Ҷашн ва наврӯз далеланд бшодии баҳор

جشن و نوروز دلیلند بشادی بهار

Лолаи рхсоро , хез ва мехушбӯӣ биор

لاله رخسارا ، خیز و می خوشبوی بیار

Тараби афзой баҳор омад ва наврӯз расед

طرب افزای بهار آمد و نوروز رسید

Боз бояд шуд бар роҳи тараби пеши баҳор

باز باید شد بر راه طرب پیش بهار

Мутриб аз ромиш чун Зуҳра набояд пардохт

مطرب از رامش چون زهره نباید پرداخت

Соқӣ аз гардиш чун чашм нишоед бе кор

ساقی از گردش چون چشم نشاید بی کار

Шабу рӯз аз майу шодӣу самоъи дилбар

شب و روز از می و شادی و سماع دلبر

Набӯд хуби тиҳии дасту дилу гӯшу канор

نبود خوب تهی دست و دل و گوش و کنار

Хоссаи наврӯз маро гуфт ки андар сафараст

خاصه نوروز مرا گفت که اندر سفرست

Ин паём аз ман дар маҷлиси соҳиби бгзор

این پیام از من در مجلس صاحب بگزار

Ки баҳор омад ва аз баҳри арӯсони чаман

که بهار آمد و از بهر عروسان چمن

Бо худ оварад басии мурсалау тоҷу савор

با خود آورد بسی مرسله و تاج و سوار

Ҳамчуи малик аз сари калаки ту ҷаҳон аз пай ӯ

همچو ملک از سر کلک تو جهان از پی او

Ҳар замони бинии ороста тар карда шиор

هر زمان بینی آراسته تر کرده شعار

Гоҳ дар ҷилва бигарданд арӯсони чаман

گاه در جلوه بگردند عروسان چمن

Гоҳ дар парда биханданд батон гулзор

گاه در پرده بخندند بتان گلزار

Домани бурқаъ ҳар лолаи барандозади бод

دامن برقع هر لاله براندازد باد

Гӯшаи ҳўдҷ ҳар ғунча фурӯ гирад хор

گوشۀ هودج هر غنچه فرو گیرد خار

Афсари хеш мклл кунад акнӯн гулбун

افسر خویش مکلل کند اکنون گلبن

Камари хеш мурассаъ кунад акнӯн кҳсор

کمر خویش مرصع کند اکنون کهسار

Лоларо қимат ва миқдор набошад пас азин

لاله را قیمت و مقدار نباشد پس ازین

Ки зи баси лолаи ситон бар шуд аз ваии миқдор

که ز بس لاله ستان بر شد از وی مقدار

То туе бода гулранг набошӣ зини пас

تا تویی بادۀ گلرنگ نباشی زین پس

То ту як соъат беҷом набошӣ ҳушёр

تا تو یک ساعت بی جام نباشی هشیار

Варат аз булбули хезади ҳаваси ин рӯзӣ чанд

ورت از بلبل خیزد هوس این روزی چند

Гӯши зии нағмаи ин булбули хуши алҳони дор

گوش زی نغمۀ این بلبل خوش الحان دار

Булбул бепару минқори валикини дмсоз

بلبل بی پر و منقار ولیکن دمساز

Соқ ӯ бепар ва аз торак карда минқор

ساق او بی پر و از تارک کرده منقار

Он кмонист ки бар ҳалқ ва сарин взонўш

آن کمانیست که بر حلق و سرین وزانوش

Сохта дар ҳам тир ва ҳадафасту сӯфор

ساخته در هم تیر و هدفست و سوفار

Он нзорист шудаи пӯст бар андомаши хушк

آن نزاریست شده پوست بر اندامش خشک

Шояд ар хушк шавад пӯст бар андом назор

شاید ار خشک شود پوست بر اندام نزار

ӯст он алкн бо маънӣу лафз бе ҳад

اوست آن الکن با معنی و لفظ بی حد

ӯст он аслъ бо туррау зулф бисёр

اوست آن اصلع با طره و زلف بسیار

Сухан аз лафз ва забон гуяд чун хоҳад гуфт

سخن از لفظ و زبان گوید چون خواهد گفت

Ҳар забониро бояд ки шавад лафзии ёр

هر زبانی را باید که شود لفظی یار

Дил ӯ тофта монандаи зулфин вайаст

دل او تافته مانندۀ زلفین ویست

Варна чун зулф батон дилаш чаро бошад тор ?

ورنه چون زلف بتان دلش چرا باشد تار ؟

Ҳама андом забонасту бад-ӣни гӯна буд

همه اندام زبانست و بدین گونه بود

Ҳар забониро дар мадҳати соҳиби гуфтор

هر زبانی را در مدحت صاحب گفتار

Оризи лашкари Мансури Саиди Аҳмад

عارض لشکر منصور سعید احمد

Онкии теғ ва қалам ӯст ҷаҳонро меъмор

آنکه تیغ و قلم اوست جهان را معمار

Онкӣ дар парвариш ӯст фалакро таъкид

آنکه در پرورش اوست فلک را تاکید

Ва онкӣ дар бандагӣ ӯст ҷаҳонро иқрор

و آنکه در بندگی اوست جهان را اقرار

Сухани варояш душман фикан ва нусрат ёб

سخن ورایش دشمن فکن و نصرت یاب

Қаламу теғаши кишвари шикану фатҳи шикор

قلم و تیغش کشور شکن و فتح شکار

Хуби ҳолести бадви малики заминро алҳақ

خوب حالیست بدو ملک زمین را الحق

Гарм корӣаст баду саъди фалакро нҳмор

گرم کاریست بد و سعد فلک را نهمار

Лафзу дидораши андӯҳ бар вшодии бахш

لفظ و دیدارش اندوه بر وشادی بخش

Дасту ангушташи динори даҳу гавҳари бор

دست و انگشتش دینار ده و گوهر بار

Хсли зуввор дараш ҳеҷ нагардад маҳсус

خصل زوار درش هیچ نگردد محسوس

Гар набошад зи ътоҳош дар он хсли осор

گر نباشد ز عطاهاش در آن خصل آثار

Осмони қадари шӯй ,гар зи пеши ҷӯии қадар

آسمان قدر شوی ، گر ز پیش جویی قدر

Сӯи зиёни бори шӯй ,гар з дараш ҷӯии бор

سوزیان‌بار شوی، گر ز درش جویی بار

Ҳасани доноёнро ҳеҷ нагардад маҳсус

حسن دانایان را هیچ نگردد محسوس

То набошад зи атоҳо ш дар он чизи осор

تا نباشد ز عطا ها ش در آن چیز آثار

Чун атоеро хизмат кунад , он хизмат ӯ

چون عطایی را خدمت کند ، آن خدمت او

Шарм дорад ки атое бидиҳад дигари бор

شرم دارد که عطایی بدهد دیگر بار

Нгзордши тавозуъ ки нишинад бар садр

نگذاردش تواضع که نشیند بر صدر

ё бидон монад каз садр ҳаме дорад ор

یا بدان ماند کز صدر همی دارد عار

Олати ҳишмати чандону тавозуъи чандин

آلت حشمت چندان و تواضع چندین

Ореи афканда буд шох ки беш оради бор

آری افکنده بود شاخ که بیش آرد بار

эй баҳори хирад аз рои ту бо тобишу фар

ای بهار خرد از رای تو با تابش و فر

Вайтар аз сухан аз лафзи ту пари нақш ва нигор

وی تر از سخن از لفظ تو پر نقش و نگار

Мадади сиҳҳат аз раъй ту бошад , саҳласт

مدد صحت از رأی تو باشد ، سهلست

Гар шавад мамлакат аз ранҷи залолати бемор

گر شود مملکت از رنج ضلالت بیمار

Накунад умри қабули онро кӯ шуд зи ту фард

نکند عمر قبول آنرا کو شد ز تو فرد

Накунад бахти азизи онро кӯ шуд зи ту хор

نکند بخت عزیز آن را کو شد ز تو خوار

Гар кунанд оинаи аъдои ту аз об чу занг

گر کنند آینه اعدای تو از آب چو زنگ

зи об чун занги хилофи ту бар оради зангор

ز آب چون زنگ خلاف تو بر آرد زنگار

Гашта сероби снонисти турои ташнаи бхўн

گشته سیراب سنانیست ترا تشنه بخون

Хӯрдаи заҳр аб ҳисобӣаст турои рмҳи гузор

خورده زهر اب حسابیست ترا رمح گزار

Карда чун шоири ташбеҳ ҳисомат биппаранд

کرده چون شاعر تشبیه حسامت بپرند

Чун паранд ӯро дастӣаст бхўн дар оғоз

چون پرند او را دستیست بخون در آغاز

Дасти ибтоли фурӯи кӯфта бо ҳарбаи бҳрб

دست ابطال فرو کوفته با حربه بحرب

Чу баҷанг андари асби ту бар ангехт ғубор

چو بجنگ اندر اسب تو بر انگیخت غبار

Он чаҳгар зи даст казу гирд ва ҳбо гардад кӯҳ ?

آن چه گر ز دست کزو گرد و هبا گردد کوه ؟

Он чаҳ теғаст казу бирка хӯн гардад ғор ?

آن چه تیغست کزو برکۀ خون گردد غار ؟

Дар замонии бҷҳони он ду бигарданд далер

در زمانی بجهان آن دو بگردند دلیر

Вази ҷаҳонии бузмони он ду бар оранди дамор

وز جهانی بزمان آن دو بر آرند دمار

Бар дили душман торик кунӣ рӯзи дағо

بر دل دشمن تاریک کنی روز دغا

зи онкӣ тан бошад бе ҷони ҷасади ҷон ӯ бор

ز آنکه تن باشد بی جان جسد جان او بار

Сохтаи кор қавӣ гашта туро кор омӯз

ساخته کار قوی گشته ترا کار آموز

Ёфта даст қавӣ бӯда турои кори гузор

یافته دست قوی بوده ترا کار گزار

Ранҷ но карда асар дар ту ва бо азми нишот

رنج نا کرده اثر در تو و با عزم نشاط

Бози пардохта чун марди зи лаҳв аз пайкор

باز پرداخته چون مرد ز لهو از پیکار

Нози садроеи бурдани зи ҷаҳонӣ бар хасм ( ? )

ناز صدرایی بردن ز جهانی بر خصم (؟)

Дил тиҳӣ карда ва нагузошта зи эшон диёр

دل تهی کرده و نگذاشته ز ایشان دیار

Гашта бар хурдор аз разми ту ин халқи дижам

گشته بر خوردار از رزم تو این خلق دژم

Вази ту халқии бсхои ту шуда бар хурдор

وز تو خلقی بسخای تو شده بر خوردار

Ту чаҳ зотӣ ки ҳунар бе ту нагирад қӯт ?

تو چه ذاتی که هنر بی تو نگیرد قوت ؟

Ту чаҳ шахсе ки схобӣ ту надорад бозор ?

تو چه شخصی که سخابی تو ندارد بازار ؟

Ҳам дарии лашкар ва ҳам дорӣ , нашигифт ки ту

هم دری لشکر و هم داری ، نشگفت که تو

Теғро лашкар дар дорӣу қалами лашкардор

تیغ را لشکر در داری و قلم لشکردار

Равшани он дида ки бо халъат султон дидат

روشن آن دیده که با خلعت سلطان دیدت

Онкии пудаш буд аз давлату иқболаши тор

آنکه پودش بود از دولت و اقبالش تار

Бахт бар гӯна ӯ асл ва шараф карда баҳам

بخت بر گونۀ او اصل و شرف کرده بهم

Табъ дар сада ӯ саъди фалаки бардаи бакор

طبع در سدۀ او سعد فلک برده بکار

Табъи фирдавси дарави дидаи замири ризвон

طبع فردوس درو دیده ضمیر رضوان

Фари хуршед бадв дода сипеҳри даввор

فر خورشید بدو داده سپهر دوار

Дошта фурӯи баҳо аз ту , чу рӯз аз хуршед

داشته فرو بها از تو ، چو روز از خورشید

Ёфта нуру маҳал аз ту , чу чашм аз дидор

یافته نور و محل از تو ، چو چشم از دیدار

Бар барроқи омадаи чўнонкаҳи расӯл аз миъроҷ

بر براق آمده چونانکه رسول از معراج

Вази ҷамоли ту чу фирдавс барин гашта диёр

وز جمال تو چو فردوس برین گشته دیار

Бар барроқӣ ки хиради чор лақаб кард ӯро :

بر براقی که خرد چار لقب کرد او را :

Кӯҳи тан , баҳр дар рўроҳрўу кӯҳи гузор

کوه تن ، بحر در روراهرو و کوه گذار

Он гуҳаши ёбии хуррам ки буд манзили давр

آن گهش یابی خرم که بود منزل دور

Вонгҳши бинии ғамгин ки буд ҷои қарор

وآنگهش بینی غمگین که بود جای قرار

Баҳр ва барро бтмомии бабради вази так ӯ

بحر و بر را بتمامی ببرد وز تک او

Аз ҷаҳон дидан бебаҳра буд чашми савор

از جهان دیدن بی بهره بود چشم سوار

Истади сокин чун нуқта паргор басем

ایستد ساکن چون نقطۀ پرگار بسیم

Доира созад бар хок чу нӯки паргор

دایره سازد بر خاک چو نوک پرگار

Гашта аз хизмати зуввори ту пеш дар ту

گشته از خدمت زوار تو پیش در تو

Ҳамчуи ангушт ки бар дасти муҳосиби бишумор

همچو انگشت که بر دست محاسب بشمار

Шоир аз фикрати осӯдаи набӯдаи як дам

شاعر از فکرت آسوده نبوده یک دم

Ровӣ аз хондан хомӯш нагашта ҳамвор

راوی از خواندن خاموش نگشته هموار

Ҳар кро буд зи мадҳи ту даҳони пари гавҳар

هر کرا بود ز مدح تو دهان پر گوهر

Остинаш шуда аз слти ту пари динор

آستینش شده از صلت تو پر دینار

Рафта аз пеши ту бо салаи ҳазор аҳли ҳунар

رفته از پیش تو با صله هزار اهل هنر

Ҳам чунин бодӣ дар давлати солии ду ҳазор

هم چنین بادی در دولت سالی دو هزار

То сабаб бошад нусратро давлати бмдд

تا سبب باشد نصرت را دولت بمدد

То мадораст фалакро бкмолии ночор

تا مدارست فلک را بکمالی ناچار

Сабаби насраро аз илмати боди мадад

سبب نصرة را از علمت باد مدد

Фалаки миллатро бар қаламати боди мадор

فلک ملت را بر قلمت باد مدار

То ҷаҳонро зи чаҳор арқон асласту низом

تا جهان را ز چهار ارکان اصلست و نظام

Чори чизи ту барии бод ҳамеша зи чаҳор

چار چیز تو بری باد همیشه ز چهار

Неъмат аз маъраз кам бӯдану табъ аз андӯҳ

نعمت از معرض کم بودن و طبع از اندوه

Давлат аз офат кам гаштану ҷон аз тимор

دولت از آفت کم گشتن و جان از تیمار