Бгдохти обгинаи шомӣ дар обдон

بگداخت آبگینۀ شامی در آبدان

Вази оби чашм абр бихандед бӯстон

وز آب چشم ابر بخندید بوستان

Бо чашми пари сиришки андари ҳавои ниҳод

با چشم پر سرشک اندر هوا نهاد

Меғии брнги қӣри зи дарёии қирвон

میغی به رنگ قیر ز دریای قیروان

Гар осмони з меғ бапушед бок нест

گر آسمان ز میغ بپوشید باک نیست

Гар оби чашми абр замин шуд чу осмон

گر آب چشم ابر زمین شد چو آسمان

Аз бскаҳ бар биҳишт фузӯнӣаст боғ ро

از بس که بر بهشت فزونی‌ست باغ را

Ризвони ҳамеи ҳасади барад акнӯн зи боғбон

رضوان همی حسد برد اکنون ز باغبان

Гетӣ кунун шудаст ҷавонӣ , ки чашми кас

گیتی کنون شدست جوانی ، که چشم کس

Ширин ва обдор набинад чунуи ҷавон

شیرین و آبدار نبیند چون او جوان

Аз офтоб ва аз нами борон шигифт нест

از آفتاب و از نم باران شگفت نیست

Гар ҳамчуи шох гул бидамад шохи хайзарон

گر همچو شاخ گل بدمد شاخ خیزران

Нураши фузун аз онкӣ буд нури моҳу меҳр

نورش فزون از آنکه بود نور ماه و مهر

Бӯяши фузун аз онкӣ буд буии машку бон

بویش فزون از آنکه بود بوی مشک و بان

Аз буи ӯ ҳамеи бФзоиди нишоти дил

از بوی او همی بفزاید نشاط دل

Вази нур ӯ ҳамеи бФзоиди сафои ҷон

وز نور او همی بفزاید صفای جان

Дашт аз ҳарир сабз бапушед қртаҳ Эй

دشت از حریر سبز بپوشید قرطه‌ای

Пари анбари остинашу пари машки бодбон

پر عنبر آستینش و پر مشک بادبان

Аз пари тӯтӣу дам тоўс карда анд

از پرّ طوطی و دم طاوس کرده‌اند

Оҳӯу андалеби чарогоҳу ошён

آهو و عندلیب چراگاه و آشیان

Бар ҳар замин ки оҳӯи азу гом барграфт

بر هر زمین که آهو از او گام برگرفت

Дар ҳайн бирав зи шакли ду бодом шуд нишон

در حین بر او ز شکل دو بادام شد نشان

Андари ҳавои қатори хурушони куланги байн

اندر هوا قطار خروشان کلنگ بین

Чун бар тариқи танги яке гшни корвон

چون بر طریق تنگ یکی گشن کاروان

Зини қӣматии баҳори азиз аз чаҳор чиз

زین قیمتی بهار عزیز از چهار چیز

Ёбии чаҳор чизи ҳамеи хору ройгон

یابی چهار چیز همی خوار و رایگان

Бо кӯҳи ақди гавҳар ва бо абри дарҷ дар

با کوه عقدِ گوهر و با ابر دُرجِ دُر

Бо боди машки суда ва бо хоки баҳрмон

با باد مشک سوده و با خاک بهرمان

Миноӣ басарӣаст ҳамоно бмрғзор

مینای بصری است همانا به مرغزار

Лаъл бадахшӣаст ҳамоно борғўон

لعل بدخشی است همانا به ارغوان

Аз лолаи гашти кӯҳи пар аз лаъли шштрӣ

از لاله گشت کوه پر از لعل ششتری

Ваз хуед гашти дашти пар аз сабзи парниён

وز خوید گشت دشت پر از سبز پرنیان

Аз барги сабз дашт бапушед перҳан

از برگ سبز دشت بپوشید پیرهن

Вази меғи тираи кӯҳи броФгнди тилсон

وز میغ تیره کوه برافگند طیلسان

Аз баси бунафша чун каф ниласт ҷӯйбор

از بس بنفشه چون کف نیل است جویبار

Вази баси шукуфа чун тел симаст обдон

وز بس شکوفه چون تل سیم است آبدان

Пар дару машки лолаи серобро даҳан

پر درّ و مشک لالهٔ سیراب را دهن

Гӯйии бмдҳи шоҳи кушояди ҳамеи даҳон

گویی به مدح شاه گشاید همی دهان

Шоҳии зи нисбатӣ ки бъолм набӯд ва нест

شاهی ز نسبتی که به عالم نبود و نیست

Дар нисбаташи фузӯнӣ ва дар шоҳяши гумон

در نسبتش فزونی و در شاهی‌اش گمان

Хусравҳамам давлат , мироншаҳ , онкӣ ӯст

خسرو همام دولت ، میرانشه ، آنکه اوست

Тоҷии зи фахр бар сари шоҳони бостон

تاجی ز فخر بر سر شاهان باستان

Шоҳаншаҳӣ ки шокир ва бо офарини раванд

شاهنشهی که شاکر و با آفرین روند

Зуввор ӯ зи даргау меҳмон ӯ з хон

زوّار او ز درگه و مهمان او ز خوان

Андари масофи лашкар ва дар базм кас надид

اندر مصاف لشکر و در بزم کس ندید

Монанди ӯ муборизу чолоки мизбон

مانند او مبارز و چالاک میزبان

Даҳ сол бар вале агар ӯ мизбон буд

ده سال بر ولی اگر او میزبان بود

Хуши табътар буд , чу шавад пеши миҳмон

خوش‌طبع‌تر بود ، چو شود پیش میهمان

Дар хӯрд ӯ замона агар дод ӯ диҳад

در خورد او زمانه اگر داد او دهد

Нанг оядаш ки номи баради ганҷи шоягон

ننگ آیدش که نام برد گنج شایگان

Миннати худоиро ки ҷавонаст шоҳи мо

منت خدای را که جوان است شاه ما

Мари мардро ббхти ҷавонӣ буд змон

مر مرد را به بخت جوانی بود ضمان

Ҷое расад зи гардиши айёми ҷоҳ ӯ

جایی رسد ز گردش ایام جاه او

Каз Ардашер бугзарад ин шоҳу Ардавон

کز اردشیر بگذرد این شاه و اردوان

Аз рӯзгор нест ҷузи инам муроди ҳеҷ

از روزگار نیست جز اینم مراد هیچ

ё раб , ту ин муроди базӯдии бмни расон

یا رب ، تو این مراد به زودی به من رسان

эй хусрави муборак ,у садри бузургвор

ای خسرو مبارک ، و صدر بزرگوار

Ваии шоҳи бандапарвару мейри сутӯдаи сон

وی شاه بنده‌پرور و میر ستوده‌سان

Оҳани зи баҳри куштани хасмати бхосит

آهن ز بهر کشتن خصمت به خاصیت

Шамшер обдодаҳ шавад дар миёни кон

شمشیر آبداده شود در میان کان

Вари теғ ноФсон зада дории бурузи ҷтг

ور تیغ نافسان زده داری به روز جنگ

Аз ҷавшан аду шавад он теғро нишон

از جوشن عدو شود آن تیغ را نشان

Рӯзии куҷои зи кӯҳи гарон тар шавад рикоб

روزی کجا ز کوه گران‌تر شود رکاب

Ваз ҷустани шимоли сабк тар шавад Аннан

وز جستن شمال سبک‌تر شود عنان

Захми зира сиёҳ кунад рӯй разми ҷӯй

زخم زره سیاه کند روی رزم‌جوی

Бори силеҳ чифта кунад пушти разми рон

بار سلیح چفته کند پشت رزم‌ران

Шотири писари фитодаи бпиши падари нигун

شاطر پسر فتاده به پیش پدر نگون

Машқи падари Фгндаҳи бпиши писари синон

مشق پدر فگنده به پیش پسر سنان

Аз гирди ҷанги дидаи хуршед бо ғубор

از گرد جنگ دیدۀ خورشید با غبار

Вази захми кӯси тораки миррӣх бо фиғон

وز زخم کوس تارک مریخ با فغان

Ларзон чу дасти мардуми мафлуҷ бар сутур

لرزان چو دست مردم مفلوج بر ستور

Мардони кори дидау гардони кордон

مردانِ کار دیده و گُردانِ کاردان

Нор кафида гашта срсри кашони бтиғ

نار کفیده گشته سر سرکشان به تیغ

Зон нори санги резаи майдон чу нордон

زان نار سنگ ریزۀ میدان چو ناردان

Вази акси теғи чеҳраи бади дили гумони барӣ

وز عکس تیغ چهرۀ بد دل گمان بری

Кобстнсти теғи ямонии бзъФрон

کآبستن است تیغ یمانی به زعفران

Баҳроми гӯр вор шуд он ҷанги азин сифат

بهرام گور وار شد آن جنگ ازین صفت

Дар қалбу пеши сафи туе , эй шоҳи паҳлавон

در قلب و پیش صف تویی ، ای شاه پهلوان

Гӯйанд шоирон ки : худованди мо бзхм

گویند شاعران که: خداوند ما به زخم

Бар шеру пели масти ҳамеи бугсалади миён

بر شیر و پیل مست همی بگسلد میان

Бар меҳтарони дурӯғ бад-инсон нишон диҳанд

بر مهتران دروغ بدین سان نشان دهند

Ва эзад наёфарида буд зини сухани нишон

و ایزد نیافریده بود زین سخن نشان

Ва он тираи табъи гум шудаи андари ғалат ки ман

و آن تیره طبع گم شده اندر غلط که من

Дорам чунин шуҷоат ва дорам чунин тавон

دارم چنین شجاعت و دارم چنین توان

Хандон шавад ҳар онкӣ дар он шеър бингарад

خندان شود هر آنکه در آن شعر بنگرد

Гоҳе зи аҷаби ину гуҳӣ аз дурӯғи он

گاهی ز عجب این و گهی از دروغ آن

Ман зон нишони дурӯғ чаҳ гӯям ? ки кори ту

من زان نشان دروغ چه گویم ؟ که کار تو

Аз рӯй ростӣаст дар офоқи достон

از روی راستی‌ست در آفاق داستان

Аз шоҳзодагон ки кунад ҳаргизи онкии ту

از شاهزادگان که کند هرگز آنکه تو

Дар ҷанг Форс кардӣ ва дар ҳарби систон ?

در جنگ فارس کردی و در حرب سیستان ؟

Сар дар кашида буд бикрдори хори пушт

سر در کشیده بود به کردار خارپشت

Бар низ ҳҳо збими бҳнги андаруни синон

بر نیزه‌ها ز بیم به جنگ اندرون سنان

Бо лашкари баланди камон аз нажоди тарк

با لشکر بلند کمان از نژاد ترک

Номи баланди ҷустӣу бардоштии камон

نام بلند جستی و برداشتی کمان

Вари ҳиндӯони з ҳинд баҷанг ту омаданд

ور هندوان ز هند به جنگ تو آمدند

Ҷони охтии боҳни ҳиндии зи ҳиндӯон

جان آختی به آهن هندی ز هندوان

Вари лашкар эй такин бо тўсФ кашид

ور لشکر همای تکین با تو صف کشید

зи эшон эй ҳавсила пар кард устихон

ز‌ایشان همای حوصله پر کرد استخوان

Шоҳншҳо , чаҳ бошад агар пеши садри ту

شاهنشها، چه باشد اگر پیش صدر تو

Густохи вори байти ду ҳоле кунам баён

گستاخ‌وار بیت دو حالی کنم بیان

Аз бим дил шавад ҳамеи андар барам чу санг

از بیم دل شود همی اندر برم چو سنگ

То кардае ту бар ман бечораи саргарон

تا کرده‌ای تو بر من بیچاره سر گران

Ҳар рӯзи бомдоди биёями зи роҳи давр

هر روز بامداد بیایم ز راه دور

Наздики шоҳ дар гулу борон бе карон

نزدیک شاه در گل و باران بی کران

Бар доманами пашизаи зи гулҳои тираи ранг

بر دامنم پشیزه ز گل‌های تیره‌رنگ

Бар гарданами нисори зи мҳроқи новдон

بر گردنم نثار ز محراق ناودان

Зон пештар ки бандаи бадаргоҳ шаҳ расад

زان پیشتر که بنده به درگاه شه رسد

Асбӣ чу дев карда буд шоҳи зери рон

اسبی چو دیو کرده بود شاه زیر ران

Ва онҷо ки рафт боз нагардад магар ки шаб

وآنجا که رفت باز نگردد مگر که شب

Чатри сиёҳ бар кашад аз ҳади қирвон

چتر سیاه بر کشد از حد قیروان

Вар то бшб мақом кунад банда , вақти шаб

ور تا به شب مقام کند بنده ، وقت شب

Орому хоб рӯй надорад дар он макон

آرام و خواب روی ندارد در آن مکان

Вари вақти хобро сӯй оромгаҳ равад

ور وقت خواب را سوی آرامگه رود

Кафш фалон сетанду дастори боҳамон

کفش فلان ستاند و دستار باهمان

Шоҳо ; хдоигони мно ; дод ман бидиҳ

شاها ؛ خدایگان منا ؛ دادِ من بده

Бар хираи хайри чокари бад хизматам махон

بر خیره خیر چاکر بد خدمتم مخوان

Гар ман равон на аз паии мадҳ ту дорамӣ

گر من روان نه از پی مدح تو دارمی

Чун дили бхдмти ту бар аФшонмии равон

چون دل به خدمت تو بر افشانمی روان

Таҳқиқи ин сухан ки ҳаме гуяд ин раҳе

تحقیق این سخن که همی گوید این رهی

Донад худоӣ , балки шиносади хдоигон

داند خدای ، بلکه شناسد خدایگان

То ҳеҷ кас зиён нишморад биҷои суд

تا هیچ کس زیان نشمارد به جای سود

То ҳеҷ кас хабар наниҳад ҳамбар аён

تا هیچ کس خبر ننهد همبر عیان

Аз душманат мабод бгитии даруни хабар

از دشمنت مباد به گیتی درون خبر

Бар хотират мабод зи сарфи замони зиён

بر خاطرت مباد ز صرف زمان زیان