Чу офтоб шуд аз авҷи худ бахонаи моҳ

چو آفتاب شد از اوج خود بخانۀ ماه

Бахяши хонаи рӯу барги бед ва бода бихоҳ

بخیش خانه رو و برگ بید و باده بخواه

Шароб лаъл бидиҳ , андакии бадӯр ва бидиҳ

شراب لعل بده ، اندکی بدور و بده

Миёни даври даруни сотгиниии гуҳи гоҳ

میان دور درون ساتگینیی گه گاه

Бдшти бодаи рангини талхи нӯшидан

بدشت بادۀ رنگین تلخ نوشیدن

Кунун сиблат буд чун сипеди гашти гиёҳ

کنون سبیل بود چون سپید گشت گیاه

Бгар мгоҳи бдшт ар биФгнии ёқӯт

بگر مگاه بدشت ار بیفگنی یاقوت

Чунон гудохта гардад ки нуқраи андари гоҳ

چنان گداخته گردد که نقره اندر گاه

Кунун биравӣ биёбони сароби симобӣ

کنون بروی بیابان سراب سیمابی

Илми бчшмаҳи хуршед бар кашад панҷоҳ

علم بچشمۀ خورشید بر کشد پنجاه

Сипеҳри оинаи гаван аз ғубор тира шавад

سپهر آینه گون از غبار تیره شود

Чу рӯй оинае кондрў кунад каси оҳ

چو روی آینه ای کاندرو کند کس آه

Чу гӯии оташи афрӯхта бзир ояд

چو گوی آتش افروخته بزیر آید

Кабӯтар , ар бҳўо дар баланд гирад роҳ

کبوتر ، ار بهوا در بلند گیرد راه

Чунон шудаст зи гармо ки мӯии худ аз пӯст

چنان شدست ز گرما که موی خود از پوست

Ҳамеи бнохну дандон ҷудо кунад рӯбоҳ

همی بناخن و دندان جدا کند روباه

Гулоби тӯрӣу каттону хяшу сояи бед

گلاب توری و کتان و خیش و سایۀ بید

Шаробу маҷлиси холӣу соқён чу моҳ

شراب و مجلس خالی و ساقیان چو ماه

Шароби лаъли дарахшнда дар чунин сираи вақт

شراب لعل درخشنده در چنین سره وقت

Мувофиқ ояду хуши хосса бо шимоли ҳроаҳ

موافق آید و خوش خاصه با شمال هراه

Ғуломи боди шимолам ки май бузади хуши хуш

غلام باد شمالم که می بزد خوش خوش

Ббўии ғолия аз ғӯри бомдоди пагоҳ

ببوی غالیه از غور بامداد پگاه

Бамаст хуфтаи чунон май бузад ки пиндорӣ

بمست خفته چنان می بزد که پنداری

Ҳавос ӯ зи биҳишт барин шавад огоҳ

حواس او ز بهشت برین شود آگاه

Марои шимол ҳарӣ ё ҳарӣ кӣ ояд хуш ?

مرا شمال هری یا هری کی آید خوش ؟

Чу шаҳриёру худованди ман буд бФроаҳ

چو شهریار و خداوند من بود بفراه

Ҳамам давлати олии қавоми миллати ҳақ

همام دولت عالی قوام ملت حق

Ҷамоли маликат , султони амири мироншоаҳ

جمال ملکت ، سلطان امیر میرانشاه

Хдоигонӣ , шоҳаншаҳӣ , худовандӣ

خدایگانی ، شاهنشهی ، خداوندی

Ки бандаи исти мар ӯро замона бе икроҳ

که بنده ایست مر او را زمانه بی اکراه

Наҳиф ӯ зи сарлашкарии براردи гирд

نهیب او ز سرلشکری برآرد گرد

Чу ҷангро тан танҳо равад блшкргоаҳ

چو جنگ را تن تنها رود بلشکرگاه

Кулоҳи гӯшаи хуршед чун падед ояд

کلاه گوشۀ خورشید چون پدید آید

Ситорагони бҳқиқт фурӯ ниҳанд кулоҳ

ستارگان بحقیقت فرو نهند کلاه

Сиёҳе ки зира бар наад бҷомаҳ ӯ

سیاهیی که زره بر نهد بجامۀ او

Бирав малеҳ тар ояд зи нақш бар дебоа

برو ملیح تر آید ز نقش بر دیباه

Вазон ки шер сиёҳаст шакли роят ӯ

وزان که شیر سیاهست شکل رایت او

Далертар буд андари набарди шери сиёҳ

دلیرتر بود اندر نبرد شیر سیاه

Дар он замон ки ҷаҳони гурз ва теғ бинаду ҷанг

در آن زمان که جهان گرز و تیغ بیند و جنگ

Баҳри сӯе ки кунад марди тези чашми нигоҳ

بهر سویی که کند مرد تیز چشم نگاه

зи захми кӯсу хурӯши ялон чунон гардад

ز زخم کوس و خروش یلان چنان گردد

Ки аз наҳиф дар аслоб ларза гирад боҳ

که از نهیب در اصلاب لرزه گیرد باه

Биравӣ маърака андар шавад куҷои бишавад

بروی معرکه اندر شود کجا بشود

Чунонкии теғ дар ашхоси ҳиссӣ аз афвоҳ

چنانکه تیغ در اشخاص حسی از افواه

Бкорзори паноҳи ҷаҳон буд бадви чиз

بکارزار پناه جهان بود بدو چیز

Чу кори танги даройади бтолъу бспоаҳ

چو کار تنگ درآید بطالع و بسپاه

Боътқод дурустаст , ё бзхми дурушт

باعتقاد درستست ، یا بزخم درشت

Хдоигони маро рӯзгор дод паноҳ

خدایگان مرا روزگار داد پناه

Чу ӯ бараҳна кунад теғ , то бияндешад

چو او برهنه کند تیغ ، تا بیندیشد

Чаҳ дашти мардуми пӯшида чаҳ ялии яктоа

چه دشت مردم پوشیده چه یلی یکتاه

Маро басанд барин ,гар змн гўо хоҳанд

مرا بسند برین ، گر زمن گوا خواهند

Муборизон ҳарӣ ва он нимрўзи гувоҳ

مبارزان هری و آن نیمروز گواه

Бурузи базми ту гӯйӣ ки аз таровату шарм

بروز بزم تو گویی که از طراوت و شرم

Яке нигошта нақшаст брншондаҳ бгоҳ

یکی نگاشته نقشست برنشانده بگاه

Ҳазор гӯнаи гуноҳ ар зи даст ӯ баравад

هزار گونه گناه ار ز دست او برود

Ҳазор узр наад беш аз он ҳазор гуноҳ

هزار عذر نهد بیش از آن هزار گناه

Биравӣ тоза бихандад бирав ки пиндорӣ

بروی تازه بخندد برو که پنداری

Худ ӯ насиб надорад зи хашму боди афроа

خود او نصیب ندارد ز خشم و باد افراه

Аё бузурги шаҳӣ , хусравӣ , ки хизмати тест

ایا بزرگ شهی ، خسروی ، که خدمت تست

Ниҳоди давлату бунёди фахру мояи ҷоҳ

نهاد دولت و بنیاد فخر و مایۀ جاه

Бсирти ту бФхрсти бозгашти ҳунар

بسیرت تو بفخرست بازگشت هنر

Чунон куҷо сӯй дарёст бозгашт меаҳ

چنان کجا سوی دریاست بازگشت میاه

Бтбъи хуши зи накӯи сирати ту пеш ояд

بطبع خوش ز نکو سیرت تو پیش آید

Мдиҳи гӯии забонҳоу хокбўси шифоа

مدیح گوی زبانها و خاکبوس شفاه

Басӣ намонад ки то ахтарони зи чанбари чарх

بسی نماند که تا اختران ز چنبر چرخ

зи баҳри хизмати ту бар замин ниҳанд ҷбоаҳ

ز بهر خدمت تو بر زمین نهند جباه

зи хӯни хасми бдштӣ , куҷо набард кунӣ

ز خون خصم بدشتی ، کجا نبرد کنی

Дару аҷал бсморӣ равад , қазои бшноаҳ

در و اجل بسماری رود ، قضا بشناه

Мисоли халқи туу ғояти ситоиши ту

مثال خلق تو و غایت ستایش تو

На дар иборат гунҷад ҳаме , на дар ашбоаҳ

نه در عبارت گنجد همی ، نه در اشباه

Вагар ситоиши ту дархури ту бояд гуфт

و گر ستایش تو درخور تو باید گفت

Муқассирами ману оҷиз , ҳадис шуд кӯтоҳ

مقصرم من و عاجز ، حدیث شد کوتاه

Маро бад-ӣн нарасад сарзаниш , куҷо бирасад

مرا بدین نرسد سرزنش ، کجا برسد

Ниҳояти сухани каси бғўри сунъи илоҳ

نهایت سخن کس بغور صنع اله

Ҳамеша то на бихуфт чу коҳи бошдкўаҳ

همیشه تا نه بخفت چو کاه باشدکوه

Ҳамеша то на башиддат чу кӯҳ бошад коҳ

همیشه تا نه بشدت چو کوه باشد کاه

Чу кӯҳи боди дили носиҳҳати зи ҳоли қавӣ

چو کوه باد دل ناصحت ز حال قوی

Чу коҳи боди рухи душманати зи айши табоҳ

چو کاه باد رخ دشمنت ز عیش تباه

Ту бар мисол Фаридун нишаста аз бар тахт

تو بر مثال فریدون نشسته از بر تخت

Адуи багӯнаи заҳҳок дар Фгндаҳи бчоаҳ

عدو بگونۀ ضحاک در فگنده بچاه