ستی

Биравӣ моҳи нави андар , нишондаи ду пайкар

به روی ماه نو اندر، نشانده دو پیکر

Хдоигоно , ин давлати баланди туро

خدایگانا، این دولت بلند ترا

Мадади з толеъ саъдасту холиқи Акбар

مدد ز طالع سعدست و خالق اکبر

Мухолифи ту , туро бо худ арқёс кунад

مخالف تو، ترا با خود ار قیاس کند

Фарох дарё донад ҳаме чу танги шимур

فراخ دریا داند همی چو تنگ شمر

Миёни анбару хокистарӣ андарун фарқаст

میان عنبر و خاکستری اندرون فرقست

Агар чаҳ анбар бошад брнги хокистар

اگرچه عنبر باشد به رنگ خاکستر

Зару сурби ду гуҳар буд , онкии фарқи шинохт

زر و سرب دو گهر بود، آنکه فرق شناخت

зи зари кулоҳ шаҳон кард ва аз сурби лангар

ز زر کلاه شهان کرد و از سرب لنگر

з рӯй шаклу сувари одамӣ чу икдгрнд

ز روی شکل و صور آدمی چو یکدگرند

Наянд бози бҳкми азал чу якдигар

نیند باز به حکم ازل چو یکدیگر

Балӣ наоммау тӯтӣ ду тоиранд , валек

بلی نعامه و طوطی دو طایرند، ولیک

Ғизои ин шукр омад , ғизои он ахгар

غذای این شکر آمد، غذای آن اخگر

Ҳамеша то ки бкФ ноед ва бурун ноед

همیشه تا که به کف ناید و برون ناید

зи санги тобиши моҳи вази хоки чашмаи хур

ز سنگ تابش ماه وز خاک چشمۀ خور

БФрхӣу бпирўзӣу ббҳрўзӣ

به فرخی و به پیروزی و به بهروزی

зи молу неъмат ва аз рӯзгори худ бар хур

ز مال و نعمت و از روزگار خود برخور